Deze week hebben we te horen gekregen dat ons hondje, Lady, niet meer lang te leven heeft. Ze heeft maligne lymfoom.
Ik heb het hier heel moeilijk mee. Ze betekent meer voor me dan de meeste mensen en is al bijna 11 jaar bij ons. Ze is dan ook mijn eerste en enige huisdier. Het is een ontzettend lief en grappig hondje en het zal heel leeg in huis worden zonder haar (ik ben 20 en woon bij mijn moeder). Vooral de dagen dat mijn moeder naar haar vriend is en ik thuis ben of ik naar mijn vriend ben en mijn moeder thuis is, is het fijn om Lady in huis te hebben. Haar gesnurk dat je nog door het plafond hoort, haar blije getrippel op de vloer, of wanneer ze uitgebreid op de bank ligt op jouw plek als je even naar de wc bent geweest.
Lady merkt er nog niet veel van. Ze hijgt alleen veel en drinkt daardoor ook veel. Sinds woensdag geven we haar Prednison. We zijn ook van plan haar verjaardag al te vieren. Eigenlijk is ze 29 maart jarig, maar we zijn bang dat ze dat niet zal halen. Ook wil ik het graag zodat ze nog een dagje iedereen bij elkaar heeft. Dat vind ze zo heerlijk. Het is echt een ras dat graag zijn mensen bijeen heeft. Ze gaat ook altijd op een plek liggen waar ze iedereen ziet of waar ze het in ieder geval merkt als iemand de kamer uit gaat. Als mijn moeder, haar vriend, ik en mijn vriend in huis zijn is ze blij, maar als mijn broer er ook nog is dan is ze helemaal enthousiast. Hij is al 7 jaar het huis uit en ziet haar niet zo vaak, maar als hij komt heeft hij altijd aandacht voor haar, en hij heeft haar ook getraind als puppy. Ook voelt het voor mij alsof we dan nog even haar leven vieren. Vieren dat ze 11 jaar ons lieve maatje is geweest.
Zelf voel ik me verschrikkelijk. Het voelt alsof ik al ben begonnen te rouwen over haar, terwijl ze nog naast me ligt. Soms moet ik mezelf even stoppen en eraan herinneren dat ze er nog is. De momenten dat ze wakker is geniet ik enorm van haar. Ik maak non stop foto's en probeer zoveel mogelijk tijd met haar door te brengen, maar de momenten dat ze slaapt heb ik het moeilijk. Het liefste zou ik de tijd stil zetten. Ze is een heel uniek hondje en heeft me ongelofelijk veel geleerd. Lady is echt eentje met een gebruiksaanwijzing, die je niet zomaar even bij een opas zet als je op vakantie gaat. Dat ga ik echt missen, die typische dingetjes van haar.
Wat me ook bang maakt (wat ik niet had verwacht) is de vraag wat er met haar gebeurt als ze dood is. Waar gaat ze heen? Wat nou als ze bang is omdat ze in een vreemde omgeving is en ze bang is voor de andere honden? Wat als ze denkt dat we haar in de steek laten? Ergens weet ik dat dit rare gedachten zijn. Net alsof het hiernamaals hetzelfde is als dit leven. Ik hoop dat ze ergens komt waar ze niet bang hoeft te zijn en gelukkig is.
De laatste dagen heb ik veel op dit forum gelezen, vooral de vrolijke verhalen, want dat helpt. Ik vind het jammer dat ik hier niet eerder terecht ben gekomen, want over Lady kun je blijven vertellen. Het is een wat langer verhaal geworden dan ik dacht, maar het voelt goed om het een keer te hebben neergezet op een plek waar mensen kunnen begrijpen wat ik voel. Ik waardeer het als je het hele verhaal hebt gelezen. Voor nu hoop ik dat we nog een tijdje van haar kunnen genieten. Wat een rotbegin van 2015.
Reageren
