Carolien (gast)
Hallo allemaal, We hebben sinds 4 weken onze pup in huis. Het is een erg aanhankelijk beestje, het liefst volgt hij je overal waar je gaat. Mijn vraag is, hoe ik het het beste kan aanpakken met het aanleren van alleen zijn. Ik dacht het goed te hebben aangepakt, maar vandaag ging het toch niet goed. Graag hoor ik jullie mening en advies daarover! De situatie is zo: de pup is in de herfstvakantie gekomen, dus we hoefden nergens heen. Wel ben ik af en toe gewoon naar boven gegaan om een paar minuten later weer terug te komen. Ging allemaal goed. Na de vakantie moesten de kids weer naar school, dus moest hij een minuut of twintig thuisblijven per keer dat ik naar school ging. Ook dat ging prima. Hij was uitgelaten, gespeeld, buikje vol, kong mee de bench in. Even piepen of blaffen maar heel snel stil. Hij wordt vaak even wakker, als hij iemand van ons ziet, gaat hij weer verder slapen, maar als hij merkt dat hij alleen is gaat hij blaffen. Dat gebeurde vandaag. Ik moest echt twee uur weg, kon niet anders, en heb opgenomen hoe het ging thuis. Blijkt dus dat hij van de twee uur een uur geblaft en gepiept heeft. Hier ben ik van geschrokken, want ik wil absoluut geen ongelukkig hond. Ben ik te snel gegaan? Verwacht ik op te jonge leeftijd misschien wel teveel van hem?? Voor de duidelijkheid, ik werk niet, ben altijd thuis, maar tussendoor moeten er weleens boodschapjes gedaan worden of de kids opgehaald. Maximaal twee uur alleen zijn heel af en toe is het langste wat voorkomt bij ons, ongeveer twee keer per week. Bedankt alvast!!

Reageren



















