Ik ben het niet echt eens met je Raf. Ik ben vrijwilligster in een asiel en dat reeds een aantal jaren + heb zelf herplaatser nummer drie. Je veroordeelt als het ware asielhonden en dat vind ik niet kunnen, want dat verdienen ze niet.
In het asiel zal een hond eerder een druktemaker zijn dan erbuiten. Ze lijden aan stress. Ik merk het wekelijks, van zodra je een eindje weg bent van het asiel zie je pas de echte hond. De laatste tijd werden ook een aantal langzitters geplaatst en daar blijkt heus niet uit dat die honden opeens totaal anders zijn dan hoe de mensen van het asiel en de vrijwilligers ze hadden ingeschat.
Ik geef je gelijk dat sommige asielen misschien niet eerlijk zijn, maar er zijn er ook velen, zoals waar ik ga, die gewoon een juiste match willen voor mens en dier en daar hun uiterste best voor doen. Verder kan je ook zelf een paar keer met de hond op wandel gaan. Maar voor veel mensen is dat teveel moeite en moeten ze NU een hond. Ik heb zelf heel veel gewandeld met Tibo vooraleer ik hem adopteerde en geloof me, ik kende hem reeds goed en hij mij, stond nooit voor verassingen. De meeste honden in het asiel zijn ook gewoon huishonden en ja mijn vorige hond viel in het begin ook uit naar andere honden, is dat probleemgedrag ? Niet bepaald, maarja, wij mensen zijn natuurlijk helemaal perfect, dus het minste dat een hond niet doet wat wij wensen, is er iets mis mee (niet tegen jou hoor Liesbeth).
En Jantien, ik kan alleen spreken over het asiel waar ik ga (is in België) en het asiel waar ik vroeger ging, wat beide asielen betreft waren de honden uit jouw categorie 1 en 3 in de meerderheid, categorie 2 komt niet veel voor. En categorie 1, daar komt Tibo uit...je leert hem ook snel kennen en door te wandelen merk je snel wat ze kunnen en niet kunnen.
TS zag in deze, eigenlijk nog pup, een druktemaker, terwijl ik gewoon denk dat de hond enthousiast was dat er iemand kwam. Zeker als je leest dat de huidige baas te weinig tijd voor hem had. Was met mijn eerste hond net zo en was heel anders toen hij bij ons wel genoeg aandacht en beweging kreeg. Ik ben het dus volledig eens met wat Anny schrijft.