" Mijn belangrijkste vraag is toch wat de prognose is. Blijft t zo? Nooit kunnen lopen, springen, gek doen? Altijd pijn? Dat is geen kwaliteit van leven, en dat gun ik m ook niet.
Slecht geslapen vannacht. Had ik maar eerder, was ik maar eerder. Maar dat moet ik opzij zetten, ik heb t vaak genoeg bij de da aangegeven, en er was in t begin ook niks aan te doen. Had ie alleen eerder aan de pijnbestrijding gezeten. "
Ik weet niet of ik hier goed aan doe om op te (proberen) antwoorden, en misschien is mijn antwoord eerder van emotionele aard, maar wanneer alles bij een oudere hond ook slechter begint te gaan, zou ik nooit meteen van het ultieme uit beginnen gaan. Dingen gaan er anders uit beginnen zien, maar als er nog kwaliteit is, en het dier geniet nog van het leven, al is het op een andere manier dan het ooit was, dan passen wij ons als mens ons toch gewoon aan.
Nogmaals, dit is gewoon hoe ik zou denken/handelen. 5 Jaar geleden begonnen zaken wat te veranderen in Yamalle haar gedrag, en ben toen verschillende dierenartsen gaan raadplegen. Niemand wist wat er aan de hand was en spraken van laten inslapen. Anderen wilden een autopsie uitvoeren (ja dag!) Uiteindelijk heb ik een arts gevonden die haar kon helpen, en de kwaliteit van leven was toen plots ook veel beter terug. Het medicijn dat ik toen kreeg, heb ik trouwens ook kunnen stopzetten na een bepaalde tijd. Mijn dier had hulp nodig, maar was niet hulpbehoevend in de zin dat ze moest ingeslapen worden. Ik heb toen ook gewanhoopt, maar zolang er hoop is, is er leven mogelijk.
Ik snap je twijfels overigens heel goed, maar je kon niet eerder iets doen aangezien je vanaf het moment dat er 'iets' gaande was, bent beginnen zoeken naar dat 'iets'.
Loki mag zichzelf gelukkig prijzen omdat jij zijn vrouwtje bent.
Lieve groet.