" Ik heb van hoogleraar diergeneeskunde geleerd dat het ongezond en ongewenst is om een hond niet te castereren mits hij 2 maal per jaar mag dekken. Bewezen is dat dat ze door de hormoonstress kunnen lijden omdat ze nooit mogen dekken. Ik loop dagelijks met gecastreerde reutjes en uit ervaring kan ik zeggen dat ze veel speelser en gezelliger zijn dan de ongecastreerde exemplaren, ingreep is een makkie , mits je ze niet aan achterste laat zitten.
Dit als tegenwicht van al de negatieve verhalen. "
Het zal niet voor iedere hond opgaan, maar bij mijn Rocky was dit beslist het geval.
De castratie is een verademing voor hem gebleken.
Heel lang heb ik getwijfeld, want ookal is het zo gepiept, ik vind het een behoorlijk drastische ingreep.
Je neemt iets weg uit een jong, gezond functionerend lichaam, wat grote gevolgen voor het verdere leven kan hebben. Zowel fysiek al mentaal.
Ook het idee dat een reu, behalve de geur, ook meer de lichamelijke shape van een teef kan krijgen na castratie, vond ik geen leuke gedachte.
Het moet wel een kerel blijven, toch?
Dus telkens vond ik reden tot uitstel.
Toen ik echt begon te merken dat Rocky van geiligheid en opwinding geen raad meer met zichzelf wist, en hij werkelijk trachtte te masturberen tegen het voetenbankje of de stofzuiger,.. toen heb ik de knoop doorgehakt.
Niet omdat ik me er zo aan stoorde, maar ik vond het ronduit zielig.
Hij keek er ook zo treurig bij.
Haalde ik het voetenbankje weg, dan keek hij me zo verontschuldigend aan alsof ie zeggen wou: ''ja sorry, ik weet ook niet wat ik anders moet!''
Na de ingreep was het niet direct hosanna!
Rock had voortdurend erecties wat duidelijk pijnlijk was en spanning op de hechtingen zetten.
Het herstel verliep gelukkig zeer voorspoedig en het masturberen, het hysterisch kwijlen bij de geur van een teefje en het felle tegen andere reuen, werd met de dag minder.
Ik heb hem door de ingreep weliswaar iets afgenomen.. maar hij heeft er veel meer voor terug gekregen. Gelukkig!
Reageren
Super! 
