Spijt van overnemen Shih Tzu puppy

Ik denk dat het helemaal goed gaat komen...!

soms is de druk dat iets goed MOET gaan zo groot, zeker als een hond al een eerdere baas heeft gehad, kan ik me zo voorstellen...

Geweldig dat ts er vol voor gaat.... En super dat Myriam "vangnet" kan en wil zijn... (Vangnetten zijn van die dingen waar je liever niet in terecht komt, maar waar je superblij mee bent als je ze onverhoopt toch nodig hebt)

Heerlijk toch, dat er vangnetten zijn....

zo denk ik er ook over, fijn als er iemand is die je wilt helpen, opvangen of even wilt oppassen, help elkaar, zeker nieuwelingen die het niet altijd makkelijk vinden om in het begin een hond op te voeden, een dag even een oppas, hoe fijn kan dat nou toch niet zijn ?

Thanks allemaal! Ik heb inmiddels een account aangemaakt onder de naam Soor & Mocha. Daar kunnen jullie foto's van haar bekijken.

Wat is ze leuk!!!!

Wat een lekker koppie zeg . 

Komt vast goed!

Gr. Alexandra

Wat een plaatje!

Wat een droppie.
Veel plezier ermee hoor.
Gaat echt wel lukken

Enne welkom op hp

Heb gekeken, jee wat een droppie, blijf hier komen en blijf vertellen, ik weet zeker dat je straks apentrots op dr bent, en dat niemand er mag aankomen, hahahaha

mooi hondje, echt. geniet er van hoor.

Het is precies Rakkertje, een shi-tzu kruising die helaas ingeslapen moest worden door een fout van de DA. Ze is prachtig.

SUPERCUTE!

Pffff...dit raakt me enorm...ik ben met veel van de mensen op deze site eens...je kan je ni voorstellen wat n diepe echte liefde met dat beestje gaat krijgen,maar ze moet voelen dat ze welkom is...ik wil je niets kwalijk nemen,maar vind vanaf je die keuze maakt,je haar voledig n kans moet geven en daar bedoel k mee een tijd...je kan je ni voorstellen hoe dat pupke nu zich voeld...daar word ze alleen maar van getraumatiseerd..geef haar die liefde en ik ben er zeker van dat ze dan door dik en dun voor jou gaat hoor...evezeer dat k weet dat je later dan zal zeggen,men lieve meid thx voor al die vriendschap en liefde dij jij me geschonken hebt...vol houden nu,ze is het WAARD !!!!

Wat een dotje!

Ik wil toch graag even reageren op Somo.  Ca 29 jaar geleden hebben wij onze eerste hond aangeschaft; een Cocker Spaniel. Ik wist van te voren dat het een hele eigenwijze hond was en dat onze zoon allergisch was voor van alles en nog wat. Ze kwam als pup in ons gezin en het ging helemaal goed. Ze had haar eigenwijze momenten maar was snel zindelijk en was lief, aanhankelijk en luisterde goed. We hebben haar vanaf het allereerste begin ook overal mee naar toe genomen. Allemaal goed totdat ze in de auto mee mocht. Daar kon ze niet tegen. Een aantal keren geprobeerd op allerlei verschillende manieren maar dat haalde niets uit. Toen kwamen er dus momentjes dat ze niet altijd mee kon. Omdat het toch een jonge hond was lieten we haar dan in de hal kon ze buiten kijken en had ze wat meer ruimte dan in een bench. Van de buren hoorden we dat ze de hele buurt bij elkaar jankte. Daarna hebben we haar in de keuken gelaten met een afscheiding tussen de woonkamer. Dat ging beter. Van lieverlee groeide het vertrouwen en mocht ze in de woonkamer. Fout! De planten van de vensterbank - kranten versnipperd, een grote puinhoop. Dus weer terug in de keuken. Dit ging ook niet meer. Ze begon te slopen. Daarna drong ze zich ook op de voorgrond om als eerste aandacht te krijgen boven onze zoon van toen bijna twee jaar. Gaandeweg voelde ik me steeds meer aan huis gebonden. Uiteindelijk hebben we na veel overleggen en wikken en wegen besloten dat het zo niet langer kon. We hebben zelf een ander baasje voor haar gezocht. Ze was toen bijna een jaar oud. Toen ze haar hebben opgehaald hebben mij man en ik samen staan huilen. We zijn later wezen kijken en hebben gezien dat ze het goed had. Ze ging naar een oudere mevrouw die haar Duitse herder moest in laten slapen omdat hij na het overlijden van man begon te bijten. Ze had hier alle vrijheid en alle aandacht.

Ca. 5 jaar geleden hebben we ons huidige hondje aangeschaft. Een kruising tussen een Shi Tzu en een Lhasa Apso. Geweldig beestje. Tegen dat ze naar de trimmer moet verliest ze wel eens wat haar maar valt reuze mee. Ze kan overal mee naar toe. Op de fiets, naast de fiets, in de auto. Ze is lief, luistert goed. Kan heel goed tegen alleen zijn al proberen we dat naast ons dagelijks werk zoveel mogelijk te vermijden. Het gaat ook prima samen met de hond van onze dochter (kruising Shi Tzu - Maltheser) al vind ze het niet altijd leuk dat ze dan de aandacht moet delen.

Ik wil hiermee alleen maar aangeven dat de aanschaf van een hond hoe bewust de keuze ook gemaakt is niet altijd brengt wat je ervan verwacht. En inderdaad het is een levend wezen wat geen speelbal mag zijn van je gevoel. Je moet het wel proberen tijd te geven om te wennen aan elkaar en een band mee op te bouwen. Toch kan het voorkomen dat de ultiem klik er niet is en komt. Ik denk dat het dan voor beiden misschien toch beter is om het beestje te plaatsen daar wij hij wel alle liefde krijgt die hij verdient. Ik zou dan wel willen adviseren er eerst nog eens goed over na te denken of je op dit moment aan een hond toe bent. Soms is het beter een tijdje uit te stellen, al hoeft hier geen 23 jaar tussen te zitten zoals bij ons - maar we hebben wel altijd huisdieren gehad. Ik hoop dat je hier wat mee kunt.

Hier nog iemand die allergisch is! En daarom heb ik mijn Bo.

Bekijk het eens van de andere kant....Stel je had je bulletje, maar na 2 maanden hou je het niet meer vol, met de allergie...wat gebeurt er dan met het bulletje?
Je moet voor een diertje kiezen, wat bij je past..

Ik vind labradors te gek! Ik knuffel er enthousiast mee, maar daarna moet ik wel handen en (evt) gezicht wassen. Dus hoe jammer dan ook, ik zal nooit een labrador kopen. Omdat ik weet dat het niet werkt.

Hoe pijnlijk ook, ik denk dat je je wens van een bulletje moet laten gaan.

En shitzu;s zijn de liefste hondjes die er zijn! Geef het de tijd, wens rustig aan elkaar.

Succes!

Ik heb je verhaal gelezen en toen kwam de foto en ik lees toch echt dat het je steeds beter afgaat, knap hoor en wat een geweldig leuk hondje -dus geniet van elk leuk moment lach om de streken en kijk naar haar als ze uitgeteld ligt te slapen.  

groetjes Astrid

Net als elke andere (ras)pup heeft ook de Shih Tzu opvoeding en tijd nodig. Het is niet goed voor het hondje om weer naar een ander baasje te moeten, omdat je "het gevoel" mist wat je bij een Frans bulletje wel hebt, dat "gevoel" komt ook bij je Shih Tzu'tje. Wij hebben 15 jaar een Shih Tzu gehad, ze kwam er als laatste bij als pup van 10 weken in een roedel van 2 Engelse cocker spaniels, 1 Amerikaanse cocker en 1 Shih Tzu. Daarnaast hadden we ook nog 5 katten (1 poes en 4 katers). Enfin, om een lang verhaal kort te houden, de laatste Shih Tzu (Shaina Aye van Appalachen, roepnaam Wiske (vanwege het strikje op haar kopje) Al in haar pubertijd nam Wiske op alle fronten de leiding, Ze regeerde m'n roedel + alle katten met een lip optrekken of strak aankijken als iets haar niet beviel, alle dieren hadden het grootste respect voor kleine Wiske. Nou, je snapt het al zeker, we hadden een nieuwe Alfa. Ze heeft een fantastisch leventje gehad, we missen haar nog steeds. Ik kan je zeggen, geef de moed niet op en ga er voor om je Shih Tzu'tje een mooi leven te geven, wij hebben 15 jaar van haar genoten (en natuurlijk ook van onze andere dieren)

groet,
Cospa

Heel herkenbaar je verhaal, mij werd toendertijd ook een hondje opgedwongen waar ik totaal geen klik mee had, het beestje is overleden voordat ik er een band mee kon krijgen en ik vind het nog steeds rot.

Je had je volledig vastgepind op een bulletje en dat zit nog steeds in je hoofd, heel begrijpelijk.

Om eens even een citaat van Cesar Milan te jatten, je krijgt niet altijd de hond die je wilt maar wel de hond die je nodig hebt.

Geef het een kans en wie weet groeit dit hondje wel diep in je hart (het is wel een ontzettend scheetje om te zien)

Ik wens je veel geluk en wijsheid toe en ik hoop dat je straks zielsgelukkig met dit hondje zult zijn, klinkt heel zweverig misschien maar wie weet is dit kleintje niet voor niets op je pad terecht gekomen.

Als iemand mij ooit had gezegd dat ik ooit een grote poedel zou willen dan had ik met mijn vinger op mijn hoofd getikt en nú......ik kan mijn leven niet meer voorstellen zonder hem.

Haha, dat citaat heb ik ook weleens aangehaald en ik denk dat het hier ook echt waar is!

Er zit zéker wel waarheid in dat citaat ja. Ik heb me zó vaak afgevraagd of ik wel de juiste persoon was voor Mellow, of ik haar wel kon geven wat ze nodig had.

Maar nu? Ze gaat echt NOOIT meer weg! Ik heb zó ontzettend veel van, maar ook door, haar geleerd. Zij heeft me geleerd anders met dingen om te gaan, anders naar dingen te kijken.

En ik leer nog steeds van haar.

Toen ik dit las werd ik eerst heel erg boos.

De eerste gedachte die in mijn hoofd op kwam was: weer zo iemand die een ondoordachte koop doet en dan moet dat hondje weer weg.

Je hoort vaker dat mensen een hond(je) nemen omdat ze ergens gaan kijken en de hond dan nemen omdat ze onder druk gezet worden of het zo zielig vinden voor de hond.

Dat is een problematiek die aan de hand is en altijd aan de hand zal zijn in sommige gevallen.

Alles is tegenwoordig in te ruilen als het gevoel er niet (meer) is, dat heeft te maken met de verandering van mentaliteit die bij mensen aan de gang is.

Ik las vandaag nog in de krant dat zelfs ouderen in de leeftijd groep van 70 tot 80jaar nog kiezen voor een scheiding ipv bij elkaar te blijven omdat de liefde en het gevoel voor elkaar over is. Dan heb je het over mensen naar elkaar toe, laat staan hoe dat met dieren gaat.

De dierenasielen zitten niet voor niks overvol, allemaal dieren die niet meer gewenst waren om wat voor reden dan ook.

Nu noem je de Franse Bull, ik heb er ook 2 in mijn roedel lopen en 1 ervan heeft het karakter wat in de rasbeschrijving staat nl dat ze niet zo goed met andere honden samen kunnen leven. De fokkers zullen dit ontkennen maar gevechten komen overal in een bullen roedel voor. Degenen die dat ontkennen bevinden zich óf in een uitzonderlijke situatie óf ze willen het niet toe geven.

Ik zou dus als onervaren bullenliefhebber geen Franse Bull bij een ander rasje zetten tenzij je heel goed de leiding hebt en de kleinste signalen die aan een gevecht vooraf gaan kunt lezen en tackelen.

Verder zou ik je willen adviseren naar een cursus te gaan met je hondje, dingen samen doen en leren schept een band.

Toen ik ging samenwonen met mijn huidige partner bracht hij een Zwitserse Witte Herder mee. Ik was een Labrador/Franse bulldog/Mopsen mens en ik had helemaal niks met herders.

Nu zijn we 6jaar verder en ik heb mijn kennelnaam afgestoft, ben lid geworden van de rasvereniging, ben me gaan instuderen in de bloedlijnen, de gezondheid problematiek enz. daarna ben ik shows gaan lopen met haar en we hebben er nu 4 in onze roedel! Die hond/dat ras is gewoon onder mijn huid gekropen omdat ik haar een kans heb gegeven, dingen met haar ging doen, haar meenam als ik ging paardrijden en ze zo ontzettend intelligent en gehoorzaam is, ik vind ze geweldig!

Dat hondje wat je nu hebt is er voor jou, houdt onvoorwaardelijk van jou, vertrouwd jou, is afhankelijk van jou en rekent op je.

Geef dat hondje een kans en maak er geen wegwerphondje van, dat zal de psyche en het zieltje van het hondje nl ontzettend beschadigen. Ze hebben nl meer persoonlijke inhoud en gevoel dan sommige mensen beseffen.

Succes!

Heb je wel alle reacties gelezen?

TS geeft het hondje een kans.

Ik denk dat je jezelf de tijd moet geven om aan alles te wennen. Net als je pup moet jij ook wennen aan haar,

Ga met haar spelen, wandelen en ontdek haar karaktertje. Je hebt jezelf altijd voor gehouden dar de franse buldog iets voor jou is maar dat kan ook tegenvallen. Je moet werken om een relatie te krijgen met een hondje. 

( en realiseer je tegelijk dat het hondje in zijn korte leventje alweer moet wennen...)

Je hebt nu dit hondje en daar moet je voor gaan... het hondje kan in zijn jonge leventje niet blijven verkassen..

Dus ga ervoor... doe leuke dingen en ga puppycursus. Je moet niet zo snel het bijltje er bij neerleggen hoor. Je schrijft dat het een heel lief hondje is. Nou, knijp je handen dicht, je had net zo goed een moeilijk hondje kunnen krijgen..

Komt wel goed hoor.... 

Net zoals veel mensen voor mijn schreven vind ik ook als je een pup neemt ongeacht wat voor ras je er voor de volle honderd procent voor moet gaan. Ik wilde 9 jaar geleden graag een shi tzu pup ben gaan zoeken. Maar er kwam een advertentie voorbij van een labrador met een groeistoornis (zoals hun dat noemde) ze moest weg vanwege een andere hond die haar niet accepteerde. Daar aangekomen bleek dat wij al het 4de baasje zouden worden en ze was pas 9 maanden oud. we hebben haar genomen omdat ik het zo zielig vond. Maar ze heeft altijd last gehad van verlatingsangst gehad  van alles gesloopt tot plinten aantoe gewoon puur uit nijd als we weg gingen. Dit is pas over gegaan toen we 3 jaar later gingen verhuizen en we haar mee namen ik denk dat ze toen pas besefte dat wij haar niet zomaar weg zouden doen. We hebben haar jammer genoeg veel te vroeg moeten inslapen. De eerste ow zo belangrijke jaar was heel heftig voor haar en daar heeft ze echt heel lang nog last van gehad. Ik deel dit verhaal met je om te laten weten wat het doet met een hond als het in zijn puppy tijd van huis naar huis moet. Ik hoop echt dat je het de tijd geeft. Ik heb nu eindelijk me shi tzu pup waar ik dol gelukkig mee bent. Maar ik was ook echt gek op mijn andere hond ondanks alle problemen die we hebben gehad door haar verleden.

Toen ik mijn hondje overnam van een gezin (ze was 7 maanden), had ik in het begin ook heel veel spijt. Het duurt soms een aantal weken/maanden voordat het ECHT jouw hond is, ookal denk je dat je dat bij andere honden (Franse Bulldogs bijv.) sneller hebt, ook bij zo'n hondje zou je eerst aan elkaar moeten wennen. Ga op puppycursus die gericht is op samenwerken (zoals die van de Martin Gaus hondenscholen).

Denk goed na voor je besluit om het hondje weg te doen, het is heel stressvol voor een hond om steeds maar naar een nieuwe baas te gaan. Jij hebt besloten om haar in huis te nemen, dus neem dan ook de verantwoordelijkheid om voor haar te zorgen. Als je dat voor deze hond niet wil doen, vind je het dan wel verstandig om straks nog een nieuwe hond te nemen? Misschien is een hond dan niet echt iets voor jou, het is tenslotte een hoop zorgen, werk en vooral geduld.

Een band opbouwen met je huisdier kost inderdaad tijd.'
Ik kreeg in december een erfenisje Boomer, een schat van 7 jaar.
Na 23 jaar honden gehad te hebben en nu 3 en half jaar zonder hond was mijn 1e gedachte,,,KAN IK WEL ZOVEEL HOUDEN VAN DEZE HOND ALS VAN MIJN ANDERE HONDEN,en ja het bestaat,in het begin is het van beide kanten aftasten,,,maar uiteindelijk wint je gevoel het van je verstand, omdat het diertje afhankelijk is van jou, leert van jou, JIJ bent zijn baas, de leider van de roedel... hoe groot die ook is,,,
Het komt allemaal goed maar gun het tijd en laat je twijfel over de keus varen.
Mijn erfenisje zou ook niet mijn keus qua hond geweest zijn, maar nu ze eenmaal bij mij is....ik zou haar voor geen goud meer kwijt willen en hou net zoveel van haar, zij het op een weer andere manier, dan dat ik van mijn andere honden heb gehouden.

sterkte en luister naar je hart, niet naar je verstand.

De band tussen jullie zal zeker groeien. Bij onze twee herplaatsers was de band in het begin totaal anders als met onze pup en bovendien waren Mechelaars het laatste ras wat ik in huis wou maar mijn vriend wou per se een herder. Naar de pup hadden we maandenlang uitgekeken, alles van vrij dichtbij meegemaakt, van vlak na de geboorte tot wanneer hij eindelijk mee naar huis mocht.

De herplaatsers, allebei een vrij overhaaste beslissing, zoiets als jij beschrijft, met het verschil dat ze beiden zware gedragsproblemen hadden (en hebben wat ons pippa betreft). Bij onze Kansoe heb ik me in het begin meermaals afgevraagt of het niet met een spuitje zou eindigen, hij had een zwaar agressie-probleem, gelukkig niet met ons. Elke keer we weer een bijna-incident hadden zaten we in zak en as. Het heeft een jaar geduurd om er de scherpste kantjes af te krijgen, maar de band tussen hem en ons is alsmaar groter geworden, en nu is het een heerlijke hond.

Pippa heeft angst van alles en kan ook agressie tegenover vreemden vertonen. Ze is echt bij ons gedumpt, we wilden eigenlijk geen derde hond. We hebben ze in huis genomen om voor haar een gouden mandje te vinden. Toen we gemerkt hebben was een zielig stumperdje ze eigenlijk was konden we het niet over ons hart krijgen ze ergens anders te plaatsen. Bij mensen met minder tijd en geduld als mijn vriend (hij is er het meeste mee bezig) was het met haar ook slecht afgelopen.

En niettegenstaande de "band" met deze twee honden er niet van dag 1 was (ook niet van hun kant, de angst voor ons was groot en het vertrouwen in mensen weg) zijn ze volwaardige leden van ons gezin geworden en gaan ze hier nooit meer weg.

Dus neem rustig de tijd, binnen enkele weken wil je hem ooit meer kwijt!

"  

Bedankt voor alle reacties weer, ik heb er nog steeds veel aan. Ik ben al behoorlijk naar de positieve kant gegaan en heb steeds meer het gevoel dat ik haar niet zou willen missen, dus voor de mensen die niet alles hebben gelezen; het gaat al veel beter en ik ga haar niet weg doen.

Natuurlijk blijft een Franse bulldog mijn favoriete hond, maar je weet inderdaad nooit wat je treft qua karakter. Het karakter van deze Shih Tzu is tot nu toe gelukkig heel goed, ondanks ze zeer eigenwijs is dus ik mag niet klagen.

Wat betreft bovenste citaat, daar geloof ik ook wel in. Ik had ook echt het gevoel dat ik haar moest 'overnemen' toen ik haar foto en omschrijving had gezien. Ik had zelfs over haar gedroomd terwijl ik op dat moment helemaal niet had besloten om op de advertentie te reageren. Pas na de droom ging het aan mij knagen. Het zal uiteindelijk wel blijken wat ik van haar mag leren en tot nu toe brengt ze in ieder geval al veel vrolijkheid. "

Soor & Mocha

komt goed hoor