Maylo is 4 weken geleden gecastreerd. Ik vond hem al zielig de dag er voor. Na 6 uur niks meer eten...en Maylo krijgt altijd een koekje voor het slapen gaan. Nou toen hij dat niet kreeg, heeft hij me een partijtje zielig zitten aan kijken in die mand.
Toen ik hem weg bracht, voelde ik me opgelaten, je weet het komt allemaal wel goed. Maar voelde me wel echt schuldig dat ik hem daar achter liet. Gelukkig heb ik een geweldig DA en de assistentes zijn ook toppie, dus toen ik hem bracht was de assistente al grapjes aan het maken.
'Zo Maylo! Jij komt voor je verassing?....O wat vrouwtje heeft het je niet vertelt? Wat is dat dan'.
Ik zo 'geprobeerd uit te leggen maar hij snapte het niet'
'Maar wat raar toch...nouja je gaat dadelijk gewoon nog een tukje doen en als je wakker wordt dan ben je een compleet andere hond.....uhm wil je even zijn oren dicht houden?'.
Ik keek der echt vreemd aan van wat bedoel je nou, dus ik die oren van Maylo dicht gehouden.
'Ja ja wil de verassing niet verpesten, maar als hij dadelijk dus zijn balletjes kwijt is....wilt u er kunstballetjes in?'. Ik dacht echt, die maakt een grapje. Nee ze was bloed serieus, sommige mensen willen dat 'Nou nee'.
'Oké laat hem maar weer horen!'. 
Nou Maylo werd meegenomen, die was helemaal door het dolle heen want voor hem betekend het DA = koekjes!. Anderhalf uur erna belde ze dat hij klaar was, maar nog niet opgehaald mocht worden omdat hij bij moest komen van de narcose. Ze zouden me dan weer bellen als ik hem mocht ophalen. Toen ik hem ophaalde was hij natuurlijk helemaal van de wereld, maar de dag erna was hij weer helemaal de oude.
En nu 4 weken later, ik ben tevreden
Hij piept niet meer, eet gewoon, loopt niet achter elke teef te smakken en rijdt ook niet meer.