Ik heb hier 2 reuen, 1 wel geholpen en 1 niet.
Diesel is geholpen die werd helemaal gek van de gierende hormonen in zijn lichaam, was niet meer bereikbaar liep iedere grasspriet af te likken en te kwijlen klappertanden de hele mik mak.
Daarnaast nog 2 maal gegrepen door een andere hond waardoor hij ook nog eens ging bedenken aanval is de beste verdediging.
Toen gekozen voor een chip (chemische castratie) en wat een verandering na een week of 5-6 van onrustige hond die van gekkigheid niet wist wat hij moest doen met die gierende hormonen naar een hond die weer bereikbaar en vrolijk werd waar weer normaal mee te trainen was.
Dus na dat de chip uitgewerkt raakte en hij weer langzaam aan terug viel in oud gedrag heb ik hem definitief laten helpen en nog geen moment spijt van gehad.
Sky is dus niet geholpen en wordt ook niet geholpen, hij klappertand wel wat en wil graag aan een sprietje likken maar hij is 99% minder in het gedrag dat Diesel was.
Wel merk ik dat er nu een hoop loopse teven zijn waardoor hij soms een beetje eigenwijs is maar het voordeel van een collie als je even een boze stem opzet luistert hij gelijk weer.
Ik ben dus van mening dat je goed naar de hond zelf moet kijken, je hebt altijd voor en tegenstanders.
Daarbij reageert de ene hond nu eenmaal een stuk heftiger dan de andere hond je kan het simpelweg niet met elkaar vergelijken.
Een hoop is te trainen, je hond hoeft echt niet tegen ieder boom/paal/struik te piessen als hij aan de lijn loopt.
Maar als je hond zo in beslag wordt genomen door de hormonen dan wordt hij er ook niet blij van, ik heb in ieder geval een hele leuke vrolijke hond voor terug gekregen en niet een vervelende hond die helemaal in beslag werd genomen door de hormonen.