Sinds een paar jaar kwakkelen we met de gezondheid van onze oudste westie Noah.
Elke keer kwam ze er weer bovenop en huppelde ze weer vrolijk mee.
Vele dierenarts bezoekjes gehad en nu krijgt ze steeds meer tekenen van het cognitief disfunctie syndroom, oftewel dementie.
Ze gaat niet veel meer uit en slaapt veel.
Als ze mee gaat doet ze dat echter vol plezier en eten, drinken enz. gaat prima.
Toch wordt mijn gevoel steeds sterker dat we haar aan het verliezen zijn.
Dat er binnenkort een 2e urntje in huis staat.....
Vandaag ook weer zo'n dag...... Ze loopt niet, zakt door haar pootjes waar je haar neer legt en als je haar draagt is ze net een slappe lappenpop.
Morgen gaan we met onze westies op hotel, naar Noah haar favoriete plekje.
Mocht ze niet opleven dan vrees ik dat we maandag voor een hele zware afspraak naar de dierenarts gaan bellen.
Het leven lijkt haar geen plezier meer te bieden.
Ik kan haar niet missen, het verdriet van Max zit nog te diep.
Maar ik mag niet egoïstisch zijn. ... ik vertrouw op Max dat hij haar op zal wachten.
En het valt zwaar. De tranen stromen nu over mijn wangen ..... vandaar dat ik even van mezelf af wilde schrijven.
Bedankt voor het lezen.


Reageren








ben morgen en woensdag ook overdag thuis, en in het weekend ook









