alweer 2 jaar geleden.....

30 oktober 2007, 8.50 uur. Rakker overleden. Het staat in mijn geheugen gegrift! Het was een klap. Zo plotseling! Niet eens mijn hond, maar wel mijn maatje!

Het begon 22 oktober 2007. Rakker was een vrolijke jonge flatcoated met ADHD Pas 6 jaar was ze. Maar die dag ging het niet goed met Rakker. Ze lag in haar mand, deed niet enthousiast, wilde niet spelen, niet eten, niet drinken, en had een temperatuur van 35 graden. Mijn schoonmoeder (waar Rakker van was) is snel naar de dierenarts gegaan. Ze hadden geen idee wat het was. Bloed afgenomen, en Rakker aan het infuus gelegd. Aan het einde van de dag ging het stukken beter, en mocht Rakker weer naar huis.
Uit de testen kwam niks, behalve een calcium tekort.
Naarmate de dagen voorbij gingen, ging het steeds iets beter met Rakker. Ze was blij en enthousiast als ik kwam (maar niet zo erg als vroeger) en at steeds iets beter. Wel had ze regelmatig dipjes, dan gaf ze voer over en deed ze weer niks...
27 oktober- Rakker was weer sloom en duf en koud. Op advies van de dierenarts hebben we haar in de mand gelegd met een fleecedeken en een hittepit. Toen ze weer wat op temperatuur kwam, kwam ze ook meer tot leven! Uit het bloed kwam nog dat ze waarschijnlijk iets aan haar lever had, of we nog een plasje wilden opvangen.
28 oktober – Rakker Is nog steeds erg langzaam, en duf. Ze plast zelfs in huis! Ze is erg afgevallen, en dat terwijl ze al niks weegt! Ze drinkt erg veel, en plast dus ook erg veel….
30 oktober – toen mijn vriend om 5.45 uur beneden kwam, lag Rakker in haar eigen urine , koud en lusteloos.. Ze piepte. Mijn vriend heeft haar opgepakt, in dekens gewikkeld met een hittepit. Mijn schoonmoeder heeft haar om 8 uur, met dekens eromheen, naar de dierenarts gebracht. Ze had toen nog maar een temperatuur van 34 graden…. De dierenarts zei dat het al te laat was: Rakker was aan het sterven. Mijn schoonmoeder heeft toen besloten Rakker in de laten slapen. Het infuus kreeg de dierenarts er bijna niet in, omdat de poot al stijf was! Gruwelijk…. Rakkertje…. Mijn Rakkertje… Mijn lieve vrolijke stuiterbal!!! Rakker is nog mee naar huis gekomen, omdat de andere hond van mijn schoonmoeder nog thuis zat. Zo kon die ook nog afscheid nemen. We hebben Rakker stiekem ergens begraven. Onder een mooie wilg, op een mooi weiland… We missen haar nog elke dag!!!
Voor ons, en voor de dierenarts is het een raadsel wat er is gebeurt. Van een vrolijke jonge spring in het veld, naar een doodzieke hond. Binnen 2 weken was ze er niet meer…. We hadden natuurlijk sectie kunnen laten verrichten, maar daar krijgen we Rakker niet mee terug… Nu heeft ze een mooi plekje onder een mooie boom…
Rust zacht lieve kleine stuiterbal!!!!

Oh Inge,

wat vreselijk wat zullen jullie het moeilijk hebben gehad. Zo'n jonge hond, want dat is het nog met 6 jaar. En dan zo snel overleden.
Kan begrijpen dat jullie het niet hebben laten onderzoeken. Krijg je hem niet mee terug, Wel mooi dat ze een mooie rustplek heeft.

Goh, je verhaal grijpt me erg aan.

groetjes Ingrid en Dootje

heh, als ik dit zo lees krijg ik ook weer tranen in mijn ogen, zeker na jouw reactie Ingrid!

Wat triest hoe het zo kan aflopen he... Vreselijk, een nachtmerrie . Gelukkig heeft ze een fijne rustplek gevonden onder een mooie wilg. Prachtig dat jullie dat gedaan hebben voor haar. Een plek waar ze voor altijd lekker kan rondstuiteren...

Hoi Inge,

Een zeer aangrijpend verhaal maar het mooie vind ik dat mensen zoveel van dieren kunnen houden.

tja blijft rot he,,we begrijpen je heel goed hoor,,jank ook nog regelmatig om mn vailenie,das 3 jr geleden,,geeft alleen maar aan hoeveel je van het diertje hield.. en anders om net zo...

nou zeker weten begrijp je zo goed jank ook nog nu
bijna weer,heel vaak om mijn rottweiler dulcy ze werd
maar 7 ook niet oud in vijf weken weg tumor in der rug
bah,staat op je netvlies getekend,

maar ik vind het wel raar dat je niet weet waar aan
zou ik geen rust hebben,maar snap ook wel dat je er
niet op zat te wachtenn om het na te laten kijken,bah
ook rot idee,oke je weet wat,maar terug krijg je ze
niet


xxx mag en bruco

Verschrikkelijk zeg...
Arme Rakker.. wat kun je dan nog jaren later verdriet hebben he...
Wel fijn dat jullie haar op een mooie plek hebben begraven..

Groetjes Marjan.

ja,in en in triest je blijft je maatje missen
heb het zelf ook ,je denkt er nog elke dag aan
gr gizmo

Och jeetje zeg!
Ook na 2 jaar blijft het moeilijk...
Ze zal het in die jaren goed hebben gehad,
maar wat een naar einde...
Gelukkig heeft ze daar nu geen last meer van.

Groetjes, Anita.

Dag Inge,
het is vreselijk zo'n goed maatje te moeten verliezen. Prachtig dat jullie Rakker zo'n mooie plek hebben gegeven om eeuwig te rusten. Veel moed en sterkte toegewenst!
Liefs,
Stéphanie

dankjulliewel voor alle lieve reacties!!! Doet me echt goed...
Wij vinden het ook fijn dat Rakker een mooi plekje heeft... Regelmatig kom ik er langs, en dan praat ik even tegen haar.. Stom eigenlijk, na 2 jaar!!...

Toch raar. Vorig jaar hebben we Rakkers maatje Tosca ook moeten laten inslapen, maar daar heb ik veel minder moeite mee (gehad)! Natuurlijk, wel een traan en leeg gevoel, een paar dagen, maar verder niet! Maar Tos was dan ook oud en afgeleefd. Het ging echt niet meer. Een golden van bijna 14! Heupen slecht, overal ontstekingen op de huid, hotspots, wilde niet meer verder dan 10 minuten wandelen, etc... Haar tijd was het! Rakkers tijd was het nog niet... En dat maakt het zo moeilijk....

Hoi Inge

stom is dat helemaal niet...
mijn meissie is nu al bijna 6 jaar overleden, en die ligt bij me ouders in de tuin begraven met een pratige steen met een vlinder er boven, elke keer ga ik even met de praten als ze jarig is breng ik haar een bloemertje....

ik leef heel erg met jullie mee...

veel liefs

Hoi Inge,

Wat een triest verhaal zeg! Ik heb er gewoon kippenvel van en tranen in mijn ogen.
Kan begrijpen dat je het er nog steeds moeilijk mee hebt hoor, het was toch je maatje, waar je zo plotseling afscheid van moet nemen.
Fijn dat jullie haar een mooi plekje hebben kunnen geven.

Liefs, Marleen

Hoi,

Je schrijft dat je met het verlies van Rakker meer moeite hebt als met het verlies van Tosca. Ik denk dat dit komt door dat je met Rakker een specialere band had, maar ook door het onverwachte afscheid. Het heeft niet zo zeer met de leeftijd te maken denk ik....Ik zelf heb mijn kanjer Buster 2 jaar geleden af moeten geven op 13,5 jarige leeftijd. Zijn lichaam was totaal op! Ik heb maanden naar het afscheid toegeleefd, maar nog ging ik kapot van verdriet! Op het moment dat ik hem bij moest staan, was ik wel sterk, maar daarna was ik een wrak. Ik wist dat het voor hem het beste was, maar zelf kan ik er nu nog vaak een traan om laten! Ik mis hem nog bijna iedere dag. Buster is en blijft mijn favorietje. Ik zeg altijd, zolang je jouw kanjer niet vergeet, blijft hij/zij verder leven. Ik zelf denk dat als ik straks in het bejaardenhuis zou komen, dat ik dan nog over mijn Buster kan praten. Zo zal jouw Rakker ook altijd een speciaal plekje in jouw hart hebben. Het is echt niet gek dat je na 2 jaar nog moeite hebt met het verlies van je maatje....Er is tenslotte iets heel dierbaars van je afgenomen! Iets wat je eigenlijk graag heel dichtbij je wil hebben en houden. Wel fijn dat je een plekje hebt waar je Rakker kan herdenken. Ik zelf heb mijn Buster laten cremeren en zijn as staat op de plek naast onze kachel waar hij normaal graag lag. Zo heb ik het gevoel dat hij toch dichtbij is....

Groetjes Monique

Ik had zeker meer met Rakker dan met Tosca! Deels bewust ook hoor. Toen ik verkering kreeg met mijn vriend was Tosca al oud.. Kon niet meer heel lang wandelen (half uurtje) en had zere heupen e.d. Ik heb toen tegen mezelf gezegd dat ik me niet te veel aan Tos moest gaan hechten, want die zou vast niet lang mee gaan! Puur uit zelfbescherming. Niet dat Tos geen aandacht van me kreeg hoor! Maar Rakker was een beetje 'mijn' hond, en Tos die van mijn vriend. Zo waren de rollen ook verdeeld als we gingen wandelen. En Rakker had ook duidelijk voor keur voor mij.. We hebben 4 jaar lang gezegd "ik weet niet of Tos de zomer nog redt" of "ik weet niet of ze de winter nog haalt", en toch ging ze nog 4 jaar langer mee! En dan ben je erop voorbereid dat Tosca dood zal gaan, gaat stiekem eerst Rakker.... Dat was echt een klap....
Ik heb met Yori afgesproken dat hij 70 jaar wordt.....