Hallo..
Ik zal onze hond even voorstellen:
Astra, Mechelse herder, 4 jaar.
Gisteren bij de dierenarts geweest, na röntgen onderzoek is gebleken dat zij behoorlijke heupdysplasie en artrose heeft (ook in der onderrug).
Wij waren al gestart met metacam (pijn-/ontstekingsremmer) en zantac (maag (zuur)beschermer) omdat het vermoeden er al was, en omdat zij behoorlijk pijn had.
Advies m.b.t. medicatie hiermee door blijven gaan, en starten met een artrose traject, maandelijks controle bij de assistent en 2x per jaar bij de dierenarts. Uiteraard allemaal prima. Eerste voorstel was opereren en 2 nieuwe heupen plaatsen, hier hebben wij van af gezien. Waarom: Omdat Astra het afgelopen jaar al meerdere medische problemen heeft gehad (acute alvleesklierontsteking, en leverwaarde waren afwijkend, daarnaast goedaardige tumor op der staart operatief verwijderd, en al vanaf dat wij haar hebben met 6 maanden tot nu altijd last gehad van braken, hier hebben we onderzoek naar gedaan en al het mogelijk met voedsel, verspreid over de dag, medicatie, ect. niets heeft geholpen, dus chronische maag klachten, daarnaast is Astra in jaar leven al 3 a 4 keer onder narcose geweest voor verschillende medische redenen), mede daarom heeft zij meer risico op complicaties. Daarnaast ben ik van mening dat het een hond blijft. Als wij dit hadden ontdekt met 6 maanden had er misschien wel anders over gedacht.
Nu is mijn vraag heeft iemand ervaring met deze problematiek, en wat was hierbij de diagnose in de zin van levenskwaliteit.
(de röntgen liet overigens een heup zien van een oude hond met dysplasie en artrose, terwijl Astra nog jong is, wil na mij idee even de ernst van het plaatje laten zien).
Ik vroeg de dierenarts een indicatie te geven van wat ons te wachten staat, gezien haar beeld en medische voorgeschiedenis, met een jaar een terug val. Dan advies: meer medicatie.
Maar waar houdt het op, want pijnvrij zal Astra nooit meer worden.
Ze mag niet meer los spelen de trap aan een lijntje, ect ect. Niets wat Astra loopt vind.
En dat het waarschijnlijk met 2 a 3 jaar over zal zijn.
Nu hoe moeilijk ook wil ik het ernstige voorkomen, en niet op het laatste moment haar laten inslapen (want voor de duidelijkheid ik zou het liefst nog jaren in ons midden hebben, en laat er echt niet zomaar inslapen). Maar wij hebben best wel al veel voor haar gedaan en met alle liefde, maar nogmaals waar houdt het op, en wat is voor haar nog leven, want wij kunnen van alles willen, maar zou Astra die keuze gemaakt hebben.
Maar ik vind dit geen dierwaardig leven, mijn mening zodra zij weer een terug val krijgt, of er komt weer iets anders om de hoek kijken, is het voor Astra mooi geweest.
(hierbij nog te melden dat wij na de behandeling van de acute alvleesklier, een week lang haar zelf subcutaan geprikt te hebben met infuus aanleggen, de waardes nog niet stabiel waren, toen doorverwijzing internist dierenziekenhuis gekregen, die hadden hele plannen, en daar hebben wij vanaf gezien, biopt lever, alvleesklier ect. inwendig echo, dit wilde wij niet, Astra is namelijk geen makkelijk hond en kan niet alleen bij onbekend mensen blijven, daarom is zij met de acute alvleesklierontsteking ook niet opgenomen geweest en hebben wij de handelingen van de assistent en dierenarts zelf moeten doen)
Nogmaals wat is jullie ervaring en mening?!?
M.v.g.
Baasjes van Astra


Reageren






:












