Sorry dat ik dit oude topic weer omhoog gooi..
Maar inmiddels is het alweer vijftien weken geleden dat Punk overleden is. De dagelijkse huilbuien zijn grotendeels verdwenen. Ik kwam niet alleen uit dit dal, en slik daarom sinds een maand of twee antidepressiva. Het begint te werken, geloof ik.
Maar soms heb ik nog van die avondjes waarop ik denk; "Oké Punk, nu is het wel weer mooi geweest.. Kom nu maar weer terug!". Op zulke avonden bekijk ik foto's, filmpjes, en lees ik ook dit topic en de andere topics die ik over Punk geschreven heb nog eens door. Wat een ontzettend lieve woorden van jullie allemaal. Jullie hebben geen idee hoeveel steun ik hier toen, en nu nog steeds, aan heb. Uit de grond van mijn hart; bedankt!
Bij de foto's en filmpjes van Punk moet ik zowel lachen als huilen. Mijn gekke oude taart, met haar constante geblaf.. Die lieve, lieve Punk, met wie ik kon lezen en schrijven, die echt een onderdeel van mij was. Punk, die mijn neefjes kende sinds hun geboorte. Punk, die zo onwijs veel met me heeft meegemaakt, mij in acht jaar heeft zien veranderen, groeien, huilen, lachen.
Ik mis haar zo onwijs veel, dat dit teruglezen me goed doet, en ik ben dan ook blij dat dit topic er nog is..