@Ina, Dankjewel, dat is zeker zo hoe jij het ging omschrijven, het is zeker dubbel, ik had Lizzie nooit willen missen, maar je wilt ook niet dat ze pijn hebben, maar het gemis is erg groot, vooral op zo,n dag als deze en de dag van haar overlijden op 2 januari.
@Bibiane, Dankjewel! Altijd! Ik denk niet dat er ooit een dag voorbij gaat dat ik niet aan haar denk.
Ik denk dat Lizie pas echt dood is, als ik niet meer aan haar denk, daarom altijd in mijn hart.
Jij zegt, ik ken dat gevoel helaas, dat is juist wat de mensen hier bind, heel veel mensen zijn hier een hond kwijtgeraakt en daarom kun je hier dat ook kwijt, niemand veroordeeld je erover.
@Willemijn, dankjewel, ik snap wat je bedoelt hoor, Lizzie is nu 1,5 jaar weg, maar ik moest door met mijn leven, dat heb ik ook gedaan, maar de pijn blijft.
Ik denk dat het verdriet een plekje heeft gekregen waar ik nu al veel beter mee om kan gaan.
Ik kan nu goed over Lizzie praten, zonder dat er een traan komt, ik weet ook, dat moet.
Ik kan ook lachen als ik aan bepaalde dingen denk van onze Liz, dat is ook vast wat ze gewild zou hebben.
Maar deze dag, dat is gewoon even moeilijk, vooral als je zulke lieve berichtjes krijgt van mensen die meeleven, vooral ook omdat je weet dat veel van ons ook ene hond zijn verloren.
Je wil nog zo graag dat ze bij je was, gezellig het pakpapier scheuren waar een botje en een piepbeest in zat, wat kon ik daarvan genieten.
@Sylvia, Dankjewel, prachtig plaatje met een mooie tekst....
Vanavond gaat het kaarsje voor lizzie aan.