Zooooo! Bijna drie uur en ze zijn eindelijk weg, haha. We zijn om negen uur begonnen. We zijn begonnen met het fietsen, omdat we dat wilden doen voordat het warm was. Regelmatig gepauzeerd omdat Cosmic dan even haar aandacht er niet meer bij kon houden. Eerst hebben we een Kong Wubba aan een touw achter de fiets gesleept. Spelen vond Cosmic super leuk. Ook achter een fiets aanrennen was geen probleem. Maar naast een fiets lopen? No way..
We wilden het proberen met Pauline's hond, Hayzel, maar die was iets te overheersend voor Cosmic, dus dat werkte averechts. Toen met Punk geprobeerd en dat leek even te werken, alleen is Punk hoog bejaard en heeft ze artrose, dus na twee kleine rondjes naast de fiets hobbelen had die het wel gehad voor vandaag.
Uiteindelijk zijn we overgestapt op worst, haha. Met de worst laag fietsen om Cosmic in de buurt te lokken. Uiteindelijk is het gelukt om Cosmic aan een ontspannen lijn mee naast de fiets te laten lopen terwijl de fietser op de bagage-drager zit, zodra je op het zadel gaat zitten wordt ze weer heel bang. Maar dit is dan wel een vrij lange ontspannen lijn, dichter dan een meter wil ze niet bij een rijdende fiets in de buurt.
Wel is ze zo ver dat ze totaal ontspannen naast (bijna onder, zelfs) een stilstaande fiets durft te liggen, ook wanneer deze fiets geluid maakt (zachtjes op de kettingkast trommelen, met de rem spelen, etc). De GT zat redelijk met zijn handen in het haar, hij had niet verwacht dat ze zó moeilijk zo zijn, haha.
We hebben besloten dat we vordering zagen in vergelijking met toen we begonnen, en het daarbij gelaten. Ontspannen mee langs de fiets, dat gaat hem voorlopig nog niet worden, maar we hebben het advies gekregen om iedere dag even te proberen. Ik op de bagage-drager en Cosmic ernaast, en dan maar lekkers erin blijven proppen. Overigens ben ik zelf geen fiets-held, ik fiets bijna nooit, en nu moest ik op de bagage drager zitten maar wél fietsen, over het gras. Dit was errug moeilijk, ik zie er waarschijnlijk ontzettend stom uit op de camera!
Enneh, mijn haar heb ik tijdens de opnames vast moeten doen.. Mijn haar werkt een beetje als oogkleppen, hehe, ik kan dan dus niet meer naast me kijken en Cosmic liep achter-naast me, en ik moest haar natuurlijk kunnen zien..
Het moeilijkste van alles vond ik het interview-gedeelte. Dit duurde niet lang, ik heb bijna niks hoeven zeggen, maar de GT stond onnatuurlijk dicht bij me. Ik heb sowieso al moeite met oogcontact maken, maar als iemand onnatuurlijk dicht bij je staat is dit nóg moeilijker, ik moest mezelf echt DWINGEN om hem aan te kijken maar mijn ogen schoten toch regelmatig naar de grond, de bosjes, of in het beste geval, zijn voorhoofd of mond. Ach ja, je kunt niet alles hebben..
Ik ben ontzettend benieuwd naar het resultaat, maar we hebben het in ieder geval overleefd! Cosmic ligt te pitten en ik heb een gigantische spanningshoofdpijn (ook een beetje van het in de zon staan, kan daar écht niet tegen) dus ik ga ook even een middagdutje doen.. 