mijn lieve hond floortje is er niet meer.......

dag allemaal, Terwijl ik dit schrijf lopen de tranen over mijn wangen....ook ik moest mijn lieve hond "floortje" afgelopen maandagavond laten inslapen. Ik herken dit enorme schuld gevoel. Een paar mnd geleden liet ik mijn hond uit en opeens bleef ze staan en wilde ze niet verder lopen,toen moest ik nog lachen want het was nogal warm op die dag. Ik zei; kom op luilak! we zijn bijna bij het water dan kun je lekker even zwemmen! met moeite kreeg ik haar mee omdat ze zich vanaf dat moment toch anders gedroeg,ben ik met haar naar de dierenarts gegaan. Ik had al wel ondekt dat ze opgezette klieren had... De dierenarts zei meteen: dit ziet er niet goed uit,ze heeft leukemie en heeft nog maar een paar maanden te leven....Ik kon het echt niet geloven.Maar na een week of 4 lag ze ineens op de grond,slijm uit haar mond. Ik weer naar de dierenarts daar bleek ze 40 graden koorts te hebben,spuitje + antibiotica en binnen een paar uur was ze weer helemaal de oude. We zijn 6 weken geleden nog naar een eiland geweest,ze heeft zich heerlijk vermaakt.Ik kon me niet voorstellen dat ze een lopende tijdbom was. Laatste weken kreeg ze steeds meer bobbels op haar lichaam en kreeg ze 2 weken geleden een blaasontsteking en moest ik haar weer tabletten geven die ze amper weg kon krijgen ivm opgezette klieren. En sinds vorige week at ze ineens niks meer,wat ik haar ook voor haar neus hield...Ze dronk nog wel maar hoe lang moet je hier mee doorgaan,ze moet toch heel erge honger hebben gehad....zo zielig. Afgelopen maandag naar de dierenarts,dit was toch einde verhaal...zei hij. (een dierenarts is zo nuchter)Ze heeft geen pijn maar ze kan zich niet happy voelen als ze al een week niet heeft gegeten. Ik vond het zo vreselijk moeilijk....nu naar een paar dagen heb ik een vreselijk schuld gevoel,had ik niet nog andere medicijnen moeten proberen? (omdat ze ook geen pijn had)Wat ik lees op het internet dat je ze op tijd moet laten inslapen zodat ze niet hoeven te lijden. Was dit de juiste tijd....mij gevoel zegt NEE. Ik heb haar urn gisteren opgehaald en staat nu naast mijn bed,gisteren een kaarsje aangestoken. Maar toch heb ik een heel slecht gevoel,ik heb haar laten dood gaan en kan het nu niet meer terug draaien... Ik ben er echt ziek van.... wie heeft dit ook meegemaakt? liefs roetie

lieverd ik kan wel een beetje indenken hoe je je voelt.mijn spike is begin dit jaar overleden.
ik wens je veel sterkte,denk aan je.
groetjes linda.

Ik denk dat je wel de goede beslissing hebt gemaakt. Zoals je al had gelezen op internet, is het heel hondwaardig om de hond vredig in te slapen voordat ze pijn hebben. Dit is precies wat jij ook hebt gedaan. Ik denk dat je het er zo moeilijk mee hebt, omdat je zo emotioneel bent en je maatje niet wilde verliezen. Dat is ook een van de allermoeilijkste dingen in het leven om je hondenvriend te laten gaan. Het liefst wil je ze voor altijd om je heen hebben, maar helaas gaat dat niet. Ik wens je heel veel sterkte met dit grote verlies... Koester alle mooie herinneringen die je van haar hebt en weet dat zij je eeuwig dankbaar zal zijn voor je moedige beslissing.

Wens je heel veel sterkte en je hebt de goede beslissing voor Floortje genomen.

Gr.Annelies

ik weet hoe je je voelt
die vreselijke beslissing bij de dierenarts.
maar als ik het verhaal van je lees,
dan heb je goed gehandeld
hierbij hoef jij je niet schuldig te voelen
mijn maatje is in januari ingeslapen
had ongeveer het zelfde gevoel
de onmacht en pijn en waarom.
maar ik denk ,dat jou maatje je dankbaar is
om verder lijden te besparen.
het gemis is erg, maar denk aan vroegere tijden
sterkte

Ik kan me jouw gevoel heel goed voorstellen, en ik wens je dan ook veel sterkte toe, het is een groot gemis en dat zal het ook altijd blijven.

Je hebt jouw Floortje juist net geholpen. Ze zal je dankbaar zijn dat ze niet nog meer moest lijden. Je probeert als baasje altijd zo veel mogelijk te doen om je hond langer bij je te houden. Maar soms mag je niet egoïstisch zijn en moet je kijken wat het beste is voor je maatje. In mijn geval heb ik veel te veel gedaan, waar ik achteraf wel eens spijt van heb. Ik bedoel hiermee dat ik mijn vorige hond nog heb laten opereren, terwijl ik wist dat hij er zeker niet beter van zou worden. Hij ging in 3 maanden tijd zo achteruit, dat ik hem uiteindelijk heb moeten laten gaan. Ik was egoïstisch om hem zo lang mogelijk bij me te houden en zeg nu vaker, had ik hem maar eerder verlost...Die laatste 3 maanden zijn voor hem echt niet leuk geweest! Nu heb jij ook vanalles gedaan, maar zo'n ziekte is moeilijk te behandelen...Weet je, eigenlijk denk ik dat iedereen een schuldgevoel heeft als je een hond in laat slapen. Tenslotte beslis jij over het leven van je maatje. Toch weet ik zeker als je het jouw hond had kunnen vragen, dat ze ook gezegd zou hebben "het is goed zo". Ik wil je in ieder geval heel veel sterke wensen met het verlies van jouw kanjer. Zolang je haar niet vergeet, blijft ze verder leven. Voor altijd in je hart. Nogmaals heel veel sterkte...

Liefs Monique

Aller eerst heel veel sterkte met dit grote verlies.

Ik kan me heel goed voorstellen dat je er heel rot over voelt maar je hoeft je beslist niet schuldig te voelen.

Ze was gewoon op en je hebt haar een lijdensweg bespaart.

Je hebt een dappere en een goede beslissing genomen. Je hebt in het belang van Floortje
gehandeld, haar is lijdensweg bespaard gebleven.
Ik snap dat je jezelf vreselijk rot en schuldig voelt en dat het pijn doet om je beste vriend te verliezen. Maar je hoeft jezelf echt niet schuldig te voelen, ik vind het ontzettend dapper van je! Het nemen van zo'n moelijke beslissing is ook dierenliefde. Je hebt jezelf opzij gezet en haar op een waardige manier laten inslapen.
Ik wens je heel veel sterkte met dit grote verlies!

lieve groet Corina

voel je aub niet schuldig je hebt het juist op tijd gedaan,zonder dat ze geheel uitgehongerd raakte(hoe moeilijk dit nu ook is)
deze beslissing heeft met dierenliefde te maken,liefede voor je hond(ook al voelt dit nu niet zo)
wens je heel veel sterkte



gr liesbeth

Beste Roetie,
Heel veel sterkte toegewenst met de dood van uw
schat.
Het is keihard wat u nu meemaakt, maar daar staat
tegenover dat u uw hondje nog een behoorlijk aantal
mooie jaren hebt gegeven, die ze waarschijnlijk
niet gehad zou hebben, als u haar niet meegenomen had.
U hebt een moeilijke, maar zeer zeer dappere beslissing genomen en het beste gedaan voor uw lieveling.
Dat u gewetenswroeging hebt, kan ik me heel goed voorstellen, maar u moet proberen dit in het licht te zien van uw liefde voor uw schat.
Ik vind u zeer dapper en het getuigt mij van een
enorme dierenliefde.
Floor zou trots op u zijn.
Ik ben het in elk geval ook.

bedankt lieve mensen voor al jullie reacties,dit geeft mij zoveel steun!
Ik ben wel "blij" dat ik floortje gewoon lekker thuis heb (urn) ik brand iedere avond een kaarsje voor haar en praat tegen de foto die ik erbij heb gezet.
Ik mis haar heel erg,wat een impact heeft dit....
Wat ik wel merk aan mijn omgeving dat sommige mensen het een beetje overdeven vinden dat je zoveel verdriet hebt van je lieve hond. Ik moet me dan echt inhouden om niet heeeeeeel erg boos te worden.
Een hond is gewoon een kind van je tenminste dat voelde bij mij zo.
nogmaals bedankt voor jullie lieve reacties....

liefs Roetie

Hallo Loerie,
Ik heb afgelopen jaar ook men liefste Boomer moeten laten inslapen en had in t,begin enorm schuldgevoelens en soms nog maar ik wist dat hij zich sterk hield voor mij want ik wou hem niet kwijt.Hij was17jaar en de dag kwam dat ik hem weer veel pijn zag lijdenen ik wou niet meer dat hij voor mij zou blijven afzien.Een slecht gevoel heb je altijd maar heb mooie droom gehad onlangs over boomer waar hij er goed uitzag en dat ik hem nog eens goed kon knuffelen.Zen foto staat dicht buj mij en iedere avond geef ik hem een zoentje en zeg hem dat ik hem nog steeds mis en dat ik altijd van hem zal houden en veelel vloeien daar tranen bij. De moment dat ik men schatje heb verlost van zijn pijn hab ik zelfs naar arts moeten gaan want ik was er ziek van.Maar nu gaat het beter ,en soms praat ik tegen hem in men binnenste dat helpt ook hoor.Hopelijk Loerie heb je er wat aan , maar ik denk dat iedere hondenvriend zich schuldig voelt waneer je je schatje moet afgeven,maar ik ik moest voor boomer en niet voor mij hem langer laten lijden.Je hondje is dicht bij u en in vrede zonder pijn Veel sterkte Nadia

Dag Loetie,
IK wou laten weten dat bijgevoegde foto een foto is van men andere hondje Sultan die nu ook ernstig ziek is door hartfalen,en zal meschien weer eens in die vreselijke positie komen,maar ik ga bidden en hulp vragen dat ze toch nog een paar jaartjes bij mij mag zijn.Vele kusjes hierboven aan Loortje
Nadia

Alle hondenbazen staan ooit voor dezelfde
vreselijke beslissing.
Sterker nog de meeste bazen die ik ken en hun
maatje moeten laten inslapen, hopen dat hij of zij
uit zichzelf inslaapt en zij deze beslissing niet
hoeven te nemen.
Ik vind de gewetenswroeging zeer menselijk en getuigt mij van ontzettende dierenliefde, als u niet aan
uzelf denkt en toch deze beslissing durft te nemen.
Dat getuigt van moed.
Toen ik Henk van Dijen sprak, de voorzitter van de
jack russell terrier club, die helaas gestorven is
en hij mij meldde dat een van zijn drie jacks gestorven was, en hij hiermee niet goed kon omgaan,
was verbolgen over het feit, dat iemand hem gezegd
had : je hebt toch nog twee honden.
Of je neemt er toch weer een bij.
De mensen die zo praten en hier geen begrip voor hebben, weten niet wat het is een hond te kennen en leren lief te hebben. En hem of haar te moeten missen.
Ik leef in elk geval enorm met u mee.

Dat had ik ook Machtheld ,hopen en bidden dat men wijlen Boomertje mocht zacht heengaan in zen slaap, maar ja dat willen we allemaam.Maar instinctief krijg je het gevoel waneer het teveel om dragen wordt voor je maatje en dan moet je aan hem denken en niet aan uzelf.Maar voor allen die het hebben moeten meemaken wees gerust de pijn is weg en ooit zie je je zoetjes terug.Zo denk ik erover.Veel sterkte voor alle biekes die ziek zijn

Hey, ik snap perfect wat je meemaakt... 13jaar geleden kocht mijn mama ons marietje- een mega koddig ruwharig teckeltje.. Ze heeft ons dertien jaar lang alle leifde van de wereld gegeven, niets was haar teveel! Was je even alles beu, was je juist super gelukkig, wou je even alleen zijn , je hart uitstorten: ze zat daar altijd klaar voor je.
Ongeveer een jaar geleden werd Marietje plots ziek: ze plaste enorm veel en was precies echt erg ziek.Na vele testen bij de dierenarts bleek dat ze suikerziekte had. Marie moest vanaf dan elke dag insuline gespoten worden en elke week gecontroleerd worden op bloed. Elke dag opnieuw liet ze dat spuitje toe... En, plots kreeg ze ook geen speculoosjes meer savonds, geen koekjes meer, geen hamburgertje maar afgewogen porties, stukjes appel.. Maar ze bleef gelukkig, altijd dankbaar! Haar suiker was erg moeilijk op peil te houden en daardoor is Marie blind geworden. Mama en ik wisten echt niet wat te doen, moet je een hondje laten inslapen als ze blind is? We hebbn ons voorgenomen om te kijken hoe Marie ermee ging omgaan... tenslotte was ze geleidelijk aan blind geworden! Marie bleef spelen, keppetje doen met ons...Maar ondanks alles wat we hebben geprobeerd is Marietje toch gestorven, thuis in haar mandje na een spuitje van de dierenarts! Nadien hadden mama en ik veel schuldgevoelens, maar dan omdat we dachten dat we teveel hadden gedaan! Dat we egoistisch waren geweest, snap je? Maar niemand kan in de toekomst kijken... Jij hebt het gevoel dat je te weinig je best gedaan hebt, terwijl dat wij het omgekeerde gevoel hebben. We weten dat marie nooit pijn gehad heeft, behalve de laaste dag - we hebben haar dan ook laten inslapen. Maar kwatongen kunnen me soms ook zeggen: een blinde hond laat je inslapen..
Als je hondje graag ziet, doe je wat je kan voor hem/ haar... Je mag jezelf geen schuld geven, je hebt je best gedaan voor het leven van je hondje... zoiezo ging je hondje sterven - je hebt hem een waardig afscheid gegeven! Echt waar, pluimpje voor jou!

En trouwens, ik ben ook aan het huilen terwijl ik over Marietje petietje spreek... Misschien op een dag dat ik aan haar kan denken zonder te moeten huilen.
Kusje, en sterkte