Onsterfelijkheid!

De eerste keer dat ik typ zit de tekst vol met fouten. De meeste worden er door de spelling check uit gevist, daarna zoek ik zelf woorden waarvan ik weet dat ik er moeite mee heb en google ze waar nodig om te kijken hoe het wel geschreven moet worden, dan nog een keer helemaal lezen om de grammatica te checken en dubbele of overbodige woorden er uit te halen en daarna nog een laatste keer voor de zekerheid. Bij elk bericht. En daar ben ik heel snel in geworden. En ik zorg dat ik veel schrijf. Als ik 't een tijdje niet doe dan gaat de snelheid er uit. Oh, en als je wel spelfouten ziet, dan hoor ik dit graag. Daar leer ik van.

Nee hier ook geen pupjes. Orga is gecastreerd en ook al is Perdie niet gesteriliseerd vind ik dat er al genoeg honden op de wereld lopen en vind ik het onnodig om zelf (onervaren als ik ben) nog een nest erbij te zetten  Als binnen (hopelijk oneindig) vele jaren één van de twee sterft zal er waarschijnlijk weer een asielhondje bijkomen en zal ik me troosten met het idee dat Perdie of Orga plaats hebben gemaakt om een nieuw hondje gelukkig te maken

Ik heb helemaal niks met onsterfelijkheid, en geloof ook niet in dat idee van 'blijven voortleven in je kinderen'. 
Dus nee, hoe ongelofelijk ik m'n honden ook vind, pups komen er niet. Nanu is Nanu en ze is prachtig, en Nukka is Nukka en ze is aanbiddelijk. Geen hond (of het nu hun eigen pup is of een ander) zal zijn als zij. Ze zijn uniek, en beiden zitten ze diep in m'n hart. Da's de enige plek waar ze zullen doorleven na hun dood. Tenminste, als ik niet eerst het loodje leg 

(Off topic: Je schrijft ergens in een reactie over de afkomst van Logan en inteelt bij de Saarloos, maar Logan is toch een kruising malamute-tsjech?)

Moeder is half malamute en half wolf. Zijn vader is een Tsjech.De opmerking over de Saarloos ging niet direct over Logan.

Wat betreft de onsterfelijkheid; Dat is uiteraard figuurlijk. 
Jij bent volgens mij een behoorlijk nuchter persoon en wat dat betreft kunnen we elkaar de hand wel schudden. Maar ik ben ook een fan van Beeldspraak om een gevoel en idee of concept te omschrijven waar nooit woorden voor zijn uitgevonden.

Wat schrijf je ontzettend leuk en mooi... Superknap!

Kobus is gecastreerd. Ik zou op zich best een pup van hem willen hebben, het is mijn allerbeste maatje en een betere hond kan ik me niet wensen (oké, hij heeft ook wel wat "minpuntjes", maar die heeft iedereen hè ). Hij is kerngezond (voor zover ik dat nu kan beoordelen dan), heeft enkel wat last van allergieën. Bovendien is het een kruising die je niet vaak tegenkomt, waardoor de kans heel erg klein is dat ik ooit nog zo'n hond tegen zou komen, alleen al qua uiterlijk, laat staan qua karakter. Toch weet ik niet of het daadwerkelijk gedaan zou hebben, als het had gekund. Ik hou niet zo van zomaar fokken, er zijn al zo ontzettend veel honden zonder baas (zoals Kobus eerst). Om dan gelijk een heel nestje te fokken alleen omdat ik een pup van mijn hond wil, zou ik zonde vinden. Daarbij zou ik ook echt niet weten wat de moederhond dan voor iets zou moeten zijn haha  Want ik wil gewoon nog een Kobus en niet iets anders  (Heel onrealistisch dus ook.)

Cas is niet gecastreerd, maar daar hoef ik echt nooit een pup van haha! Hij is ontzettend lief, we noemen hem altijd een "dutske"; een heel erg lompe, maar wel heel blije goedzak (voor ons tenminste). Maar Cas is ontzettend zenuwachtig en heeft een grote angst voor honden (daaruit vloeit zijn agressie voort), die ik absoluut niet zou willen doorgeven! Bovendien heb ik het idee dat hij een lichte vorm van HD heeft en hij is niet de slimste   Hij is eigenlijk vooral een lieve, zenuwachtige goedzak die wat angstig kan zijn, maar tegenover mensen altijd blij en vrolijk. Je kunt alles bij hem doen, het maakt hem niks uit zolang het roedeltje maar compleet is.

Hier ook een kraak nuchter persoon (vind ik zelf althans) 
Voor mij geen zoektocht naar contact met diegene die niet meer van deze aarde zijn.. geen gevoelens van 'personen' om me heen of een helpende hand die ik niet kan zien!     

Voor mij voelt dat als een lab-middel, niet strokend aan de realiteit, t'is maar hoe hard je er in wil geloven om zodoende jezelf te indoctrineren, ''just to get thru the day'' 
Voelt niet goed voor mij.. kan een levende nog functioneren zonder de hulp van een dode? denk ik wel eens!

Maar... betreffende dit topic, een gevoel van Immortality, ik denk dat ik wel begrijp wat je bedoeld en dat gevoel herken ik wel!

DNA is wat ons onsterfelijk maakt wanneer wij deze doorgeven.
Zo ervaarden ik het althans zelf bij mijn eigen dochtertje onlangs.

Mijn vader stierf onverwacht toen zij pas 2 maanden oud was. Nu, ruim 3 jaar later zie ik haar soms bewegen,  praten of gewoon zomaar een blik in haar ogen waardoor in een klap mijn vader in haar zie.

Geen geimiteerd of aangeleerd gedrag! is ze te klein voor en ze heeft hem niet gekend. 
Zo maar, hoe ze een armpje optilt, haar hoofd omdraait of hoe ze in schaterlachen kan uitbartsten om iets wat de rest nog nauwelijks heeft opgemerkt. 
Dan zie ik opeen mijn vader, haar grootvader in haar terug!

Dat voelt voor mij dus wel als een deel 'onsterfelijkheid',, voortbestaan op deze aarde, al zijn beide zich er wellicht niet van bewust!

Dagdromen (ramp)dromen over hoe, wat, wanneer en 'wat als',, probeer ik zo veel mogelijk tegen te gaan. Het staat een gezond functioneren, genieten van 'het' moment, meestal gigantisch in de weg!  
Datgene waar we nog geen zicht op hebben en eigenlijk ook geen invloed op hebben, kan angst en onzekerheid met zich mee brengen.. echter draagt dat nergens aan bij, behalve dat het het 'hier en nu' knap kan bederven!

Ik ben het met je eens.Het niet-tastbare in mensen zoals hun ideeën, opvattingen, humor, houding, manier van doen, mogelijkheid en bereidheid om anderen te inspireren of te helpen is wel degelijk door te geven aan iemand anders. Een mens, of eigenlijk een persoon is in essentie de verzameling van al zijn eigenschappen. Zonder dat alles ben je een standbeeld. Maar zelfs een standbeeld kan "onsterfelijk" worden puur door wat het losmaakt in iemand die dat standbeeld observeert. Als iemand naar het beeld kijkt en ineens wordt geïnspireerd om zijn leven te beteren en om mensen te gaan helpen dan is dat een vorm van onsterfelijkheid.

De kunst is weten wat je door geeft. Want in veel gevallen wordt er een diepe rot doorgegeven. Onzekerheden, brutaliteit, egoïsme, ongeduld, pessimisme, etcetera.
Dat is mijn opvatting van onsterfelijkheid. Jij bent voor het aller aller grootste gedeelte je ideeën en handelingen. En dat is door te geven. De eigenschap die jouw opa karakteriseerde kan in jouw voortleven.
De humor, kalmte, koppigheid, wijsheid, intelligentie en zelfs puur de lichamelijke houding van mijn opa en oma hebben zich opgesplitst en leeft nu verder in hun 5 zoons. De ene heeft de humor gekregen, de andere de rust en weer een ander is de rebel. En via mijn vader leeft het weer verder in mij. 
Dat is het dichtste bij de onsterfelijkheid dat we kunnen komen. Dichterbij moeten we niet gaan. Het lichaam en zelfs je geest is niet bedoeld om voor altijd door te leven. Je hebt een bepaalde tijd hier, precies genoeg om jouw indruk te maken op de wereld. niet te weinig en zeker niet te veel. 
het doorleven van jou lichaam is overbodig. daar heeft de wereld niets aan en is puur een arrogante behoefte.
Dit is mijn idee van onsterfelijkheid en zo zie ik de onsterfelijkheid van mijn hond ook.
Niet omdat ik hem altijd bij me wil houden, maar omdat ik zijn goede karakter graag wil overdragen aan zijn kinderen of een geadopteerde pup die hij samen met mij zal opvoeden. 
Dit karakter past bij mij, hier kan ik mee omgaan en het zorgt voor een sterke band tussen mij en mijn hond.

als Ginny er niet meer zou zijn... Ik wil er eigenlijk niet aan denken. Het eeuwige leven zal ze niet hebben, pups zal ze niet krijgen - toen we haar met 5 maanden oud uit het asiel haalde was ze al gesteriliseerd. Nu er een grote kans is dat zij lijder is van MDR1 zou ik haar ook never-nooit een nest pups laten krijgen.

Máár... We breiden de familie wel uit. Nog maar een weekje of anderhalf, en dan dreutelt hier een 'anti-Ginny' door het huis; zo zwart als zij is, zo wit wordt deze. Een reutje als gezelschap voor ons meisje (en ons, natuurlijk...). Nu is het ras niet geselecteerd op kleur uiteraard, het was het karakter wat voor mij de doorslag gaf bij het kiezen voor een Zwitsers Witje, maar het Yin en Yang effect vind ik ergens toch wel leuk en symbolisch.

Wauw wat kun jij schrijven zeg!
Van je dyslexie (ik kan dat woord niet eens schrijven) is niet terug te zien hoor!

Storm word misschien wel papa over een paar jaar. Paar deuren verderop woont Bailey,
Ook een amstaffje dat 4 weken jonger is dan Storm..

Tegen de tijd dat ze eens een paar keer loops is geweest willen we beide hondjes eens testen om te zien of het wel kan.

Het echte karakter van Storm ken ik nog niet... hij is aan het wisselen en nogal vervelend af en toe doordat hij aan het wisselen is.. hij is ook pas 20 weken..
Maar wat hou ik van dat beestje zeg!