"
Je kunt ook een nieuwe woning betrekken en het gevoel hebben dat je je door een brei van spanningen/ruzie of wat dan ook heen moet worstelen, donkere wolken in ieder geval, terwijl er niemand aanwezig is en je niet weet wie er gewoond heeft, noch dat je de buren al kent die je iets vertellen. Ik heb dat 2 x meegemaakt, blijkt later dat in de ene woning een man had gewoond die iedere dag ruzie had met iedereen, ontzettend in de problemen zat enz enz en een zware burn out had. In de andere woning had een oud vrouwtje gewoond die de weg kwijt was (dementie). Nou en ik ben vaak verhuisd, maar nog nooit zo sterk gevoeld dat zich daar van alles afgespeeld had.
Dus geen mensen met stembuigingen, geen vrienden die hielpen want in de eerste instantie doe ik altijd alles alleen en vrienden bewaar ik tot de dag van verhuizen. "
Het grappige is dat ik iets enigzins vergelijkbaars meegemaakt heb; wij moesten gaan verhuizen naar de andere kant van het land, namen een verkeerde afslag, kwamen door een dorp, gh leuke plek. We reden door naar het dorp waar ik een huis had gezien. Prachtig huis maar ik stapte uit de auto en dacht 'hier wil ik niet wonen' en uiteindelijk zag ik op internet een huis in dat eerste dorp en dacht 'ja, da is het' . Achteraf hoorde we van het tweede dorp; erg gesloten, kom je al buitenstaande nooit tussen, niks voor jullie.'
De energie van een plek oppikken vind ik niet raar; dat eerste dorp heeft winkels, cafe, terras, ligt aan een rivier en is van oudsher ingesteld op vreemden over de vloer. Het huis was nogal... Uhm ... Oud en moest gestript en was een rommetje maar dat er mensen hadden gewoond die van het leven hadden genoten en goed genoeg is ook wel goed, ja dat kon je er wel uit opmaken. Dat tweede dorp was midden op een doordeweekse dag doodstil, geen enkele winkel of bedrijvigheid, omgeven door hele hoge bomen, tja, ik snap wel dat ik dat voelde en ga op dat soort momenten op mijn intuitie af. Die gebruik ik in mijn werk ook vaak, terwijl veel mensen mijn baan als 'rationeel tot en met" zouden zien.
Hmm, nu ik er zo over nadenk heb ik misschien wel het meeste moeite met het onvoorwaardelijk ergens in geloven zodat er geen ruimte is voor onderzoek, kritische blik en dus ook juist door het geloof - niet geloof in de discussie de ruimte voor echt onderzoek van wat er gebeurt en hoe je misschien iets kan ontwikkelen, de kop in wordt gedrukt.
'Jij gelooft niet, praat niet met ons mee, weg wezen dus' (niet van jou hoor). Maar ik ga

van de zon genieten, yoga doen