Mijn meisje is niet meer

afleiding zoeken is juist goed, het is prachtig weer.geef je niet teveel over aan je verdriet, anders word de weg omhoog uit de put zo lang.
knuffel!

Ook dat herken  ik enorm  Ik zat 1 of 2 weken later bij de Toppers en had er helemaal geen fun. Alles om me heen gebeurde, maar ik besefte het niet of nauwelijks.

Spijt hebben van het in laten slapen van een hond die zo ziek was, is onterecht, maar je zal het zo maar voelen. Een rouw proces heeft heel veel fasen en daar gaat iedereen doorheen die een geliefde heeft moeten afstaan. Elke fase is moeilijk, probeer het jezelf niet moeilijker te maken dan het al is. Makkelijk gezegd, maar het jezelf allemaal kwalijk nemen helpt niet. Je bent er geen slechtere baas door geworden. Sterker nog je bent een goede baas geweest, want je hebt je maatje uit het lijden verlost.
Ik wens je heel veel sterkte met je verlies.

Ook ik weet hoe het voelt, heel veel sterkte!

Ik vind het heel erg naar voor je :( Heel veel sterkte!

Ik heb er vrede mee dat ze is gegaan.ze was helemaal op! Het is ook zo snel allemaal gegaan,dat wij dit gewoon niet hebben zien aankomen.Dat is het in je hoofd he,heb ik signalen gemist, hadden we eerder in kunnen grijpen...Maar er waren geen signalen..Ik heb inmiddels begrepen dat ze een redelijk oude cavalier is geworden,ik ben ook blij dat ze geen last bleek te hebben van een te kleine schedel zoals je zo vaak leest..En zoals ik vanochtend dacht,beter een kort pijnloos ziektebed..Dan maanden van pijn..

Helaas heb ik ook recent mijn herder moeten laten gaan. De dingen die jij beschrijft (twijfel na de eerste prik, je hond niet kwijt willen, toch door zetten omdat anderen zeggen dat het beter voor je hond is, het uit gillen, het gemis, de leegte etc), ik herken het allemaal zo enorm dat ik spontaan weer in huilen uit barste.

Ik wil je heel veel sterkte met dit verlies wensen.

Obw, ik snap je gevoel. Een jaar geleden moesten wij hals over kop onze husky Janouk laten gaan. Darmtumor, ook vroege signalen gemist, achteraf. Maar weet je, ze zijn vaak hard, honden, laten het niet zien.Schuldig voelen hoort ook een beetje bij een rouwproces, net als boos zijn, verdrietig zijn. En op een gegeven moment komt het besef dat je het moet accepteren, dat je je best hebt gedaan, je hield van je hond en ondanks dat heb je hem niet kunnen redden. Dat gebeurt, honden leven nu eenmaal veel te kort, da's hun enige nadeel.
Ik heb eergisteren een collage van foto's gemaakt van Janouk, en weet je wat me opviel? Hoeveel foto's er zijn met een grijns, een tevreden koppie, lief slapend. Hij heeft toch best een mooi even gehad en het is nu goed zo. Mijn beertje, net als jouw hondje, blijven bij ons, in herinnering.

En dan moet je het laten gaan zeggen ze, zo'n huile balk ben ik normaal echt niet

Ik heb hier nog een bouvier van 3 jaar, die ook alleen achter bleef en ik heb nog 2 katten en 2 konijnen, vissen.. Maar toch.. Ik mis hem en het doet echt onvoorstelbaar pijn.
M'n bouvier is ook heel anders sinds hij er niet meer is. Veel rustiger, stiller. Geen geblaf meer als de deurbel gaat of er op het raam geklopt word, geen nagels meer over het laminaat, geen vieze vloeren meer, geen bloed, nog maar de helft van de handelingen hoeven doen (lopen, borstelen, eten geven etc), geen piepende hond meer in de auto omdat hij zo blij was dat hij mee mocht.. Geen honden meer die achter elkaar door de tuin heen rennen.. Geen zachte knuffelbeer meer..

En ik weet ook dat ik niets meer voor hem kon doen en het alleen maar een lijdensweg was, maar toch.. Je hebt zo enorm veel voor ze over en je zou het zo graag anders willen..

Meid, ik weet wat je voelt, want ik voel het ook.

Ook ik heb nog een baterij aan andere dieren, 2 konijnen,2hamsters,2 krielkippen,2 goudvissen...Toch fijn dat ik niet de enige ben,die het er heel moeilijk mee heeft! Sorry!

Nee, geen sorry. Ik vond/vind het ook fijn om jouw verhaal te lezen. Dan weet ik dat dat normale reacties en gevoelens zijn

natuurlijk geen sorry!mijn faith is afgelopen december plotseling thuis overleden na een sterilisatie. dat was ook erg onverwachts, en achteraf ook onnodig. schuldgevoel, twijfel, verdriet, dat alles is normaal.
we zijn nu 6 maanden verder, en hoewel ik nog dagelijks aan haar denk, is de pijn nu veel minder fel. alleen op sommige momenten(zoals nu ik dit topic lees), komt het weer even in volle hevigheid boven.
weten dat je niet de enige bent die enorm veel verdriet heeft om je hond, helpt ook wel een beetje.
dus nu huilen we met zijn 3en.

He, ik was net droog..

Sorry zeggen voor dit soort oprechte gevoelens is wat mij betreft nooit nodig.
Drie maal heb ik al een hond in laten slapen en met de ene had ik meer vrede dan de andere, maar het gemis en verdriet is er niet minder om.
Wij zeggen altijd de lach is er een poos af, maar de glimlach komt wel eerder. Het zou toch raar zijn als je een dier zo lang hebt gehad en er liefde en leed mee hebt gedeeld, dat het leven onveranderd verder gaat. Het gaat verder dat wel. Maar niet onveranderd.

Vanavond is het precies een week geleden dat ik het slechte nieuws te horen kreeg,ik moet bekennen dat ik op dit forum van wild vreemde mensen zo ontzettend hartelijke troost heb mogen ontvangen.Meer troost misschien nog wel dan van mensen in mijn omgeving (waarvan de meeste hond loos zijn)
En samen lachen is fijn maar samen huilen misschien nog wel specialer!

Oooh, lees dit nu nog maar pas, Stefanie. Ik weet hoe het voelt, een Cavaliertje verliezen, hier eentje verloren op 3-jarige leeftijd. Het zal altijd moeilijk blijven, maar met de tijd, tsjah, de herinneringen blijven, het verdriet blijft ook, maar zal je het stilaan aanvaarden. 

Sterkte ...

Kan me heel goed voorstellen dat je kapot bent en je lieve meisje mist.Ik heb het ook nog steeds heel erg, vooral als ik naar haar foto's kijk.. dan krijg ik de tranen alweer in m'n ogen. Het is echt een soort van afkicken dat je maatje er niet meer is, ik hou er nog steeds rekening mee dat de deur dicht is als de voordeur open gaat, terwijl we helemaal geen hond meer hebben of als we wat avondeten over houden.. normaal kreeg mijn meisje het eten altijd wat er over bleef.  Het dringt soms nog steeds niet tot me door. Elke dag mis ik haar. Kan me ook niet voorstellen dat ik ooit weer zo gek word met een hond, en vraag me af of ik ooit wel een goede band krijg met een andere hond, als ik weer een hond zou nemen. Wil jou heel veel sterkte wensen met het verlies van je lieve meisje. Dat ze nu mag rusten met alle andere lieve hondjes.

Vandaag kreeg ik heel lief een kaartje van en de dierenarts en de trimmer..Allebei met voorzien van een mooi gedicht,en de tekst dat ze haar zullen missen! Ze was ook zo geweldig!!

Wat lief!

hey Stefanie,

Ik voel terug wat jij nu voelt, eind februari is mijn lieve schat ook plots door zijn poten gezakt, het enige verschil met jou is dat ik nog twee weken extra heb gehad en dat Tosca de dierenarts niet meer gehaald heeft..... hij is in elkaar gezakt op weg naar de dierenarts.
De dagen na zijn heengaan waren een hel voor me, overal zag ik hem liggen, zijn riem ging ik ook nog dagelijks vastnemen, eraan gaan ruiken, nu doe ik dat nog af en toe. Maar ik kan je messchien een beetje troost geven, dat alles verscheurende gevoel zal wel minderen, nu kan ik terug aan Tosca denken met een lach, maar soms dan moet ik ook terug huilen. Geef jezelf de tijd om te rouwen over je meisje, schrijf hier je verdriet van je af, dat zal je helpen (dat deed het bij mij toch) want hier veroodeelt er niemand je als je het moeilijk hebt, hier zijn we allemaal hondenvrienden.
Woensdag hebben we een nieuwe pup in huis, ze werd verwekt op de dag dat Tosca is doodgegaan, toeval? ik denk het niet. Ik zal het woensdag zeker zwaar krijgen, gemengde gevoelens, blijdschap maar ook verdriet. Laat je kop niet zot maken door de mensen die zeggen: het is toch maar een hond!
Veel sterkte de komende dagen en ik weet zeker dat je de juiste beslissing hebt genomen.
groetjes

Hel veel sterkte.

Stefanie, zoveel sterkte toegewenst.

Heel veel sterkte Stefanie.

heeeeeeeeeeeeeeeeeeeeel erg veel sterkte stefanie

Het is inmiddels al een dikke week geleden,het verdriet is nog erg,het gemis mischien wel meer..Maar ik kom al soms momenten tegen dat ik niet aan haar denk, dan voel je je wel evenb schuldig,maar aan de andere kant krijg ik een vredig gevoel over mij heen..Het is goed zo,ze is beter af en hoeft niet te vechten! Het is goed zo, wij hebben een geweldige 9 jaar met haar gehad!

Respect, voor dit verhaal, hoe je het verteld, dat raakt me echt, je hebt gedaan wat je kon doen, meer kon je niet doen, en ik wens je veel sterkte toe met dit verlies en dit gemis,.

Ik ben zeker dat ze blij is dat je het een plaatsje kan geven! Ze is daarboven in goede handen! Ik heb het gemis van Queeny ook een plaatsje kunnen geven toen ze terug thuis was. We hadden haar laten cremeren en nu staat ze bij ons aan de tv. We hebben haar nog steeds bij ons en daarboven is ze bij mijn oma die het jaar ervoor gestorven was.