Ik was 10 jaar toen hij gevonden werd, uitgesmeten op kerstavond 2003.
Een ijskoude nacht, bibberend in het gras.
Meegenomen naar huis, in een warm bad gestoken en de overschotten gegeven.
Zijn oogjes blonken en gaf likjes als dank voor de zorgen.
Een week later veegde hij alle glazen van tafel met zijn staart op oudejaarsavond, en verbrande hij ook nog eens zijn neus aan de ovenschotel.
Nu ben ik 20 jaar en heb 9 prachtige jaren met hem meegemaakt.
Toen ik in de lagere school zat, kwam hij altijd mee naar de schoolpoort.
Telkens als ik thuis kwam van de middelbare school was hij er om mij gedag te zeggen.
Wanneer ik ging pendelen naar de hogeschool, en ik kwam 's middags thuis en viel in slaap in de zetel werd ik wakker gemaakt door zijn natte tong.
2 maanden geleden zijn heup ontwricht.
Hij leefde toen op pijnstillers & cortisone.
De laatste 2 weken was er enorme vooruitgang niet meer zoals voorheen maar hij genoot terug van aanrakingen.
Hij at met smaak, genoot van aanrakingen, de zon, blafte naar de postbode, haatte nog steeds de dierenarts, ...
We waren zelfs van plan om revalidatie te doen met hem.
Vanmorgen stonden wij op en hij was verlamd aan zijn achterste poten.
Zo kon het niet meer verder, en hebben wij hem laten gaan.
Als een sterretje aan de hemel zul je nu elke avond schijnen.
Je zult waken over degene die je lief hebt.
Slaap zacht lieve vriend.



3 doggies

















