Hond en rouw proces

Hoi,

Zoals waarschijnlijk iedereen weet door mijn vorige topic, hebben we helaas afgelopen vrijdag afscheid van onze aller liefste herder moeten nemen. Het is nogsteeds erg zwaar voor ons. Het praten, denken en schrijven erover is nog erg moeilijk, maar ik vraag me wat af..

Mijn bouvier is opgegroeid met mijn herder. Hij heeft haar eigenlijk meer opgevoed als dat wij dat gedaan hebben en hij beschermde haar vanaf dag 1. Ze weet dus niet beter als dat hij er is.
Toch heeft ze de laatste weken/maanden wel gemerkt dat het slechter met hem ging. Ze pikte vaak zijn plaats in (teken dat ze hoger in de rangorde klimmen) en mijn herder liet het toe.

Ze heeft afscheid van hem genomen en gezien hoe wij hem begroeven. Toen hij in de auto en op het gras lag snapte ze het niet. Ze porde hem aldoor zo van 'kom nou spelen'.
Ze ging volledig door het lint toen mijn partner aarde op onze herder deed. Met al mijn kracht moest ik haar tegen houden om erin te gaan. Ze piepte en jankte erover. Toen hij niet meer te zien was, ging ze hem zoeken op het gras waar hij gelegen had en in het kleed waar hij in gelegen had.
Daarna plofte ze zichzelf tussen mijn benen en drukte zich tegen me aan. Ik hield haar lekker stevig vast en zo voelde het echt of we steun aan elkaar hadden terwijl we naar zijn graf staarden.
Toen we allemaal aanstalten maakten om naar binnen te gaan, wilde ze weer heerlijk spelen, maar wij uiteraard niet.

Het verlies van onze mooie kerel voelt als extreem zwaar en ik kan me er niet toe zetten om niet in huilen uit te barsten als mijn bouvier met haar speeltje aan komt zetten. Mijn herder kwam dan namelijk ook gelijk met zijn speeltje, waarop we zijn speeltje weggooiden, mijn bouvier dat af pakte en mijn herder haar op haar donder gaf zodat hij zijn speeltje terug kon brengen. Zo ging het altijd, ook de laatste weken van zijn leven.
Uiteraard had mijn bouvier ook haar speel momenten doordat we hem dan bewust even op afstand hielden.

Nu valt het me ook op dat sinds dag 1 zonder mijn herder, mijn bouvier heel anders is. Ze komt ons niet meer begroeten, mogelijk doordat ze zo vast slaapt, dat ze niet door heeft dat wij beneden zijn gekomen of thuis zijn gekomen. Normaal had ze dit donders goed door.
Normaal als wij de deur uit gingen zonder haar, ging ze piepen want ze wilde mee. Nu wil ze wel mee, maar als ze door heeft dat ze niet mee gaat, gaat ze in haar mand liggen te slapen.
Ze slaapt heel veel en heeft sinds na het begraven vaker nachtmerries/dromen.
Soms gaat ze in de mand van mijn herder en soms kijkt ze alleen in zijn mand en gaat dan in haar eigen mand liggen.
Gister avond zei ik zachtjes tegen haar "Waar is Rexie nou he?". Ze draaide haar kop scheef en liet zich vervolgens op de grond vallen, met haar hoofd tussen mijn benen. Ik heb haar maar geaaid, geknuffeld en gezegd dat we onze weg wel vinden (ik weet dat ze geen mensen taal kennen, maar het voelde voor mij goed om te zeggen).
Ze eet goed, is levendig, heeft goede ontlasting etc.

Zal dit alles haar rouw proces zijn? Of reageert ze op mijn emoties? Is het normaal? Hoe kan ik haar het beste ondersteunen (rekening houdend met mijn proces)?

Ik denk dat het een combinatie van beide is. Honden zullen op hun eigen hondse manier ook aan rouw onderhevig zijn. Maar hoe precies zal toch altijd gis werk blijven. Het gemis merken ze zeker op.

Toen mijn moeder stierf was haar hondje (de familie hond) erbij, hij heeft toen ook duidelijk op zijn eigen manier afscheid genomen (goed beroken, flink gelikt). Ook is hij toen ze inmiddels uit huis was regelmatig in of voor die hoek van de kamer gaan zitten waar ze haar laatste adem heeft gelaten. Dat heeft behoorlijk wat weken aangehouden en toen was het voorbij.

Het zou me ook niets verbazen als ze al wist dat het aan te komen stond en dat het voor haar nu al een voldaan feit is. Ze neemt de momenten 'honds' zoals ze komen.....Zo ook jouw stemming.....

Ik denk dat jij gewoon zoals altijd dezelfde consequente goede zorg voor haar moet dragen en dat zij juist degene zal zijn die met haar aanwezigheid jou steun zal bieden rekening houdend met jouw proces.

Ik heb deze situatie zelf niet meegemaakt met 2 eigen honden, wellicht dat andere baasjes die het wel hebben meegemaakt hun ervaring met je kunnen delen. Heb zelf helaas wel de nodige rouwprocessen doorstaan in bijzijn van mijn hond Sasha, die op die momenten me heel veel houvast bood en me met beide benen op de grond hield....(hoe raar het ook mag klinken)

Bedankt. Ze leek vandaag wel ineens wat vrolijker nadat ze de ochtend naast mij door had gebracht. We zijn wel vrijer in haar geworden. Zo mag ze nu wel op een kleedje op de bank. Voorheen mocht dit niet omdat ik mijn herder met zijn oude heupjes niet wilde laten springen en ik de rangorde niet wilde verstoren door mijn bouvier wel op de bank te laten en mijn herder niet.

Ik zelf denk ook dat beide honden wisten dat het niet goed ging. Ik denk dat ze dat eerder door hadden als ons en onze da.

Roosje,

ik heb vorige week ook mijn meisje Babouche moeten laten inslapen en Goa was steeds haar mateke, desondanks ik nog 2 andere honden heb waren hij en Babouche steeds samen, hij treurt ook op zijn manier, kwam de eerste dagen niet bij mij en ging in haar mand liggen heeft zelfs tot gisteren niet willen eten, nu gaat het beter, net als wij mesnen moeten ze het gemis aanvaarden denk ik dan maar... ze zeggen steeds dat honden niet lang gevoelens hebben maar ik geloof wel dat honden zich enorm kunnen hechten... probeer hem goed op te vangen en vertroetelen en niet teveel te veranderen aan je oude gewoontes, alleszins veel sterkte

Ik heb in december mijn zwarte duitse dog moeten laten gaan.
Mijn witte dog was direkt in de rouw.
Ondanks dat er nog een hond in huis was.
Hij heeft 3 weken niet gegeten.
Was een kilootje of 8 kwijt..
Tot wij er een franse buldog bij genomen hebben in de hoop dat het over ging.
En dat heeft gewerkt.
Het was direkt over.
Hij eet weer als een beer en is weer vrolijk.

Toen Dodo mijn andere flatcoated overleed, wilde Bora niets van me weten. Dit heeft twee dagen geduurd. Ze sliep veel, ging wel met de dummy apporteren, maar als ik niets deed, liep ze dicht achter me of naast me. Ook keek ze de eerste dagen achterom of Dodo nog niet kwam? Ik zei dan tegen haar dat Dodo er niet meer was en dan liep ze weer mee. Ook lag ze de eerste dagen buiten op de plek waar Dodo de laatste dagen veel lag. En bij mijn ouders was een plek waar Dodo altijd lag. Die plek besnuffelde ze de eerste keer dat ik weer bij hun was, en ging er toen met een zucht liggen. Bora leek wat op te knappen maar bleef in haar gedrag steken. ( niet meer zo vrolijk als voorheen) Ik heb toen uiteindelijk homeopatie gebruikt om haar er overheen te krijgen. Nu is het weer een vrolijkerd. Sterkte ermee.

Bedankt allemaal. Ik hoop dat ze snel weer haar vertrouwde zelf word. Af en toe zie ik die gelukkig weer terug komen. Vanmorgen had ze wel door dat ik beneden kwam en kwam ze me wel begroeten.

Vanmiddag moest ze naar de trimster en moest ik haar daar dus achter laten. Normaal ging ze dan heel even een wolven jank doen, maar dit keer ging ze echt piepen ed. Het was hart brekend, maar ik wist dat ik even door moest zetten omdat het anders aldoor feest is. Het bleek dat het vrij snel weer over ging, maar het duurde wel langer als voorheen.

Of een hond daadwerkelijk rouwt om zijn soortgenoot,zou ik niet weten. In ieder geval niet in de zin zoals mensen rouwen.
Dat een hond emoties heeft lijkt me wel zonder twijfels.
En dat er een gemis is, dat valt denk ik niet te betwijfelen.Er is iets veranderd in de gezinssamenstelling en in de algemene stemming van de roedel.
Wie weet was Rex de motor achter veel reacties en heerst er nu rust, of de extra stimulans om in sommige situaties te reageren is weg.
De stemming die er heerst zal ongetwijfeld ook een rol spelen.
.

Je kunt je stemming niet verbergen voor je achterblijvende hond,maar ik denk dat afleiding voor beiden de sleutel is,om voorzichtig weer verder te gaan met het leven.
(Incl het verdriet)Lange wandelingen,spelen met elkaar en ontwikkel daarbij een eigen spel tussen jou en je Boef is misschien een idee.Dat heeft bij ons geholpen toen 1 van onze 2 honden overleed.Zowel voor ons als de achtergebleven hond.

Ook buiten kan je hond onzekerder zijn,want maatje Rex knapte misschien wel dingen op,zonder duidelijk te tonen of juist wel heel duidelijk te laten zien.
Er moet een weg ingevonden worden door allemaal,dus ook voor je bouvier.

Gek genoeg zijn er ook honden die juist vrolijker worden als ze als enige achter blijven.
Misschien is homeopathie of een andere alternatieve een weg iets in te gaan als je het proces wil ondersteunen.
Maar het heeft tijd nodig.En ik denk zeker dat ze al voor dat jullie het door hadden dat het echt mis was met Rex .
Ze ruiken het volgens mij gewoon.

Maar fijn om te horen dat ze het al weer iets beter doet,dat zal jullie ook helpen.

vr gr

Ja, als ik zie dat ze heel even weer haar blije ik is, dan vult m'n hart weer met warmte. Dat doet me echt zo enorm goed.. Een hond moeten missen en je andere hond gebroken moeten zien is écht hart verscheurend..
Ik merk dat hoe meer Dribbel opknapt, hoe beterder ik me ook voel. Ik denk dat we elkaar op die manier weer naar boven trekken.

Ik doe idd meer dingen met haar. Ze gaat ook meer mee omdat ik het zielig vind om haar echt alleen thuis te laten. Als liet ik Rex met Dribbel ook niet vaak alleen.

Wij dachten idd ook dat het alleen zijn 's nachts en overdag drama zou worden. We hadden zelfs de buren op de hoogte gesteld en zijn toen bewust met de auto weg gereden en terug gelopen. Ze was volledig stil. Toen we thuis kwamen lag ze bij de bank te slapen en had ze niet door dat we thuis waren gekomen.
Ik was zo trots op m'n "meisje"!

Ik heb idd af en toe een glimlach van Dribbeltje. Dat komt ook steeds meer terug. We komen er wel, het heeft gewoon z'n tijd nodig.

Wel vreemd.. De buurman klopte net op het raam en mijn vriend ging naar de deur. Normaal zouden er 2 honden aanslaan en naar de deur rennen, nu sloeg er niets aan en bleef m'n bouvier op de grond liggen (was nu wel wakker)..

Gister laat in de middag liep ik met m'n bouvier een rondje. We kwamen een vrouw tegen met een andere hond. Mijn bouvier wilde graag spelen, dus maakte zich al op afstand klein door op de grond te gaan liggen met een kwispelende staart. Die mevrouw kwam er ook aan en vroeg ineens "Heb je een andere hond?". Dus ik zeg verbaast "Nee hoor, wat dan?". Zegt zij "Normaal blaft ze toch altijd zo?". Als mijn bouvier blij is, gaat ze idd blaffen alsof ze wil 'praten'. Maar goed, ik zeg dus "Nee hoor, dit is nogsteeds dezelfde bouvier, maar de herder is helaas een paar dagen terug overleden.". Zegt die vrouw "Maar ze is wel heel anders toch?"..
Het viel zelfs een vreemde vrouw op dat mijn bouvier heel anders is..

Gister was ik trouwens bij de dierenarts assistente omdat de rekening nog betaald moest worden. Zij zei dat honden niet veranderen van het overlijden van een andere hond. Ze zei dat ze wel in bepaalde situaties gewend zijn dat de andere hond er nog aan komt en ze dus kunnen reageren alsof ze die andere hond nog verwachten in de vorm van 'gewoonte'. Ze zei dat ze de overleden hond niet kunnen missen en niet in rouw kunnen zijn. Ze zei ook dat de overblijvende hond ook gewoon door hoort te blijven eten ed.
Dus alles wat ik, mijn omgeving en een vreemde aan mijn hond ziet zou niet zo kunnen zijn...???

Ze zei aan het eind iets tegenstrijdigs. Ze zei namelijk dat een hond het spelen met de andere hond zou kunnen missen en dat ik dus voor een vriendje in de buurt zou kunnen gaan kijken of een nieuwe hond erbij nemen. Maar dat een nieuwe hond erbij ook juist avarechts zou kunnen werken.
(Wij willen er helemaal geen hond meer bij. Ja, misschien als mijn bouvier oud is)

Wat vreselijk dat jullie je ventje moeten missen. Ik had dat even niet meegekregen en nog zo kort geleden. Ik denk dat zij inderdaad rouwt om haar vriendje. Het is heel goed dat je haar alles hebt laten meemaken. Ze voelt jullie verdriet en het kan ook niet anders dat jullie veel verdriet hebben. Als baasje kun je het beste proberen, normaal te doen en ik weet dat dat moeilijk is, hoor en gewoon de regelmaat aanhouden, die jullie al hadden, opstaan, uitlaten, eten ed.  Ik heb dat toen met Luca meegemaakt, die stierf, mijn moeder twee weken later en ik zat behoorlijk diep in rouw en kon ook niet het baasje voor Romeo zijn, dat ik eerst was. Vooral ook omdat in de twee weken, meteen na de dood van Luca, wij constant in het ziekenhuis moesten zijn, met alle stress van dien. Ik heb "geprobeerd" de vaste regelmaat in alles door te voeren, heb Romeo meer mee naar de zaak genomen, hij is geregeld bij zijn vriendinnetje bij de overburen geweest, omdat ik hem niet graag alleen liet en langzaamaan is het gewoon beter gegaan. Ik wens jullie heel veel sterkte toe en voor jullie meisje natuurlijk ook. Mijn deelneming met het verlies !!!

Bedankt.

Ik moet wel zuchten als ik je verhaal lees van de dierenarts assiste. Aan de andere kant, er zijn genoeg mensen die niet weten dat honden een maatje kunnen missen. .

Ik heb inmiddels 6 honden gehad, en allemaal hebben ze een keer meegemaakt dat de ander overleed. En ze hebben allemaal op hun manier er moeite mee gehad. Bora vond ik wat dat betreft een uitschieter. Ga lekker genieten van je boef, als je er zin in hebt hersenwerk spelletjes doen, samen naar het bos, wat jullie beiden leuk vinden.Niet forceren het komt wel weer goed. Bora moest een week lang niets van honden weten en het heeft best lang geduurd dat ze weer normaal reageerde op een hond toen ze alleen was.

Nogmaals sterkte.

Ik heb zelf 10 jaar terug mee gemaakt dat een hond te overlijden kwam en de andere hond letterlijk de plek van de andere hond over nam. Het is alleen te lang terug om alles te herinneren.

Ik had inmiddels nog een topic gestart. Morgen gaan we een prive proefles behendigheid doen. Ik heb er enorm zin in!
Uiteraard lopen we ook lekker veel en het liefst lekker los bij water

ondanks dat ik er bijna aan onder doorga dat ik binnen een maand tijd mijn poezel en mijn hondje ben kwijtgeraakt, gaat mijn steff die ondertussen ook nog 2 operaties moest ondergaan er aan onderdoor wordt mager slaapt veel is mijn luna niet meer ik ben ME patiente HELP

Roosje, dieren zijn anders met hun gevoelens dan mensen. honden rauwen op een andere manier, ze pakken het leven weer op en gaan verder, wij zorgen dat de herinnering aan een overleden iemand levendig wordt gehouden.

dat je hond anders reageerd is normaal, immers nu alleen, alle aandacht is voor hem, en de hond zal ook rustiger worden omdat er geen ander meer is die hem wakker houdt, al is het maar lekker tegen elkaar liggen van de honden samen, hij is nu alleen, en gaat gewoon verder met zijn leventje.


zorg jij voor voldoende beweging, lekker wandelen een andere route, kleedjes van de overleden hond weg doen of extra de was in.


Mijn hond Bamse is in haar pup tijd samen opgegroeid met een leonberger, na drie jaar ging deze hond dood, het was eigenlijk haar Mams. , ze heeft de dode hond gedag gezegd, en dat was het.

daar in huis was alles opgeruimd en ze taalde niet meer naar haar ..mams. honden rauwen op een andere manier, ze gaan weer verder met hun leven, en als wij daar een andere wending aan geven is dat heel menselijk....... veel bewegen, andere routes even aanhouden. gewone aandacht, en de hond zal niet verderrauwen.

Anette.... je hond heeft twee operaties ondergaan, dat is een groot iets, niet mis.
ik weet niet wat voor operaties , revalidatie daar gaat tijd in zitten, dat je hond mager wordt dat kan komen door de heftige operaties.

de hond heeft twee narcoses gehad is voorlopig zeker niet de oude.