Waar is de grens

Hallo allemaal,
Ik zal nog even uitleggen wat e is gebeurd,
Eergister kwam ik beneden en hing er een enorme stank. Ik zag 2 grote plassen bloed liggen en Dana lag piepen en hijgend en trillend op de bank. Mijn man kwam bijna thuis en toen zijn we direct naar de dierenarts gegaan. Toen we de voordeur uitstapte poepte ze weer een plas bloed en eenmaal bij de arts moest ze overgeven. De arts keek haar aan en vertelde ons meteen welke spuiten ze zou krijgen. Ze was op ze kon niet meer, Ik denk zelf dat er mss iets geklapt is ivm al dat bloed. Ze is afgelopen weekend nog wel op de camping geweest en daar heeft ze zeer genoten. Het is alleen erg jammer dat ze toch nog zo naar aan haar eind is gekomen en we missen haar heel erg. Ze heeft echt een lege plek achtergelaten. We hebben haar die middag naar de grebbenhof gebracht en morgen kan ik haar weer ophalen en we zullen de urn een mooi plekje geven. We hebben dezelfde urn gekozen als voor mijn konijn alleen en maatje groter. Dan staan ze straks mooi naast elkaar..

Iedereen bedankt hier voor het goede advies en de steun

Wat een vreselijk einde voor Dana....

Ik vind dat je DA in gebreke is gebleven, je bent nog zo pas bij hem geweest en toen werd nog verteld dat zij geen pijn zou hebben (met al die symptomen die je beschreef kan een leek nog snappen dat Dana wel pijn moet hebben gehad)

Sorry dat ik het schrijf, ik snap dat je hier nu niks meer aan hebt maar ik schrik van sommige reacties die dierenartsen geven.
Veel sterkte verder..

Toch had ik eerder niet de indruk dat ze echt pijn had.. Ze was zich er zeker van bewust dat ze ziek was. Maar ze kon ook echt nog genieten dat merkte ik gewoon aan haar. Ik had gedacht dat ze langzaam achteruit zou gaan en dan wilde we de pijn voor zijn maar nu was dat dus toch al te laat. Zelfs nu sprong ze nog blij de auto in. En bij de eerste spuit vocht ze zo hard om wakker te blijven... ze was loyaal tot het einde. Ze heeft me alles gegeven wat ze had en ik haar. Ik ben haar zo enorm dankbaar voor alles. Ik had nooit gedacht dat ik zo enorm veel kon houden van een hondje.

Het is ook zo dat honden meestal in een heel laat stadium pijn aangeven, dat is  zo verraderlijk.Ze heeft zich waarschijnlijk voor jullie heel goed gehouden en ja, wat mis je ze dan.....
Dan besef je vaak naderhand hoe enorm belangrijk een hond in je leven is en een trouwere vriend(in) is er immers niet.....

Koester de mooie herinneringen, ze blijft in je hart voortleven.