Vandaag precies 1 maand geleden, en nog steeds heb ik het er zo moeilijk mee dat Yce er niet meer is. Van pup af aan was hij 24 uur per dag bij me, mis zijn aanwezigheid. Ik ben nog steeds zo emotioneel bij de gekste dingen, wasmiddel dat ik gekocht heb om zijn mandje mee te wassen is nu op.. huilen.. haar van Yce tussen de lego blokken.. tranen over mijn wangen..ben er zo moe van. Pff weet ook niet waarom ik dit nu schrijf maar moest het even kwijt bij mensen die me begrijpen. Want in je omgeving is het bij veel mensen na 1 week wel klaar met het begrip. Een eye opener qua vriendschappen..



3 doggies






