Hier even een update over de pups.
Ik kan zeggen met de pups gaat het super!
Het zijn brutale en actieve pups.
Het is niet heel slecht gegaan maar het ging ook niet vanzelf.
Het weekend dat het gebeurde moesten we een wissel maken in merk puppy melk.
We hebben alle dierenartsen in de omgeving afgebeld en niemand had wat we hadden op voorraad, dus hebben we een ander merk moeten nemen.
Dat ging op zich goed maar na het weekend moesten we weer terug naar het eerste merk omdat ze nergens het andere op voorraad hadden en toen ging het mis.
De pups kregen diarree....
Omdat we niet meteen naar de antibiotica wilde grijpen omdat we niet wisten wat dat met de antistoffen die ze nog van mama meegekregen hadden zou doen hebben we eerst iets anders geprobeerd.
Helaas had dat niet het gewenste effect en moesten we toch aan de antibiotica.
Daarna leek het iets beter te gaan, alleen door de diarree wilde het poepen zelf niet meer lukken.
Zowel Brynn als wij moesten steeds weer helpen en daardoor stopte de diarree ook niet goed.
We kregen daarna een middel wat ook de stoelgang beter op gang zou brengen, daarna ging het gelukkig de goede kant op.
De pups zijn gelukkig wel steeds actief gebleven maar we hebben dierenarts wel geregeld op bezoek gehad.
Informatie over deze dingen is weinig te vinden, we hebben verschillende dierenartsen geraadpleegd maar zelf die hebben moeite met dit soort dingen.
Om even een voorbeeldje te geven, geen enkele dierenarts kon vertellen hoe vaak zulke kleine pups moeten poepen.
Ook de temperatuur in de werpkist, op internet vind je veel dat de temperatuur de tweede week rond de 28 graden moet zijn, hier hadden de pups het veel te warm bij 28 graden en zo zijn er nog heel veel dingen...
Aangezien ik zelf na het gebeuren even totaal lamgeslagen was en al mijn kennis compleet verdwenen was, was dit dus ook nog een lastig iets.
Met mij zelf is het nog niet al te best, ik ben er voor de pups en op een hele andere manier als anders geniet ik zover het gaat van ze (ze zijn echt leuk).
Het zijn weken geweest van niet slapen (en nog steeds niet veel).
Het zijn weken geweest met veel stress.
Tot overmaat van ramp werd Baco hier ook nog ziek, hij had al een tijdje een beetje een waterige neus en nieste vrij veel.
We waren daar al mee bij de dierenarts geweest en ze zeiden dat hij een verkoudheid had.
Hij kreeg antibiotica en we moesten hem neusdruppels geven, twee dagen later werd het nog veel erger, reverse sneezing en bloedneuzen waren het gevolg.
Nog meer stress want wat heeft hij, hoe besmettelijk is het voor de pups enzz..
De ene dierenarts wist het niet dus naar de specialist, die wilde hem meteen onder narcose doen, na de vorige narcose van Baco (heel heftig in shock) durfde wij dit nu echt niet aan.
Dus verder zoeken, naar een andere dierenarts, hij heeft nu een bioresonatie behandeling gehad en druppels en ook met hem gaat het weer goed.
Maar wat een stress geeft het...
Daarna kwam het volgende, er hadden al pup kopers afgezegd maar dat was op dat moment het laatste waar ik me druk om maakte totdat...
Er nog een pup koper af zei, iemand waar ik al lang een goed contact mee had iemand waar ik dus het volste vertrouwen in had.
Ze zeiden af met als rede dat deze pups getraumatiseerd zouden zijn en daardoor onstabiele hondjes zouden worden en onstabiele behendigheids hondjes.
Geloof mij na weken weinig tot niets slapen en veel stress is dat echt niet wat zo even wil lezen in je mail.
Dat was voor mij het moment om volledig te breken, ik ben ingestort, ik kon niet meer.
Ik kon niet meer denken, ik kon niet meer doen, ik kon niks meer alleen maar huilen, huilen en nog eens huilen.
Het was alsof iedereen maar met de pups bezig was (was natuurlijk niet zo) en niemand besefte wat er was gebeurd, ik blijf het gebeuren maar voor me zien en de gedachte wat ze heeft doorgemaakt blijft door mijn hoofd spoken (nog steeds) met daarbij het gemis, ik kan niet omschrijven hoe erg ik haar mis.
Ik belande bij de huisarts voor kalmerende middelen omdat het niet meer ging.
Volledig in paniek, want zelf kon ik niet meer logisch nadenken en werd ineens onzeker over alles, ik wist niks meer..
Heb ik contact gezocht met een gedrags deskundige die veel ervaring heeft.
Al snel belde ze mij terug en hebben we een lang gesprek gehad, ze heeft mij in ieder geval weer gerust gesteld en me op het hart gedrukt dat het onzin is..
Hier lopen nog 5 honden rond, Brynn is de pups behoorlijk aan het bemoederen.
Contact met andere honden krijgen zij genoeg.
Pups kunnen in die jonge fase geen trauma oplopen, de kans dat het onstabiele hondjes zouden worden is net zo groot als bij een "normaal" nest enz...
Het was een lang gesprek maar ik had het even nodig, om weer terug in de realiteit te komen, ik heb tips en adviezen mee gekregen en de pups zullen straks allemaal een gedrags test ondergaan.
Zelf ben ik sinds het gebeuren niet meer in de achtertuin geweest, ik kan niet het niet..
De vissen zijn inmiddels verkocht maar door het kl*te weer kunnen ze nog niet verhuizen het water moet rond de 10 graden zijn, zowel hier als bij de persoon die ze gekocht heeft.
Zodra het half kan gaan de vissen weg en zal de vijver opgeruimd worden, helemaal ik kan er niet meer naar kijken, ik heb verschillende keren bij de deur gestaan maar naar buiten stappen benauwd me, ik krijg het niet voor elkaar.
Ik paniek als de honden naar buiten vooral 's nachts en ik durf er niet achteraan.
De eerste keer dat ik de honden uit ging laten na een week met een vriendin, ik kwam aan bij de Berendonck (recreatie gebied waar wij dagelijks lopen) misselijkheid en een benauwend gevoel kwam opzetten dit ging pas weg toen we naar huis gingen.
Inmiddels gaat het beter maar ik moet er nog niet aan denken dat een van de honden gaat zwemmen...
De pups zijn inmiddels 4 weken oud en hier nu eindelijk weer wat foto's!
Pup 1:
Pup 2:
Pup 3:
Pup 4:
Pup 5:
Pup 6:



3 doggies












.





..., hoewel de actie momenteel ver te zoeken is, want ze liggen braaf te knorren
...., maar wij blijven lekker mee kijken, altijd leuk die web-cam's
