Cremeren, begraven, of.. niet?

Weet niet of het hier goed staat, maar..

Ik weet dat dit een beetje een verdrietig onderwerp is, maar met Punk's oude leeftijd (en recentelijk gekwakkel) komt natuurlijk ook haar dood steeds iets dichterbij.. Ik ben me daarom aan het "voorbereiden", voor zover je je op zoiets voor kúnt bereiden.. Ik heb lang nagedacht over wat ik met haar wilde doen als het zo ver was. Ik heb altijd zoiets gehad van, dood is dood, gewoon bij de dierenarts laten of iets dergelijks.. Ik vond huisdieren begraven of cremeren altijd een beetje.. overdreven. Alleen Punk is zó ontzettend speciaal voor mij, dat ik toch een blijvende herinnering aan haar wil, in de vorm van haar as in een urn of een as-sieraad of iets dergelijks.. Ik wil haar nog in huis hebben.. Ik heb een (volgens mij) fijne dierenbegraafplaats/crematorium gevonden en heb besloten dat ze daar gecremeerd gaat worden, als het zover is..

Hebben jullie al nagedacht over wat jullie met jullie hondjes zouden doen wanneer jullie afscheid moeten nemen?

(Sorry voor het deprimerende topic!)

bij ons zijn de hondjes gecremeerd en daarna begraven in de tuin.

als Tess of Bonny komen te overlijden (hopelijk duurt het nog heeeeeel lang voordat dat gebeurt) dan laat ik ze cremeren, en begraaf ik hun as in de tuin..... en op hun as plant ik dan een boom....

Hallo Pauline, afscheid nemen hoort erbij en is heel belangrijk.
Wij hebben de dieren in onze tuin begraven. Daarna komt er een plant op.
Echt heel bijzonder en emtioneel.
In september is onze hond overleden en 's nachts om half drie zijn we gaan graven. We wisten al waar want de hond was ziek en stierf in de armen van mijn zoon terwijl ze onafgebroken hem bleef aankijken.
Het in het graf leggen, het dichtgooien, het is zo echt afscheid nemen. ik merk dat het helpt bij het verwerken.
De eerste hond hebben we laten inslapen en achtergelaten bij de dierenarts. Daarna altijd begraven.

Het gat moet alleen wel diep genoeg. We wonen op het platteland en daar komen meer wilde ieren die anders het lijk kunnen opgraven.

Uiteraard maskt het niet uit waar je voor kiest, ook cremeren kan, ook bij de dierenarts achterlaten. Belangrijk vind ik dat je er over nagedacht hebt en kiest wat bij je past.

Als Pepsi of Shana komt te overlijden ,zou ik  een As-ketting ofso willen. Dan heb ik ze steeds bij me. Mijn vader zou zoiets niet willen (voor zichzelf), maar ik wel.

Ik zal Vino cremeren ,als het zover is laten we hopen dat dat nog meer dan 13 jaar duurt.
Ik wil haar dan nog bij me hebben aangezien ze mijn eerste hond is en voor altijd speciaal voor me zal zijn!

Ik heb helaas geen tuin (en zit momenteel in een appartement waar ik maar tijdelijk blijf). Ik wil haar dus mee kunnen nemen naar een eventueel ander huis. Vandaar dat ik dacht aan een urn en/of sieraad.. 
Ik kan me niet voorstellen dat Punk er volgend jaar rond deze tijd waarschijnlijk niet meer is.. Ik kan natuurlijk niet in de toekomst kijken, ze kán nog ouder worden, maar ik weet het niet, ik heb gewoon zo'n voorgevoel..

Ik heb met Billy gekozen voor een crematie, en zijn urn heeft een plaatsje hier in huis. Zo heb ik nog iets tastbaar van hem. Ik wil hem niet uitstrooien of begraven. Heb daar wel aan gedacht, ook om hem een plaatsje te geven in de tuin, maar heb er het hart niet voor gehad.

Dieren die bij de dierenarts worden achtergelaten gaan naar de destructie. Dat gaat niet zachtzinnig, zeg maar. Vroeger was het zo dat dat dan weer tot veevoer verwerkt werd, maar of dat nog zo is weet ik niet.

Dat risico ging ik niet lopen met mijn eerste hond, dus die is in een groep gecremeerd. Chico ook. Respectvol, maar niet overdreven.

Klopt.. Mijn eerste hondje is bij de dierenarts achter gebleven.. Toen ik bij de dierenambulance ging werken en een overleden hond ergens op moest halen die naar de destructie moest, wist ik niet wat ik zag. Het was een vreselijk gevoel om die hond in een grote groene container te leggen, bovenop een hoop andere overleden dieren.. Ik moest meteen denken aan dat dat dus ook met mijn hondje gebeurd was.. Dat dus nooit meer..

Ik hoorde laatst van een DA dat deze dieren bij de gemeente ook worden gecremeerd en niet meer naar de destructie. Wat ik heb begrepen is dat dat niet meer mag.

Toen mijn vorige kat op 14jarige leeftijd overleden is heb ik haar begraven in de tuin. Mooi op haar favoriete plekje met een mooie grafsteen er op.

Nu zou  ik dit niet meer doen, ik blijf hier niet de rest van mijn leven wonen en het gedacht dat ik haar moet achterlaten dan doet nog steeds pijn.
Nee als mijn hondjes komen te overlijden laat ik ze cremeren en ga ik hun as uitstrooien op hun favoriete wandelplek. Een klein deeltje van hun as wil ik wel bijhouden voor in een hangertje of iets dergelijks.

Ik heb mijn Kooikerhondje en mijn Cavaliertje collectief laten cremeren.

Het is goed om hier van tevoren over na te denken.

Ik denk zowiezo dat als het zo ver is, ik niet meer helder na kan denken..

mijn hond hebben we opgebaard,en rustig op onze manier afscheid genomen.
hij is de dag ernaar gecremeerd.
hij zit in een heel mooi potje
in de kamer hangt een schapje met daarop zijn as,kaars foto bloem
zo zien we hem elke dag,en hij is thuis waar hij hoord te zijn.

Mijn vorige hond hebben we in de ruin begraven, en onze kater ook.
Wat ik daar wel heel moeilijk aan vond is dat je eigenhandig een groot en diep gat staat te spitten, om vervolgens je lieve maatje daar in te leggen en weer te toe te dekken met een berg aarde. Ik vond dat enorm zwaar en verdrietig om te moeten doen.

Hoe het met deze 2 jongens zal gaan... ik denk niet zelf begraven, ze zijn ook best groot.

Destructie voelt voor mij alsof ze plots afval zijn, ik weet het, ze zijn dan dood.. maar toch, zo wil ik niet omgaan met het levenloze lichaam van een wezen waar ik zo veel van hou.

Dus het zal dan cremeren worden. Ik hoef geen urn in huis, ik plant er dan liever een mooi boompje op of zo iets.

Waar ik overigens al wel goed over nagedacht heb, is dat ik graag de euthanasie ''thuis'' wil laten doen.
Kan me niet schelen als dat dan heel duur moet zijn ofzo! 

Ik wil dat ze in hun veilige, vertrouwde omgeving inslapen.

Toem mijn tante haar hond liet inslapen ben ik met haar meegegaan zodat ik kon autorijden voor haar.

Ik vond het zo naar zoals ze samen 20 minuten op die koude vloer zaten in de behandelkamer.
Ondertussen hoorde je steeds de telefoon rinkelen of deuren open en dicht gaan, mensen praten en andere honden blaffen in de andere ruimtes.
Er was geen rust! 
Ik wist toen zeker, zo wil ik het niet!

Zo ging dat met onze oude hond ook.. Ik wil inderdaad ook liever dat ze thuis ingeslapen wordt, moet nog even uitzoeken hoe dat in z'n werk gaat..

Moet je doen, vraag er eens naar de volgende keer dat je bij je eigen dierenarts bent.Niet alle dierenartsen doen thuisconsult, dus als je een paar namen of tel.nummers achter de hand hebt is dat wel zo prettig.

Ik heb zelf heel vastgespijkerd in mijn kop zitten dat 'hoe dan ook' thuis moet.

Ik wil ook graag de kinderen erbij betrekken voor zover zij zelf aangeven dit te willen.

Ik vind het fijn als ze er rustig bij kunnen zijn en ook nog even kunnen aanraken en afscheid nemen tijdens en na het overlijden. 

Daarna breng ik ze zelf wel weg voor crematie.

Het zal allemaal veel omslachtiger zijn dan wanneer je alles bij de dierenarts laat doen, maar ach, het is het laatste stukje...

Ik lees net op de website van mijn dierenarts dat zij het wel doen. Hmm, misschien een stomme gedachte, maar hoe zit dat met mijn 2e hond? Kan die daar bij zijn? Is dat stressvol voor een hond?

Ik kan je daar niet echt raad in geven.... je weet het pas als je het geprobeerd hebt vrees ik!
Ik weet wel een verhaal van 2 herders waarvan er een helaas ingeslapen moesten worden thuis.

De eigenaren hadden de ander herder in de bijkeuken gezet zodat ze er niet bij kon.

Ze stond wel heel hard te loeien en te huilen als een wolf... ze wist het gewoon.

Ik heb 2 maanden geleden onverwachts mijn kat verloren.Ook nooit over nagedacht, maar hij was erg speciaal voor mij.
Ik heb hem laten cremeren. Heb een urn en een kettinkje, zodat hij altijd bij mij is.
Het voelt 'veilig' dat hij nog steeds in huis is.

Ik vind het goed dat je erover nadenkt, en ik hoop dat je eruit komt. Geniet nog wel van je speciale hondje he!

Hoi, ik ken het gevoel, elk jaar dat onze oude Saat ouder werd was een cadeautje. Ik wou liever toen hij overleed een urn laten maken, maar in samenspraak met mijn ouders en broer en zus hebben we besloten hem te laten begraven. We hebben een mooie grafsteen uitgezocht en er is ruimte voor de andere hond. Nu ikzelf honden heb weet ik zeker dat ik een urn laat maken van elk huisdier. Ik ben geen sieraad drager en ik heb bij goede vrienden gezien hoe mooi een urn is. Ik hoop dat Punk het nog even volhoudt, ik ben nog steeds kapot van de dood van onze oude hond. Hij is september 2011 overleden. Groetjes,

Ik ben heel blij dat de mogelijkheid tot cremeren er is voor de mensen die dat fijn vinden. Zelf heb ik er niks mee. Penny is drie weken terug ingeslapen en wij hebben haar op de kliniek gelaten. Op het moment dat een dier dood is, is het voor mij het dier niet meer, maar enkel een omhulsel

Al mijn huisdieren zijn tot nu toe via pathologie naar de destructie gegaan.
Of dat met deze honden ook gaat gebeuren hangt van mijn vriend af.

Mijn katten en honden worden apart gecremeerd.
En de as gaat mee naar huis.
We hebben een speciale urn laten maken waar ze dan in bijgezet worden bij de anderen.
De urn staat in de kamer.

Ik heb nog nooit eerder die keuze hoeven maken, dus ik vind het heel moeilijk om er überhaupt over na te denken.

Maar zoals ik er nu insta, zou ik onze honden het liefst laten cremeren en de as in een mooie urn mee naar huis nemen.
Of ik deze daarna zou uitstrooien weet ik nog niet, ik denk dat ik daar echt mee zou wachten tot een moment waarop ik eraan toe ben.

Maar ik hoop het nog lang duurt voor ik daar serieus over na moet gaan denken...

mijn konijntje snuffy staat in een urntje op mijn slaapkamer bij mijn ouders.
als nyx overlijdt, dan zal ook hij gecremeerd worden, dat heb ik nu al afgesproken met mijn vriend.

ik heb zelf moeite met afscheid nemen, en doordat je em toch houdt, helpt dat goed bij het verwerkingsproces

Ik laat mijn dieren apart cremeren en dit as wordt over de Noordzee uitgestrooid.

Onze vorige hond hebben wij gecremeerd en zijn as staat bij ons in de slaapkamer in een mooie urn (als je niet weet dat het een urn is, zie je het ook echt niet)
Ook hebben mijn ouders een kleine urn van heb en hebben mijn ouders, ik en mijn man een adreskokertje met zijn as.

Zo willen we dit ook doen met onze huidige dieren (de katten en honden) ook al zien we het lijfje los van de ziel, is het lijfje niet opeens onbelangrijk voor ons als hij/zij overleden is...