Ik heb zelf een mechelse herder uit het asiel geadopteerd jaren geleden. Was een al wat oudere hond met flinke trauma's en had o.a. een zeer sterke verlatingsangst. Loeien vanaf dat ik weg ging tot ik terug was. Heeft veel problemen gegeven en is nooit weggegaan.... heb alles geprobeerd, van opbouwen/positief trainen tot GT bezoeken, geurdampers en zelfs op last van de politie een anti-blafband wat totaal niet mijn ding is. Ben echt voor haar door het vuur gegaan. Uiteindelijk had ik per ongeluk,1 (grappig) trucje gevonden waarbij het echter acceptabel werd voor mij en mijn buren en kon ik even weg om een boodschap te doen of op een bezoek te gaan waarbij ze echt niet mee kon. Goed daarmee was het probleem natuurlijk niet weg, alleen leefbaar. Ik moest mezelf wel 100% aanpassen op haar, als het ging om dingen waarbij zij niet mee kon. Dit had ik graag voor haar over want ze was echt mijn maatje, ondanks haar vele trauma's vertrouwde ze me volledig en kreeg wat dat betreft alles voor elkaar met haar (behalve dan de verlatingsangst, dat zat zo die geworteld), zou haar voor geen goud hebben willen missen, maar pittig was het zeker ook. Ze is inmiddels alweer een aantal jaar overleden, door ouderdom. Zij woonde hier echter niet alleen als hond, dus echt 100% alleen thuis was nooit, maar het ging haar echt om mij.
Wil je niet ontmoedigen, iedereen weet zelf het beste wat hij/zij wel of niet aankan en in wat voor woonsituatie je zit, heb je een boerderij of woon je op een appartement bijv. Weet echter wel goed waar je mogelijk voor komt te staan en zorg dat je goede informatie krijgt voor je überhaupt een beslissing neemt. Haar omschrijving klinkt verder erg leuk, ze vraagt duidelijk om een echte baas, die met haar aanslag wilt gaan en ook daarin moet je dus sterk in je schoenen staan. Dat weet jijzelf het beste of dat bij je past. '