omgaan met het verwerken van mijn hondje

dit is eigenlijk niet gezellig praten, ik heb mij vandaag op deze hondenpage aangemeld, omdat ik het zeer moeilijk heb met het overlijden van mijn hondje, hij is voor mijn ogen doodgereden, mijn ander 2 honden waren er ook bij. wie heeft dit ook meegemaakt en hoe gaan jullie er mee om. de pijn is onverdragelijk, ik heb het gevoel alsof dit nooit meer over zal gaan, met hem had ik juist een hele hechte speciale band, hoe ga ik hier verder mee om>>

petra, geef uiting aan je verdriet, praat er met zoveel mensen over, die dit ook hebben mee gemaakt, dat lucht op. sluit je hond voor altijd in je hart, geef het een plekje, zoek een mooie foto van jerry uit, en hang hem dichtbij je in de slaapkamer of woonkamer, brand er een kaarsje bij of zet er bloemen bij.
hou je herinneringen aan jouw jerry vast. dat mag en moet.

hoe erg het ook nu is petra. heus de pijn wordt minder en dan krijgen de herinneringen de overhand.

als een hond dood gaat, wordt er ook een herinnering geboren, zorg dat je het een plekje geeft, en bedenk dat je er ook moet zijn voor je anderen twee honden.

petra, heel veel sterkte met dit verlies.

ik heb mijn hondje van 10jaar 27 jan in laten slapen.het is bij mij dus iets minder erg.
maar het verdriet voelt hetzelfde.
ik dacht dat de grond onder mn voeten weg was.
maar het wordt wel minder of anders gezegt je kan er beter over denken.
ik ben er nog kapot van.maar toch wordt het anders.
echt waar

en erover praten helpt bij mij echt heel goed

petra mijn hondje is doodgebeten op 15 augustus.
ik ga nog steeds slapen met de eerste beelden in mijn hoofd en sta op weer met die gruwelijke beelden,ik denk niet dat je zoiets verwerkt.inslapen ...ja dat gaat nog,heb mijn hond ook lapen inslapen in mei.maar dit gebeuren van het doodbijten...neen dat verwerk ik niet.hopelijk brengt de tijd wat genade.
veel veel sterkte petra

dankjewel sandra jij weet dus presies wat ik bedoel.
het is nog zeer vers afgelopen maandag gebeurd,, bij jou is het dus een maand geleden en nog raak je het beeld niet kwijt, het verdriet is te begrijpen, maar het gebeuren staat op je netvlies.
ik kan het nog steeds niet begrijpen, hij zou in december 2 jaar geworden zijn.
hoe lang zal het duren voor je het ongeluk , de beelden uit je hoofd kan krijgen, ik huil de hele dag door en ik mis hem zo verschrikkelijk.

Wat verschrikkelijk voor je!
Ik wens je heel veel sterkte!

Petra, ik wens je heel veel sterkte!
Mag ik vragen wat je met je hondje hebt gedaan, gecremeerd of begraven ofzo? Van mijn vorige hond heb ik een mooie foto in een mooie lijst gedaan en opgehangen. Ik wilde m echt niet vergeten. Ik had geen andere honden en had heel veel troost aan het uitkijken naar de nieuwe pup.
Ik hoop dat je de beelden in ieder geval snel kwijtraakt en je de moie momenten blijft heriineren!

Wat vreselijk om dit vlak voor je ogen te zien gebeuren, Petra!
Dat moet een verbijsterende ervaring voor je zijn geweest. En niet alleen voor jou, ook je beide andere honden zullen hierdoor van slag zijn. Ook op hen heeft dat zonder meer indruk gemaakt.
Zij zullen ook door jouw verdriet getroffen worden, je bent hun beste steun en toeverlaat bij dit verlies.

Ik hoop dat je de nare beelden zoveel mogelijk kunt vervangen door de mooie herinneringen aan je hondje. Ik wens je heel veel kracht en sterkte

Dit soort dingen zijn de nachtmerrie van iedere hondenbezitter maar het is altijd een ver van mijn bed show tot het je overkomt.
Heel verschrikkelijk vindt ik het voor je.

Sterkte er mee

Groetjes Maaike

Praat van je af hier hoor, je kunt hier veel steun krijgen van iedereen. We hebben allemaal wel eens een hond verloren. Misschien niet op zo'n wijze als jij je hond moet missen, maar toch... Praat erover, daar is dit forum voor!

Hallo Petra,

Ook ik moet hier even op reageren, 13 jaar geleden is ook mijn hond voor mijn ogen doodgereden, denk nog steeds regelmatig aan hem, en als ik dan dat beeld weer voor me krijg, draait mijn maag nog steeds om, dus echt vergeten zul je het nooit, het word met de tijd wel wat minder,maar vergeten? nee, ik heb toen een tijdje later een pup gekregen die nu bijna 14 jaar is en nu ook achteruit gaat, dat heeft mij toendertijd wel iets meer geholpen, want ik had weer een lieverd om voor te zorgen, maar vergeten Petra? nee denk het niet, het heeft z'n tijd nodig om het te verwerken,en bij de 1 duurt dat langer als bij de ander.
Ik wens je heel erg veel strekte toe.

Veel liefs, Janny.

Het valt mij nu pas op dat er twee topics zijn over het overlijden van je hondje na een aanrijding.

Hoi Petra,

Wij moesten onze hond 3 maanden geleden in laten slapen.
Een keuze wat je dan op dat moment zelf moet maken.
Ik heb het er nog soms ontzettend moeilijk mee ondanks dat er nu weer een nieuw huisgenootje rond huppelt...
Soms verwijt ik mezelf nog dat ik het niet nog even geprobeerd heb, misschien was hij toch nog wel weer opgeknapt...
Ik kan me voorstellen dat je helemaal kapot bent, vooral omdat het zo wreed is gegaan en je het voor je ogen hebt zien gebeuren.
Ik wens je heel veel sterkte toe!

petra erg veel sterkte hoor...

ik weet dat niemand je kan troosten,dat is het ergst ,en bij jou was je hondje al wat ouder dan bij mij,!!
het is ook zo een onnatuurlijk overlijden,dat niet had hoeven gebeuren,maar we kunnen spijtig genoeg de tijd niet meer terugkeren.als we alles op voorhand wisten.
het ziet er ook zo een snoetebolleke uit.petra mag ik vragen hoe het juist gebeurd is,maar als het daar te vroeg voor is geen probleem hoor.maar begrijp jou verdriet maar al te best.ik zie ook die beelden dat mijn beestje in de bek van die gemeenerik zat en het neergooide als een stuk lappepop,en ik haar niet gered heb,ging zo vlug,zoals zeker bij jou ook het geval moet geweest zijn

Ik heb godzijdank nooit zo iets vreselijks mee gemaakt.
Wel is onze Saba eind vorig jaar voor ons plotseling overleden. Na veel onderzoeken en maanden van up en downs, werd eindelijk de oorzaak gevonden en was het te opereren en zou alles goed komen.
Ons hondje werd beter.
Niets was dus minder waar.

Tijdens de operatie belde ze dat het toch even anders zat, en ze hem moesten laten inslapen.
Wij als een gek naar de da.Verdoofd en ons totaal niet bewust wat er allemaal gebeurde.
Zo van jubelstemming opeens met een dood hondje in onze armen.

De klap kwam dus na een verdoofde dag van ongeloof.

Zo plotseling een hond verliezen dat is zo anders dan er naar toe leven zoals met onze andere honden.
Dat doet ook ontzettend pijn natuurlijk.
Maar bij Saba merk ik dus dat door het plotselinge het gewoon niet tot me doordrong.Het voelde eigenlijk echt alsof iemand met een keiharde knal in mijn gezicht gaf.Totaal onvoorbereid.
Ik heb daar, nu 10 maand later , nog moeite mee.Besef soms nog niet dat hij er echt niet meer is.
Zie hem ook heel vaak voor me zoals hij daar in narcose lag te wachten op ons.

Saba was voor ons heel bijzonder. Wij hebben hem al ontmoet toen hij 3 dagen was. En hij was ons eerste kleine hondje.We hadden echt een hele diepe band. Als ik ziek was lag hij naast me, ging met mijn vriend mee naar het bos en kwam daarna als een speer naar me toe gerend naar boven en kroop tegen me aan.

Ik kan me daarom ook echt niet voorstellen hoe het voor jou moet zijn Petra.Op deze afschuwelijke manier.
Heel veel over praten,schrijven, heel veel huilen.Dat is volgens mij het enige wat je kan doen.
Ik heb een plakboek gemaakt van de honden.Foto's,gedachten,gedichten.

En ook vooral met mijn vriend ook veel over zijn bijzonderheid praten en over alle grappige,lieve,mooie dingen die hij deed.

Dat heeft me enorm geholpen.


Heel veel sterkte

Groetjes Marianne

tijd heelt alle wonden!

wat erg dat het zo moest eindigen maar je moet dit wel overwinnen dat zal met de tijd wel beteren maar versta het dat dit nu zo moeilijk is veel sterkte
yolande

hoi petra.
in mijn kinderjaren werd onze freddy voor onze ogen dodgereden.
dit is inmiddels 30 jaar geleden.
dit vergeet je nooit.
zo plotseling en abrubt einde van je liefste zijn leven.
een pup verzachte bij ons ook de wonden.
nopgmaals sterkte met het verlies van je hondje.
groetjes bordertje

Hoi Petra,

Ik heb dit nog nooit mee gemaakt en wil dat ook zeker niet.
Wat ik wel wil is jou heel veel sterkte wensen voor de komende tijd.
En hou je taai.

Groetjes Sandra

och lieve meid dat is een trauma voor het leven#dat gaat nooit meer over kan ik je vertellen .

maaaaar ook dit krijgt een plekje dat je er over kan praten en verwerken..mijn hondje is voor meogen dood gebeten door een mastieff hond...en ik denk kwa trauma dat je dat met elkaar helaas kan vergelijken,,,altijd staat het op je netvlies ;als je erover praat nu 15 jaar later staat het nog op me nertvlies,daarom is het een trauma dat gaat nooit meer over...huillen huilen #praten en praten...dat helpt en een mooi fotoboek maken mat al jouw herinneringen en elke tekst die maar in je op komt...dat geeft me altijd veel rust in alle paniek-uurtjes;dan heb je het gevoel dicht bij je vriendje te zijn..dat heb ikonlangs nog gedaan toen ik mijn twee yorkies verloor in drie weken tijd..liefs en kracht anja

Hi petra,

Ook mij is dit overkomen,nu bijna 10jaar geleden.
Het verdriet slijt,maar het gemis blijft.
Mijn maatje,mijn alles,werd ook zomaar geschept door een auto,voor mijn ogen. Vreselijk....De manier hoe het is gegaan,het feit dat je geen afscheid kunt nemen..Wens je niemand toe. Gaat geen dag voorbij,dat ik niet aan haar denk,echt,

Gewoon veel over praten,je gevoelens van je afschrijven helpt ook..Heb op inet een gedicht voor mijn hond staan,wat niemand weet,erg emotioneel,maar het helpt toch wel....

Sterkte verder!

Hey Petra,

Ik begrijp je volledig.
Mijn hondje is een maand geleden ook doodgereden door een auto .
Maar ik heb het niet zien gebeuren, waar ik blij om ben.
Maar alles wat er die dag gebeurt is, vergeet ik nooit en staat op mijn netvlies gebrand!!
Ik heb ook geen afscheid kunne nemen van hem, hij was al dood toen we hem vonden. Nog een geluk dat ze niet afegzien hebben!
Het heeft zo veel tijd nodig, en het maakt niet uit of je nu super emotioneel bent of niet, zoiets vergeet je niet en heeft tijd nodig.

Ik was 7 kilo vermagerd en kwam niet meer buiten!
Telkens ik terug de straat opging gebeurde het telkens opnieuw, ik werd er gek van.

Na een maand ben ik hem nog niet vergeten hoor, maar het pijnlijke is er vanaf.

Ik heb dan ook een ander hondje gekocht om mijn zinnen op te zetten.
Wat jij nu doet is ook goed, steun zoeken bij mensen die ook zoiets meegemaakt hebben.

Praat er veel over met mensen en ttrek het je niet aan als ze denken dat je weer over je hond bezig bent.

Als dit een deel is van je verwerkingsproces wel dan is dat zo!

Het is niet niks om je trouwe viervoeter kwijt te geraken aan zulk voorval!
Ik wens je veel succes en héél veel sterkte met het verwerken van dit erge ongeval.

Groetjes
x x x

Ik denk dat iedereen een andere manier heeft om zijn verdriet te verwerken.Ik ben mijn Thibo op 28 mei verloren ik heb het er ook zo moelijk mee .Ik wens je het beste.Grt

Hoi Petra
Ik heb dit zelf niet meegemaakt en hoop dat het ook nooit gebeurd .
Maar ik wilde je heel veel sterkte wensen met je verdriet .
Groetjes

heel heel veel sterkte...

hallo!!,
anja, charis, sisqo-shiba, ingrid, hanna en billy,
ik wil jullie heel erg bedanken voor weer die hartverwarmde reacties.
nu 10 maanden verder zijn de scherpe randjes er vanaf, maar die pijn is er nog steeds. ik probeer alleen de leuke en lieve dingen nog te herineren van jerry en dat gaat goed, ik kan nu langs de plek lopen waar het allemaal is gebeurd en heb ik laatst samen met mijn man en onze andere trouwe vriendjes met een glaasje rose bij het herdenkingplekje naar de mooie zonsondergang gekeken, heel vredig!.
het hoe wat en waarom denk ik niet meer, het is voorbij en ik heb van hem heel veel liefde en vooral veel plezier gehad, hij heeft die korte 2 jaartjes volop genoten van het leven en ik heb hem zoveel mogelijk liefde gegeven.
mischien scheelt het omdat ik natuurlijk ook op wonderlijke wijze zijn vader in mijn leven kreeg en zijn vader bink lijkt zoveel op hem en heeft ook zoveel diezelfde karaktertrekjes, hij heeft mij er echt bovenop gekregen, maar jerry zal altijd een heel speciaal plekje in mijn hart hebben.
ik wens jullie ook allemaal heel veel sterkte met het verwerken van het verlies van een huisdier, iedere honden of eigenlijk alle huisdieren eigenaren krijgen natuurlijk te maken met het verliezen van een dier en dat doet bij de een meer zeer als bij de ander. maar het maakt niet uit hoe oud of jong een dier is, het blijft een ongelofelijk verlies

hallo nog eens!! .

ik had net een aantal mensen bedankt, maar ik was vergeteb mij in te loggen, vandaar staat er anoniem (gast).
maar ik ben natuurlijk petra fransiska.

Hallo Petra,

In januari, drie jaar geleden, is ook mijn hondje voor mijn neus dood gereden. Ze kwam nog naar me toe lopen voordat ze stierf. Nu ik dit zo type heb ik het er weer verschikkelijk moeilijk mee. Ik zou je graag een troostend antwoord bieden, alleen dat lukt niet, ik ben nog steeds op zoek naar iets wat de pijn kan verminderen. Misschien heb jij inmiddels iets gevonden wat de pijn verlicht??

Ik wil je in elk geval sterkte wensen, ook al is het voor jou inmiddels ook 2,5 jaar geleden.

Liefs Sharon

bedankt meis voor je lieve mail.

ja dat staat op je netvlies;en gaat er nooit meer af.
zodra je erover praat/denkt komt dit gemis en trauma op je netvlies dat zal nooit meer weggaan.

mee leren leven kon bij mij alleen maar door een ander hondje te nemen;en hem steeds weer vertellen dat door dat ongeluk je dat hondje mag laten opgroeien in een hart vol liefde bij jouw...

heel veel kracht en mail me gerust warme groet anja