Wel of niet castreren.

even een kleine inleiding,
Silver is een herplaatser van nu 5 jaar oud.
Hij was 2,5 jaar toen hij bij ons kwam en wij gokken dat wij zijn 5de baasjes zijn.
We hebben gezocht naar verhalen van zijn verleden en zijn er helaas een paar te weten gekomen.
Hij is opgegroeid in een bench op een camping waar ze geen tijd voor hem hadden. Vanuit daar is hij verhuisd naar een klein appartementje en ook daar hadden ze zich vergist wat een husky eigenlijk inhield. Daarna is hij naar liefdevolle mensen gegaan, deze hebben wij gesproken. Maar hun hadden geen benul wat het houden van een hond inhoud qua verantwoordelijkheden en kosten. Zij hebben Silver twee keer laten dekken omdat hij z'n mooie hond was, hij weet dus hoe het is om een teefje te dekken. Zij hebben Silver weg moeten doen omdat ze geen geld meer voor hem hadden. Toen is hij naar een gezin gedaan met een oudere husky, maar daar is hij niet lang gebleven omdat de oude hond hem zogenaamd te wild vond. Daarna kwam hij bij ons.
Silver is een best pittige reu, hij is geobserdeerd door lekker ruikende teefjes andere reu'en die hij als competitie ziet moet hij onder de duim krijgen. Dit was heel erg toen hij net bij ons was. Hij negeerde ons compleet, luisterde totaal niet naar ons, zelfs niet met eten en kroop weg in het hondenhok. Teefjes ging hij op rijden, en dominante andere honden werden bevochtend totdat iemand zich overgegeven had. Het maakte niet uit of dat bij ons in de tuin was, aan de riem of op een onbekende plek. Meneer was een vechtersbaas.
Nu gaat dit al een heel stuk beter. Ik kan andere honden gewoon bij ons thuis uitnodigingen, een strenge stem correctie is genoeg om hem op andere gedachten te brengen. Waar ik het meest trots op ben is dat hij, wanneer hij los loopt (alleen in omheinde gebeiden vertrouw ik dat) blijft hij ongeveer in de buurt, en ik zie dat hij een confrontatie op zoekt kan ik zeggen dat hij moet doorlopen, en dat gebeurd dan. Maar toch blijft hij bij teefjes plakken, wat erg vervelend is. Ik moet hem dan echt gaan halen.

Ik heb vaak gedacht om hem te casteren, omdat de testosteron dat door zijn lichaam giert hem misschien wel gek maakt. Maar ik vind het onnodig snijden geen prettig idee, en ook vind ik een operatie vaak niet de oplossing voor iets. Maar wat nu als het Silver is zijn koppie gewoon rustiger maakt. Want ik kan zoveel trainen als ik wil, maar die hormonen zullen niet weg gaan.

Nu was er laatst een wandeling en daar liep Taiko (van Kim, ook hier op het forum) ook mee. Taiko en Silver konden mekaar nooit luchten of zien. Dat was altijd vechten, kim en ik probeerde dat altijd te voorkomen, maar op een of andere reden mochten ze mekaar gewoon niet. Nu is taiko pas gecastreerd, (hij is 8 jaar) en wat een verschil! Silver negeerde hem compleet, ze konden gewoon bij dezelfde boom hun poot optillen en doorlopen, ik stond echt van; Wauw!

Toen dacht ik, de castratie mag misschien voor Silver niks uitmaken omdat hij al 5 is, en zijn gedrag er gewoon ingesleten is, maar hoe andere honden op hem reageren kan natuurlijk wel veranderen, en als dat al anders is, zal Silver natuurlijk ook rustiger worden.

Maar ik zit nu met een dubbel gevoel, wel of niet casteren?

In principe hoeft er niks te veranderen, het is voor mij prima te controleren hoe Silver nu is. Het is gewoon rekening houden met het feit dat hij zo is. Maar zou het voor hem niet veel fijner zijn als het voor hem rustiger is in zijn koppie? Aangezien hij weet hoe "het" moet, en dan heeft hij al die hormonen die dan door zijn lichaam razen. Ik weet niet of jullie weten hoe mannen zijn als ze niet mogen, maar ik kan zeggen dat mijn vriend aardig vervelend word dan hoor haha.

Ik hoop op jullie reacties en ervaringen.

Je zou ook een chemische castratie kunnen overwegen,dmv een implantaat. Het duurt een week of 3 voor het werkt en na een maand of 6 is het uitgewerkt. Mss is zijn gedrag na die maanden aangepast en hoef je niet na te denken over een def castratie.
Succes!

Oh dat ben ik nog vergeten toe te voegen,Wij hebben een chemische castratie gedaan door middel van een spuitje, dus geen implantaat.
Deze duurde een maand als ik het goed heb. Wij hebben toen niet veel verschil gezien, behalve dat hij aanhankelijker werd. Maar misschien dat een maand te kort was om alles goed te kunnen zien.

Ik denk bij jouw verhaal ook aan chemische castratie. Dat wordt vaak aangeraden om de effecten van castratie 'uit te proberen". Als er na chemische castratie niets verandert aan het gedrag van je hond of van andere honden naar jouw hond toe, dan heeft definitieve castratie meestal geen zin. Dan zou ik het niet doen i.v.m. narcose enz. Verandert er wel wat bij chemische castratie, dan is definitieve castratie de moeite waard.

Zo'n chemische castratie dmv een spuitje helpt eigenlijk bijna niet. Zo'n spuitje werkt niet in op de ballen zeg maar.. Een chemische castratie dmv een implantaat werkt heel goed. Wij merken bij alle reutjes een flinke omschakeling in het gedrag.  Een hond die op deze leeftijd wordt gecastreerd en al eerder problemen heeft gehad met andere reutjes zal bijna nooit meer helemaal relaxed zijn met bepaalde reutjes die je tegenkomt, er blijft vaak een bepaalde spanning zitten of een behoefte om dominant te blijven zodat ze de controle kunnen houden (en dat zijn ze dan ook gewoon al gewend) 
Ook moet je er rekening mee houden dat hij zich flink kan gaan vervelen. Zijn "drugsverslaving" (zo noem ik de hormonen vaak ter vergelijking) hebben hem altijd flink bezig gehouden onderweg. Alle markeringen in de gaten houden van teefjes en andere reutjes enz... Dat valt dadelijk voor een groot deel weg en daardoor zie je dus altijd van die dikke, verveelde gecastreerde honden rondsjokken. Dit is goed op te vangen door een nieuwe hobby voor hem te zoeken tijdens het uitlaten. Lekker met een balletje spelen bijvoorbeeld. 

Zijn gewicht kun je onder controle houden door hem meer te laten kauwen op botten en minimaal 1/3 van zijn voer te minderen. 

Ik zelf zou echt een poging wagen met zo'n implantaat. (maar ik ben dan ook een groot voorstander van castratie)