Speculeren over artikel Japanse aardbeving honden.

Wat denken jullie dat de achterliggende oorzaak is? De ramp, het verlaten worden of de tijd die het duurde voor er hulp kwam? Of een samenloop van omstandigheden?

http://www.nu.nl/wetenschap/2932359/honden-bij-fukushima-liepen-ptss.html

AMSTERDAM – De vele honden die na de aardbeving in Japan vorig jaar rondom kernreactor Fukushima werden achtergelaten, hebben daar veel meer onder geleden dan gewone verlaten honden.

Dat concluderen Japanse onderzoekers deze week in Scientific Reports, het vrij toegankelijke tijdschrift van uitgever Nature.

De honden maakten in het asiel een gelaten indruk: ze waren minder fel tegen vreemden, lieten zich moeilijker trainen en waren veel minder aanhankelijk naar goedbedoelende dierverzorgers.

De concentratie van het stresshormoon cortisol was bij de Fukushimahonden vijf tot tien keer hoger dan die in de honden die gewoon aan een boom waren geknoopt. Zelfs tien weken nadat ze in goede handen waren, vertoonden de Fukushimahonden nog afwijkend gedrag.

Hulp

Vooral het onvermogen om dingen te leren en contact te leggen, deed de onderzoekers denken aan wat bij mensen het posttraumatisch stressyndroom wordt genoemd.

De onderzoekers weten niet of het de aardbeving, het plotselinge verdwijnen van alle mensen of het lange uitblijven van hulp de belangrijkste oorzaak is van de verhoogde stress.

Ik ben geen wetenschapper maar gebruik gewoon mijn boereverstand.

Ik denk dat het begon met de aardbeving, dat is op zich al iets angstaanjagends plus de reacties van de mensen daarop die ook bang en in paniek raken.
Dan zijn in eens de mensen die ze kenden en vertrouwden weg en zijn ze aan hun lot overgelaten.
Ook duurde het blijkbaar lang voordat er door mensen hulp geboden werd.

Je zou door minder volkomen van slag raken.

Ik denk dat de combinatie aardbeving en tsunami heel veel invloed heeft gehad. De eerste was duidelijk voelbaar, en de ongelofelijke rotherrie die de tsunami met zich meebracht moet mijlenver te horen zijn geweest. Om dan maar niet te spreken over de honden die ín het water zijn terechtgekomen en hebben moeten vechten voor hun leven.

Ik denk ook dat een verlaten stad erg stressvol is, omdat het zo ongewoon is.

Ik weet niet of het lange uitblijven van hulp effect had, want een hond heeft niet een dusdanig besef van tijd? Zo van nou nou, het duurt al 3 maanden. Had het minder erg geweest na 1 maand?

Behalve met mijn geitenboerenverstand speculeer ik met invoelingsvermogen.

Honden, dieren in het algemeen, voelen noodweer, aardbevingen, enz. van te voren aankomen. Daarom kan ik me voorstellen dat bij gekooide asieldieren het stresshormoon dan al oploopt, want hoe frustrerend is het als je instinct zegt: Ren voor je leven! en je kunt wegens de spijlen/muren nergens heen!

Daar bovenop komt dan het moment supreme waarop het noodweer, de aardbeving, tsunami, enz. toeslaan en enige tijd hoor- en voelbaar zijn.
Het ene zal heftiger zijn dan het andere, maar in extreme noodtoestanden worden de verblijven van de dieren bedreigd (water/instortingsgevaar, e.d.), zodat de veiligheid bedreigd wordt.
De prikkel om te vluchten wordt nog heviger en ze kunnen nog steeds geen kant op. Nog meer stresshormoon!

Voor dieren die geleerd hebben op mensen te vertrouwen, komt daar nog eens bovenop dat hun redders niet verschijnen omdat zij wel gevlucht zijn. Nog een schok er bovenop.

En dan komt de tijdsfactor. De onveilige situatie (water/ingestorte gebouwen/elektrocutiegevaar/radio-actieve straling/lawaai) blijft bestaan voor langere tijd en die kunnen de dieren nog steeds niet ontvluchten. Nog een dosis stress er bovenop.
Je moet als hond wel een rotsvast geloof in mensen/zelfvertrouwen hebben om in zo'n situatie te kalmeren en later het trauma te boven te komen.

Ik vind het niet gek dat bovengenoemde honden zo reageren.
Ik wens alle getraumatiseerde honden in Japan heel veel Rescue Remedy toe en begripvolle verzorgers.

Ik denk dat veel te maken heeft met de reacties van mensen, die zelf enorm in paniek waren tijdens de gebeurtenissen. Honden die zich enorm op mensen richten hebben dit waarschijnlijk heel erg goed meegekregen. 


Komt nog eens bij dat zij de nucleaire ramp en de gevolgen daarvan kunnen Ruiken en van daaruit extra informatie binnen kregen over de ernst van de situatie.

Wel een mooi artikel, staan we vaak niet bij stil wat voor impact deze situaties kunnen hebben op andere diersoorten.

Wat bijzonder, de wetenschappers weten het niet staat er waarom deze honden veel meer stresshormoon in hun bloed hebben dan andere honden die in de steek gelaten zijn.

Ik neem aan een combinatie van dingen. Ik kan me ook voorstellen dat honden natuurrampen als heel heftig ervaren en misschien veel meer meekrijgen als men denkt. Misschien voelen ze dingen die wij niet kunnen waarnemen en zijn er misschien natrillingen geweest die elke keer weer voor stress veroorzaakten.
Zou een hond misschien ook straling kunnen waarnemen op de een of andere manier?

Even offtopic, ik heb een neef die in Japan woont en zijn vrouw is japanse, zij heeft gezegd dat niets meer goed of leuk is in Japan, behalve de post uit Nederland. Er schijnt veel onzekerheid te heersen nog steeds.

Leuk verhaal natuurlijk maar er vanuit gaande dat het overgrote deel van deze honden huishonden zullen zijn geweest is het natuurlijk volstrekt logisch dat een heftige gebeurtenis en aansluitend een gigantisch effect of het sociale leven van de hond een gigantisch effect zal hebben op de psyche van een hond.

Vergelijk de psyche (hond of mens, maakt niet uit) voor het gemak even met een springveer. Die veer kan enorm uitrekken en toch weer z'n oorspronkelijke vorm aannemen. Tot je de veer te ver of te lang uitrekt, dan gaat het vermogen terug te veren verloren. Dat is wat een trauma is. En dat kan ik prima plaatsen in een situatie als die in Fukushima.

Ik denk ook de ontreddering van de mensen zelf dat dat een impact heeft op de hondenpsyche.

Bij een hond aan een boom lopen de waarden van de omgeving door; de hond wordt opgevangen en de baasjes gestraft. (ethiek)
In een systeem van totale chaos, vallen ook die regulerende systemen weg en dan heeft de hond (ook de mens) geen houvast meer. tel dit op; ontreddering en stresspiek .

Vindt het mooi om te lezen dat daar dus toch ook bij stilgestaan wordt. Een ramp is op alle gebieden niet te onderschatten.