" Ik had ook moeite met de manier waarop deze vrouw onder druk werd gezet. En dan maar graven in haar verleden om toch maar aan te kunnen tonen dat er ergens toch wel een steekje los moest zitten! "
Ik heb niet het idee gekregen dat er een steekje bij haar los zat
"
Je kon ook duidelijk aan haar gezicht zien dat ze moe en murf was, hoofdpijn had en zich steeds minder verweerde. En dan komt de genadeklap: ''je MOET nu bepalen welke 7 honden je wilt houden'' De rest ''MOET'' weg!
Het was toch overduidelijk hoe alles over geforceerd werd! "
De boel forceren is wel een groot woord.
Je kan wel blijven praten, het is overigens wel goed dat ze zelf dan toch inzag dat het op deze manier niet meer kon.
Maar door niks te doen schiet het ook niet op, zij en haar honden zouden er niet op vooruit gaan.
"
Toen deze vrouw op een gegeven moment schreeuwend wegliep en riep: Ik wil al mijn honden terug, allemaal! toen had ik echt zo met haar te doen.
Ik geloof overigens ook niet dat deze mevrouw nu anders in haar leven staat. Er is bij haar absoluut 'geen' knop omgegaan!
De dieren zijn haar gewoon afgenomen en door knagend schuldgevoel en 'verraad' zoals zij het zelf noemde, denk ik dat ze gewoon weer opnieuw honden gaat binnenhalen!
"
Dit is een volkomen normale reactie en ook heel begrijpelijk.
Ja ook ik heb het met haar te doen!
Ik had juist mijn twijfels gehad als ze dit gevoe4l niet had.
Men moet er wel bij stilstaan dat er heel veel emotie bij loskomt, het is psygisch een heftige ingreep.
Je hele leven wordt immers in 1 klap op de kop gezet.
En om nou te voorkomen dat ze weer een hoop honden in huis gaat halen en de situatie zich gaat herhalen is juist de nazorg van groot belang