Hoe kon je...........verhaal van een hond!!!

Toen ik pup was, amuseerde ik je met mijn gekke streken en maakte ik je aan het lachen.
Je noemde mij je kind, en ondanks een aantal kapotgekauwde schoenen en wat vermoorde
kussentjes werd ik je beste vriend.
Als ik stout was, schudde je met je vinger naar me en vroeg je me hoe kon je?, maar dan gaf je weer toe en rolde je me op mijn rug om mijn buik te kriebelen. Mijn zindelijkheidstraining duurde wat langer dan verwacht omdat je het vreselijk druk had, maar daar hebben we allebei hard aan gewerkt.
Ik weet nog dat ik 's nachts mijn neus tegen je aanschurkte en dat ik naar je diepste geheimen en dromen luisterde, en ik kon me geen beter leven voorstellen. We maakten lange wandelingen en renden door het park, maakten ritjes in de auto, stopten om een ijsje te kopen (ik kreeg alleen het hoorntje want ijs is slecht voor honden, zei je) en ik deed lange dutjes in de zon en wachtte tot je aan het eind van de dag thuis zou komen. Geleidelijk ging je meer tijd aan je werk en je carrière besteden, en meer tijd aan het zoeken van een menselijke partner.
Ik wachtte geduldig op je, troostte je als je gekwetst of teleurgesteld was, gaf je nooit op je kop als je een verkeerde beslissing nam en sprong vrolijk in het rond als je thuis kwam.
En toen werd je verliefd. Zij - inmiddels je vrouw - is geen hondenmens.
Toch verwelkomde ik haar in het huishouden, probeerde haar genegenheid te geven en gehoorzaamde haar. Ik was gelukkig omdat jij gelukkig was. Toen kwamen de menselijke baby's en ik deelde in je opwinding.
Ik was gefascineerd door hun roze huidje, hoe ze roken, en ik wilde ze ook bemoederen.
Alleen maakten jij en zij je zorgen dat ik ze pijn zou doen, en ik werd de meeste tijd naar een andere kamer verbannen, of naar de bench.
Oh, ik wilde zo graag van ze houden, maar ik werd een gevangene van de liefde. Toen ze groeiden, werd ik hun vriend.

Ze hingen aan mijn vacht en trokken zichzelf op wiebelige beentjes op, staken vingers in mijn ogen, onderzochten mijn oren en gaven mij kusjes op de neus. Ik hield van ze en van hun aanraking - jouw aanrakingen waren nu zo zeldzaam - en ik zou hen met mijn leven hebben verdedigd als het nodig was geweest.
Ik glipte stiekem in hun bedden en luisterde naar hun zorgen en geheime dromen, en samen wachtten we op het geluid van jouw auto op de oprit. Er was een tijd dat, als anderen je vroegen of je een hond had, je een foto van mij uit je portefeuille haalde en hen verhalen over mij vertelde.

De afgelopen jaren antwoordde je slechts ja en veranderde je van onderwerp. Ik was van jouw hond verworden tot slechts een hond, en iedere euro die je aan mij besteedde werd
er een teveel. Nu heb je een carrièrekans in een andere stad, en jij en je gezin verhuizen naar een appartement waar geen honden toegestaan zijn.

Je hebt de juiste beslissing genomen voor je gezin, maar er was een tijd dat ik je enige gezinslid was. Ik was blij opgewonden over de autorit, tot we bij het dierenasiel stopten.
Het rook naar honden en katten, naar angst, naar hopeloosheid. Je vulde de paperassen in en zei ik weet zeker dat jullie een goed tehuis voor haar vinden. Zij haalden hun schouder op en keken je meewarig aan. Zij kennen de harde werkelijkheid voor een hond van middelbare leeftijd, zelfs een met papieren.

Je moest de vingertjes van je zoon van mijn halsband lostornen terwijl hij schreeuwde Nee pappa!

Laat ze niet mijn hond meenemen!

En ik maakte mij zorgen om hem, en over wat je hem hiermee had bijgebracht over vriendschap en trouw, liefde en verantwoordelijkheid, en over respect voor alle leven. Je gaf me een afscheidsklopje op mijn hoofd, je vermeed mij in de ogen te kijken, en weigerde beleefd mijn halsband en riem mee te nemen. Je moest nog een deadline halen - en ik nu ook. Na je vertrek zeiden de twee aardige dames dat je waarschijnlijk al maanden wist dat je zou verhuizen en dat je geen poging had
gedaan om een goed tehuis voor me te vinden.
Ze schudden het hoofd en zeiden hoe kon je? Ze geven ons hier in het asiel zoveel aandacht als mogelijk is met hun drukke bezigheden.
Ze voeren ons natuurlijk, maar al dagen heb ik geen trek meer.

In het begin rende ik iedere keer als er iemand langskwam naar het hek, hopend dat jij het was. Dat je van gedachten was veranderd.
Dat dit allemaal slechts een nare droom was.
Of ik hoopte tenminste dat het iemand was die medelijden met me had, die me zou redden.
Toen ik me realiseerde dat ik niet opkon tegen die met gekke fratsen aandacht vragende pupjes, die geen idee hadden wat hen te wachten stond, trok ik me maar terug in het verste hoekje van mijn kennel en wachtte af. Ik hoorde haar voetstappen toen ze me kwam halen aan het eind van de dag, en ik liep met haar terug de gang door naar een aparte kamer.

Een gelukzalig stille kamer.

Ze plaatste me op de tafel en wreef over mijn oren en vertelde me dat ik me geen zorgen moest maken. Mijn hart bonkte in afwachting van wat er ging gebeuren, maar ook voelde ik een zekere opluchting. De gevangene van de liefde was aan het einde van haar dagen gekomen. Omdat het mijn aard is, had ik met haar te doen. De last die zij moet torsen is zwaar, dat weet ik zoals ik ook altijd jouw stemmingen aanvoelde. Voorzichtig plaatste ze een tourniquet om mijn voorpoot terwijl een traan over haar wang gleed. Ik likte haar hand op dezelfde manier als ik altijd bij jou deed om je te troosten, al die jaren geleden.

Met grote vaardigheid liet ze de injectienaald in mijn ader glijden. Toen ik de steek voelde en de koele vloeistof die zich door mijn lichaam verspreidde, ging ik slaperig liggen, keek haar in de ogen en fluisterde hoe kon je? Misschien begreep ze mijn hondentaal, want ze zei "het spijt me zo."

Ze hield me tegen zich aan en legde mij haastig uit dat het haar taak was ervoor te zorgen dat ik naar een betere wereld ging, waar ik niet genegeerd, mishandeld of verlaten kon worden of voor mezelf moest zorgen - een plaats van licht en liefde, zo verschillend van dit aardse bestaan.

Met het laatste beetje energie dat ik nog had, probeerde ik haar met een laatste kwispel duidelijk te maken dat die "hoe kon je" niet voor haar bedoelt was. Ik dacht aan jouw, lieve baas.
Ik zal altijd aan je denken en altijd op je wachten. Moge iedereen in je leven je zoveel trouw betonen.

Noot van de auteur: Als de tranen je in de ogen stonden bij het lezen van Hoe kon je?, zoals bij mij toen ik het schreef, komt dat doordat het een samenstelling is van de verhalen van miljoenen dieren die ieder jaar in asiels over de hele wereld sterven.
Iedereen mag het verhaal verspreiden voor niet-commerciële doeleinden, zolang de auteur wordt vermeld. Gebruik het om mensen voor te lichten, op websites, in nieuwsbrieven, op prikborden in asiels en dierenartspraktijken. Vertel mensen dat een huisdier in huis nemen een belangrijke beslissing is, dat dieren onze liefde en zorg verdienen, dat het vinden van een ander, goed tehuis voor je dier je eigen verantwoordelijkheid is en dat ieder asiel en iedere dierenbeschermingsorganisatie je daarover goede adviezen kan geven, en dat alle leven kostbaar is. Doe alsjeblieft al het mogelijke om te voorkomen dat een
dier als ongewenst wordt afgemaakt.

pff tranen in mijn ogen!!

ik ken het verhaal.
is al vaker een topic van geweest,maar het blijft aangrijpend als je alleen de titel al leest.
Dan lopen de rillingen al over mijn lijf.

Gr liesbeth,Turbo en luna

afschuwelijk verhaal ik ken het ook maar helaas gebeurt het in het echte leven ook diep triest

Bah, wat een naar verhaal.Was het maar niet zo reeél.

Groetjes Marianne

Hier op 't Forum is 't gros hondenliefhebber. Al die nare verhalen komen dus bij de verkeerde mensen. Als je iets wil veranderen zorg dan dat 't bij de media terecht komt. In 't nieuws, praatprogramma's op TV en radio.
Ik hoop dat 't snel omslaat en we weer kunnen genieten van leuke, positive verhalen.

Ik heb dat verhaal hier pas geleden nog neergezet.

het is een aangrijpend verhaal dat klopt/

Nou hondenpage met zijn allen naar hart van nederland en zo.

Ik snap het ook niet hoor.. hoe kun je nou je liefje.. je poepie.. je knuffel.. je beertje.. je snoetepetoets... zomaar weg doen.. en er nooit meer naar omkijken..


traantjes..

Yep samen staan we sterk

rita , iedere keer als ik dit weer lees, {had het ook al van natascha gelezen}{ wordt ik er beroerd van. steeds lees ik het begin, en denk ik iedere keer weer, die hond heeft het getroffen, en dan lees ik verder, en dan gebeurt er zoiets.

heb geen woorden voor. des te meer koester ik bamse, en al zijn haar verhalen niet voor iedereen leuk, ik koester haar omdat ze zo bijzonder is.

en al had ik nog zo druk, dat maakt me niet uit, bamse ? daar krijg ik het honderduizend veelvoud van terug.

willemijn.

Ik moest huilen... Bah wat sneu !

Ik ken het verhaal....

Echt verschrikkelijk. Krijg iedere keer weer tranen in de ogen als ik dit lees. Vreselijk! Hoe kun je...
Ik kan daar echt zo boos om worden....

ik heb het ook gelezen en ik vind het ook niet leuk meer om te lezen het grijpt mij erg aan
ik heb een jaar geleden bij OPRAH WINFREY een aflevering gezien juist over asielhonden en dit soort verhalen

mocht ik er maar 1 van mijn vriend uit het asiel redden honden horen daar NIET !!!! volgend jaar ga ik verhuizen en ga ik proberen een poging te wagen

snif...

In ieder geval geloof ik dat hier in Nederland nog zelden honden worden ingeslapen omdat ze in het asiel zitten en niet gewild zijn. In Amerika wel, dat zie je op Animal Planet. Als ze x tijd zitten en niet meegenomen worden (en het is een flinke hond bijvoorbeeld, dus mindere kans dat iemand hem wil) dan is het alsnog einde verhaal.

Op dierenasiels.com zitten toch regelmatig honden van 10-14 jaar. En pas was er zelfs een Golden van 14 geplaatst! Ik heb er toen zelf nog aan gedacht om het beest te halen, maar ja... ik heb het al zo moeilijk met het verlies van Chico, om je dat weer op de nek te halen is geen goed plan.

Verschrikkelijk, hoe kan zo'n baas zo harteloos zijn naar zijn 1e "kindje". Ik zou het never nooit zo kunnen en willen doen met iemand die ik mijn beste vriendje noem.

echt heeeel erg, en nog erger, het gebeurt telkens weer, HOE KUNNEN ZE ZO HARTELOOS ZIJN!! Ik kan dat echt niet begrijpen.

Groetjes Betina

ik kende het verhaal ook al.
ik heb het al heel vaak gelezen.
maar nog steeds krijg ik tranen in mijn ogen...
arme honden die dit moeten meemaken

Echt triest ja. Ik kende het verhaal ook .. heb op mijn hyves ook zoiets staan. Dagboek van een hond ... die vind ik ook zo triest.

bah wat een verhall

helaas voor veel honden werkelijkheid
gr liesbeth

Dit verhaal was gister bij mij op het chinchilla forum geplaatst, het greep mij erg aan, heb gewoon zitten janken, kon er niets aan doen, toen dacht ik deze moet ik meenemen naar hier !

Had ik maar de macht om zoiets in Hart van Nederland te krijgen, als ik de juiste mensen daar zou kennen, dan had ik dit ook absoluut gedaan, daar ben ik gek genoeg voor

diep triest ,kende het ook al
daarom houden wij zoveel van herplaatsers

@thijs, ook nare verhalen moeten verteld worden, zodat ze bij doorvertelling, waar nodig, hun werk kunnen doen. alle beetjes helpen, de wereld is groter dan de media, die een moment-opname zijn. tana.

Ik ken hem heb hem uitgeprint en al zo'n 5 x gelezen. Maar elke keer krijg ik tranen in me'n ogen en rillingen over mijn lijf. De eerste keer dat ik hem las liepen de tranen over mijn wangen..vreselijk dat dit dus ook echt gebeurd..

Ik heb het niet verder gelezen dan tot het asiel, ik kon het niet.
Kreeg meteen alweer tranen Onbegrijpelijk dat mensen zo kunnen wezen, bah bah bah!

Ik heb ook enkel het eerste stukje gelezen, tot aan het asiel, hartverscheurend, ik ben al zo gevoelig, zit hier gewoon tranen met tuiten te blazen, je hondje die je zo graag ziet... hoe kon je?

Vind dat mensen goed na moeten denken voor ze een hond nemen, je zit er toch 12 a 14 jaar aan vast.
Ik zou nooit en te never mijn honden weg kunnen doen, dat verdienen ze niet.
Ik heb met traanen in mijn ogen het verhaal gelezen.
In Spanje als de honden van straat worden gevangen door een instantie dan gaan ze naar een dodings station, daar krijgen ze 10 dagen de tijd om een nieuw baasje te vinden, zonder eten alleen wat water, want waarom zou je een hond eten geven die toch dood gaat is hun gedachten gang.
Als de dagen om zijn gaan ze met groepjes een ruimte in en worden ze vergast dat gaat traag, of dood geknuppeld heb ik ook wel eens horen vertellen, daar gaan ze niet zo om met honden als hier, hun zien het niet als een huis dier.
Mensen die daar wonen en terug gaan naar hun eigen land dumpen massaal hun hondjes, vooral Engelsen.
Want de hond moet daar carentaine ( hoe je het ook schrijft)en dat kost ze teveel.

Sommige mensen weten het niet hoe het eraan toe gaat met de hondjes in Spanje.
het is me al een paar keer kwalijk genomen dat ik honden uit Spanje heb geadopteerd, maar daar sta ik boven.
Ook die honden verdienen een kans, en ik geef ze die.
Mensen die een hond willen , denk eerst na het zijn je maatje je grootste vriend, en die dump je niet als een vuilniszak.