wanneer een hond in laten slapen

Onze dalmaat is inmiddels 15 jaar en ik besef, al een hele leeftijd.
Een altijd vrolijke en over enthousiaste hond veranderde kleine 2 jaar geleden ivm ouderdom/stramheid en plotseling epilepsie aanvallen. Deze aanvallen kwamen elke maand terug en na 1,2,3 of soms 4 aanvallen in die 24 uur, trok hij binnen een week geheel bij. Hij kreeg sindsdien dagelijks metacam en deed het er goed op. In (bloed-) onderzoeken was ook niets anders te vinden dan dat het op een “jonge”hond leek. Dus, rekening houdende dat hij elke maand een aanval kreeg, deed hij het verder goed en was happy.
Een jaar later ging het plots erg achteruit met zijn gestel. Hij kon amper tot niet meer opstaan.. met hem in slaapzak en wel naar de dierenarts gebracht waar bleek dat hij beknelling(en) had, waarschijnlijk 1 of meerdere hernias. Flinke dosis prednison gekregen en dagelijks tabletten doseren, ging hij heel langzaam weer de goede kant op. (afbouwen was geen optie, had meteen negatief resultaat en dus een lage doseren van 10mg. Om de dag)
Na 3 weken plat liggen, met behulp proberen te staan/masseren en bewegen, lukte het hem zelf weer om op te staan en buiten te plassen. Ipv het te laten lopen.
De metacam hebben we per direct moeten laten maar 1 groot voordeel; sinds hij geen metacam meer kreeg en alleen de prednison, heeft hij geen epilepsie aanval meer gehad. Dit nu inmiddels een half jaar later.
Hij is erg stram en nog steeds incontinent. We gingen hem nog dagelijks wassen omdat hij onder de urine zat maar we doen hem er geen plezier meer mee. Hij heeft doorlig plekken omdat hij niet meer zelfstandig van zijn plek kan komen. Ligt prinsheerlijk op een (tijdelijk droge) dekbed maar kan zichzelf niet meer likken. Hij heeft misschien minder last van de stank dan dat wij hebben maar vraag me af, hoeverre hij last van hemzelf heeft.. niet meer kunnen likken frustreert hem en gaat dan blaffen. Hij kan hooguit nog zijn pootjes likken. (wassen hem nu de laatste dagen maar niet meer)
Natuurlijk geniet hij van de heerlijke brokjes, vlees, bak water en aandacht.. maar als ik hem dan stapsgewijs buiten probeer te krijgen met veel geduld, is hij kapot, laat ik hem even rusten en ook dan is die coördinatie er niet dat hij moet plassen.. al zou hij willen.
Verleden week is uit urine en bloedonderzoek gebleken dat het daar niet aan ligt. En zijn hart tikt als een pup. Hij is heel sterk.  En nu zonder epilepsie, gaat het met zijn koppie ook heel goed. Al zie ik ook wel dat hij momenten en/of dagen heeft dat hij heel ongelukkig is. Toch heeft hij ook hele fijne momenten.. genieten op een slaapzak/dekbed in de zon na een heerlijk portie eten en liefdevolle aandacht.
Verleden week wilden we naar de dierenarts om hem de rust te gunnen. Hij kreeg nl. krampen/spierkrampen. (vanuit zijn nek en hoofd.. hij ligt ook gespannen met zijn voorpoten ver uitelkaar.. die krijgt hij niet meer bij elkaar als hij ligt) Dat is nu weer over. Maar hij kan bijna niet lopen.. zo stijf/stram.. (weer die twijfel.. hij mag geen pijn hebben maar of hij gelukkig is..?)
2 jaar geleden hebben we onze andere hond van 15 jaar in laten slapen..zij was op, kon niet meer lopen en had vele kwalen.. die knoop was toen meteen door..  en ook de dalmaat is op. Dat besef ik. Maar ik wil graag wijze woorden. Want is het eerlijk om deze hond in te laten slapen terwijl zijn koppie zo goed is en zijn lichaam op…
Het is een zwart/wit dalmaat maar inmiddels helemaal bruin van de urine. We wassen hem de laatste week niet meer omdat dat meer stress geeft..
Met veel liefde en geduld krijgt hij zijn liefde, schoon dekbedje(zo comfortabel mogelijk), eten en drinken, proberen we hem in de tuin te laten plassen maar eenmaal buiten wil hij naar binnen waar hij het laat lopen..
Waarom ik zo twijfel…? Omdat mijn man met volle verstand voor euthanasie heeft gekozen.. hij was ziek maar kon praten..
Moet ik deze onwijs sterke hond ook laten gaan? Ik gun hem de rust maar zn koppie is nog zo goed. Misschien nog wel zo frustrerend voor hem….

wat erg om te zien dat je lieverd zo afhankelijk is van jou.en ja,ik weet hoe dat voelt die beslissing nemen is zo moeilijk.
met je verstand weet je wel dat het niet kan maar je hart zegt iets heel anders.
ik vind zelf als een hond of kat geen waardig leven meer heeft dus niet meer kan doen zoals hij wil dan is het de tijd hem te laten gaan.
maar ik ken wel de strijd in mezelf om die stap te nemen.
kan je er niet eens met de dierenarts over praten die van ons heeft me toen goed geadviseerd.
wens je heel veel sterkte toe en weet als je hem laat inslapen is dat ook iets wat je uit liefde voor hem doet je wilt niet dat hij zich zo rot en afhankelijk voelt.
groetjes greet

je stelt een vraag maar met je verstand weet je dat je het beste moet doen voor je hond maar je hart zegt nee tegen weeral afscheid te moeten nemen van een geliefde.je man kon die beslissing nemen om zelf voor euthanasie te kiezen maar je hond kan dat niet dus zal jij voor hem moeten kiezen en ik denk dat je hond zichzelf daarvoor eigenlijk volledig in jouw handen legt. zo te lezen heb je al veel afscheid moeten nemen en dat maak het voor jouw nog moeilijker zo'n beslissing te nemen. door veel erover te praten en hopelijk vind je steun in je nabije omgeving zal je de juiste beslissing maken.
neem je tijd maar maak zeker dat je hond niet te veel pijn hiervan ondervind en breng nu kwalititijd door met je hond. praat er   eventueel met een psycholoog over.
zorg goed voor jezelf en je hondje, en voor beiden veel sterkte toegewenst en als je kiest om hem voor zijn eigen goedwil te laten inslapen zou ik het thuis doen en niet op een kille plek zoals bij de da, maar op een plekje waar je hond zich goed en rustig vind
wij denken aan jou en je hond

Wij hebben in maart onze dalmatiër van 14 jaar in laten slapen. Een hele moeilijk beslissing, want lichamelijk was ze op, maar geestelijk absoluut nog niet. Lopen ging steeds moeilijker, maar het weekend voordat we haar in hebben laten slapen heeft ze nog liggen spelen in het park met takjes en veertjes. 
Ontzettend lastig dus, maar ik denk dat dalmaten vaak erg jong van geest en helder blijven, maar dat het lichaam op een bepaald punt daarin gewoon niet meer mee gaat. In dit geval zal jij de wijze beslissing moeten maken, ik denk dat bij jullie hond hetzelfde geld: lichamelijk helemaal op, maar geestelijk nog niet. 

Succes!

heel erg moeilijk om je hond te laten gaan, loslaten.
wanneer je bemerkt dat het leven voor je hond niet meer aangenaam is, is het tijd om het los te laten, jij zal de beslissing voor je hond moeten nemen, dat kan niemand anders.

ik wens je heel veel sterkte met een heel wijs besluit. kom je er niet uit ? bespreek het met je dierenarts, vraag of hij bij je thuis komt, als het zover is.

Pfff, de beslissing moeten nemen is vreselijk. Daar kunnen wij je ook niet bij helpen. Bij je verhaal krijg ik al een brok in mijn keel. 
Ook ik wens je heel veel sterkte toe bij het nemen van een beslissing. Laat je hart en verstand spreken dan kom je tot de juiste beslissing....

als het lichaam op is, maar de geest wil nog graag, is dat enorm frustrerend voor een hond.hij kan niet meer de dingen doen die hij zo leuk vind.
als je zelf het gevoel hebt dat zijn lichaam echt op is, zou ik hem persoonlijk rust geven,want dan weet je dat het tijd is.
veel sterkte.

misschien heb je hier iets aan:Als twee bruine ogen vragen,
Help me, want ik voel me niet zo fijn.
Mag je dan, omdat je voelt, dit is het einde....
Egoistisch zijn?
Als je van de dokter hoort,
Dit komt nooit meer goed.
En ze krijgt steeds meer pijn.
Mag je dan, omdat je haar niet wilt missen....
Egoistisch zijn?
Als twee lieve bruine ogen zich sluiten gaan, voorgoed
 en je zonder haar naar huis toe moet.
Met de riem in je hand en een hart vol pijn.
Dan probeer je jezelf te overtuigen,
dit was het beste.
Ik mocht niet egoistisch zijn.
Vele jaren was ze bij jullie,
elke dag samen was een feest.
En in al die jaren, is ze zelf niet een keer......
Egoistisch geweest.

Het is altijd heel moeilijk om deze beslissing te moeten nemen.
Ik wens jullie heel veel sterkte toe.

Het is altijd lastig om afscheid te nemen van je trouwe viervoeter, zeker na 15 jaar. Onze eerste hond, werd met 7 jaar ziek en was niet meer te redden. Wij hebben toen besloten om haar te laten inslapen, wat ontzettend moeilijk was. Maar wij kozen voor de hond en in het belang van de hond. Ze had geen 'hondwaardig' bestaan. Ik denk als ik  jou situatie zo lees, dat je verstandelijk al lang weet dat de tijd is gekomen om hem in te laten slapen. Nu moet je gevoel nog zo ver komen. Kies in het belang van de hond en koester al de mooie jaren die je met je beestje gehad hebt. Sterkte er mee.

Je schrijven raakt me .....

Lily was nog lang geen 15...ze had het met gemak kunnen halen en haar geest wilde niets liever dan nog overal bij zijn. Ze was enorm sterk en had een wilskracht waar ik enorm veel van geleerd heb. Zij was er nog niet zo aan toe zoals ik van jou lees over jouw hond. En ondanks haar wil om toch nog even ... (het allerliefste meegaan op ronde) heb ik besloten om haar haar bevrijding te geven.

Een paar weken van alle laatste keren. "als je een doel hebt ga je ervoor', ze bundelde al haar krachten om nog even naar de waterkant te kunnen, nog 1x keer kikkers jagen, nog een keer vol spanning kijken hoe het vrouwtje stenen in het water gooit ... de spanning van de plons.

Ze kon nog zelf plassen, zelfs ommetjes maken. At alles met smaak, wilde zelf nog even met de neus in de ballenton of op strooptoch door de voorraadkast. En toch wisten we allebei dat we de weg naar ons afscheid (ik van haar en zij van het leven) was ingezet.

Een lijf wat niet meer kon wat zij wilde, een lijf wat al jaren pijn deed, gewrichten en zenuwpijnen. Een lijf wat steeds zwaarder werd en in de weg ging zitten. Het werd steeds zwaarder om dat lijf te dragen, het werd te zwaar om de pijn in dat lijf nog te dragen.

Zij had zeker nog langer kunnen leven. Zij had zeker nog steeds met smaak haar eten gegeten en genoten van de kikkers aan de waterkant. Ik had haar met al mijn liefde nog naar de waterkant gedragen, alleen maar voor een glimlach op dat heerlijke koppie van d'r.

Maar de balans was zoekgeraakt. Het lijden nam de overhand boven de genietmomenten. Was het eerlijk te 'leven' op een paar genietmomenten op een dag? Een paar momenten van vreugde, met een glimlach zo breed als de horizon, die de pijn en intense moeheid even naar de achtergrond drukken om daarna in volle hevigheid weer toe te slaan? Wat voor mij de doorslag gaf was het besef dat zij zo'n ongelooflijke wilskracht had dat ze door zou gaan tot ze er letterlijk bij neer zou storten. Ik heb dat moment niet afgewacht.

Het was 4 maanden geleden echt hartverscheurend moeilijk, maar had ik 4 maanden gewacht zou het net zo hartverscheurend moeilijk zijn geweest. En voor mij nog moeilijker omdat ik haar nog 4 maanden door had laten lijden.

Ik wilde graag mijn verhaal delen. Er is namelijk helemaal niemand die kan weten wat jij moet doen en ook niet kan en mag vertellen wat jij moet doen. De enige met wie je dit kunt delen is je hond zelf. Ik heb dat in elk geval wel zo ervaren. Samen zijn we naar het mopment toegegroeid en ik heb dit als heel bijzonder ervaren.

Iedere hond, iedere situatie en iedere relatie is uniek. Mijn belangrijkste advies is stem je af op je hond, jij kent hem het allerbeste en het is een proces van jullie samen. En maak de balans op, is er nog balans? Overleg met je dierenarts en blijf in gesprek. Zijn er nog mogelijkheden om het leven te veraangenamen.

Het belangrijkste advies is LEEF heb lief en geniet intens van elkaar. Groei nog dichter naar elkaar toe en groei samen intens verweven naar het moment van loslaten toe.

Heel veel sterkte, het is een zwaar, maar ook bijzonder proces.