vraagje aan de baasjes met 'moeilijke' herplaats hondjes.

Hai,

Ik las net hele mooie verhalen van een topic over herplaatsers.

Mijn berner sennen (Dux) is zoals sommigen wel weten mijn eerste eigen hond. Heb hem van pup af aan.

Maar als ik vreemde honden zie ben ik altijd erg voorzichtig en vertrouw echt niet zomaar andere vreemde honden.

Dus hoe komt het dat iedereen met een herplaats hond die soms zelfs (bijna) gebeten worden enz. helemaal niet bang/angstig zijn voor ze? Ik zelf zou toch enigsinds wat angstig zijn denk ik in het begin als ik ze niet goed ken en ze b.v.uitvallen naar me enz.
Bij mijn eigen hond en honden die ik ken heb ik dat natuurlijk niet alleen bij vreemde honden.

En dan dit vooral als het b.v. je eerste herplaats hondje is of de eerste die b.v. uitvalt/gromt e.d. naar je.

Hoe zijn jullie hier aan gewend geraakt of hoe hebben jullie dit aangepakt en of hoe zijn jullie over die enige angst gekomen?

Ik stel me namelijk wel eens voor dat ik in een asiel ga kijken in de toekomst en zou rondkijken of er 1 zou zijn die me aanspreekt, tuurlijk die zullen er vast zijn maar als ze dan uitvallen of iets naar me zou ik dat toch wel beetje eng vinden denk ik zeg maar.
Dan zou je zeggen kies dan er 1 uit die dat niet doen die zitten er ook maar ben juist zo benieuwd naar de verhalen hiervan van de juist moeilijkere honden en toch er voor kiezen zeg maar.

Hoop dat jullie me snappen haha.

Vroeg ik me nou zomaar eens even af hihi.

Grtz.

Anja.

max, die grote witte op de foto, is niet dol op andere honden.als we er 1 tegenkomen, en de riem houdt hem tegen, draait hij zich om en valt ons aan.
50 kilo die tegen je opspringt en je bijt waar hij kan is best angst-aanjagend.
ik heb inmiddels een muilkorf gehaald, omdat max mijn vriend bijna gecastreerd heeft.
natuurlijk springt je hart een stuk omhoog als zoiets gebeurd, maar hem wegdoen is gewoon geen optie, want dat is het probleem verschuiven.
ik raak zelf best gestresst als we honden tegenkomen, en gisteren was er een vriend op bezoek die meteen helemaal weg was van max, en andersom.
hij wilde max heel graag hebben, en ik heb er serieus over nagedacht of het beter zou zijn voor max.
ik ben tot de conclusie gekomen dat het misschien beter zou zijn voor mij, maar niet voor max of faith.
ze zijn erg aan elkaar gehecht, en max is dol op ons. hij ligt thuis de hele dag op mijn voeten.
dus nee, max gaat niet weg, en we trainen door om het bijten eruit te krijgen.
ik ben er achter gekomen dat max goed reageert op een vingerknip, en 's avonds rijden we naar de hei, waar de honden los kunnen, en waar niemand loopt met honden.
dit vermindert de stress.
bij het uitlaatveldje hier is het altijd druk met andere honden, en ben je zo'n beetje ingesloten. dat voelt niet prettig, waardoor max nog vervelender wordt.
max is niet mijn eerste moeilijke herplaatser, maar wel 1 van de sterkste.

Ik heb denk ik wel een erg makkelijke herplaatser, of toch wat agressie betreft. Ze is wel extreem angstig dus dat is ook niet ideaal natuurlijk. Perdie valt ook aan de lijn uit naar andere honden of beter gezegd: viel uit. 

Toen ze net bij ons was, negeerde ze alle honden op straat. Dan begon ze er naar toe te trekken en wanneer ze dan bij die hond was, viel ze uit. Los doet ze het wel redelijk goed.

Ik wist in het begin echt niet wat te doen, het werd steeds erger. Ze trok zo hard naar andere honden en begon te grommen. Op het ergste moment viel ze ook uit naar mij. Ze heeft me nooit vast gehad of iets dergelijks maar ik merkte wel dat als er niets aan gebeurde het alleen maar zou blijven escaleren. Perdie heeft ook in huis enkele keren naar iemand gehapt. In het begin is dat heel eng, ook omdat ik zo weinig ervaring had met honden om dit te begeleiden, maar ik was van één ding 100% zeker en dat was dat Perdie bij ons zou blijven

En nu enkele maandelen later kan ze rustig een andere hond passeren en negeren zonder helemaal wild te worden, zelfs honden die naar haar grommen negeert ze

En ook het happen doet ze niet meer, dat kwam puur vanuit haar angst. De laatste keer dat ze gehapt heeft naar een mens was op de hondenschool toen de instructeur de beslissing nam om Perdie (die erg angstig is naar vreemden) op te tillen en weg te wandelen. Maar ik vond het heel normaal dat ze dat deed omdat ze daar gewoon nog niet klaar voor was.

Perdie heeft ook al enkele keren de kat vastgehad, zonder door te bijten. In het begin twijfelde ik dan erg, omdat ik niet wist wat te doen en omdat ik ook de katten niet in gevaar wilde brengen. Maar ook dat doet ze nu niet meer. 

Ik ben geen enkele keer bang geweest van Perdie, omdat ik wel wist dat ze uit onzekerheid of angst reageerde. Er is nog wel wat werk aan Perdie maar we zeggen hier dagelijks hoeveel geluk we met haar hebben

onze vorige hond misty kwam uit het asiel een kruising mechelaar/onbekent (trekken van een rotweiler)was een zeer moeilijke hond als wij haar corriseerde stond ze met haar tanden bloot en grommend naar ons ,met andere honden was het ook een kriem constant uitvallen en 's avonds hadden we met de buurt tijdstippen afgesproken mbt wandelen ,nee van misty zijn wij nooit bang geweest maar geef ze geen vinger want ze pakken je hele arm ,ik denk dat het probleem bij een herplaatser is dat niet altijd het verhaal erachter eerlijk wordt verteld

groetjes angelique en lana

ik denk dat het gewoon lukt omdat ik niet bang ben , mijn honden luisteren goed naar mij IK ben de baas ,toen Roxy mij beet was dat een inschattingsfout van mij ,ik wist van tevoren dat zij ernstige baknijd heeft en toch probeerde ik iets van haar af te pakken dat ze op straat had gevonden , toen ze niet meteen losliet , wat ze overigens nu inmiddels wel doet, pakte ik haar iets te hard in haar nek beet , hartstikke fout van mij ! en tja , bijten is nog steeds de enige verdedeging van een hond , ik neem het haar dan ook niet kwalijk , maar ik was de volgende keer ook niet bang om te proberen het af te pakken , ze mag niet van straat eten , klaar !

Ik snap je vraag heel goed Anja, maar uitvallen komt echt niet alleen bij 'herplaatsers' voor he!

Mensen die een herplaatser nemen, kiezen voor het 'totaal pakket hond'(puptijd overgeslagen), gewenst gedrag aanleren, uitvallen verminderen, dankzij een goede doorgedreven aanpak; liefde, geduld en overtuiging...dat is misschien die 'extra'
En neem het van mij aan; een verantwoordelijke pupkoper heeft dit ook, zodat de pup geen herplaatser wordt...
(Herplaatsers zijn vaak al volgroeid en groter dan een pup, een uitval kan dan nefaster zijn, dat is helemaal waar)
En natuurlijk zijn deze honden door de band genomen 'verknipter', maar ze hebben eigenlijk gewoon net zoveel consequente opvoeding nodig als een 'nieuwe, jonge' hond.(waarschijnlijk wel een extra dosis begrip)
Het uitgangspunt is hetzelfde, enkel het gladstrijken is soms wat 'lastiger'.

Bedenk dat alle herplaatsers ooit als nieuwe jonge hond begonnen zijn...
Jouw nieuwe hond zou(hypothetisch), door ergens een fout in de opvoeding of slechte ervaring, of pijn of iets anders in z'n leven, ook uitvalgedrag kunnen vertonen...het blijven honden, nietwaar?.
En komt die dan aan de kant van de herplaatsers? denk het niet bij je! Dus ben je op dat moment net zoals een baas met een herplaatser!(snap je?)

Voor het 'nieuwe onbeschrevene' zou ik ooit ook nog wel eens een pup willen, die start samen...een heerlijke tijd!
Dat moet je als baas van een herplaatser wel missen....maar de rest....een leven samen!

Mijn herplaatser heeft nooit gegromd o.i.d. naar mij toe. Maar ik snap jou wel. Toen Kiwi hier net woonde was ik ook wat onzeker wat dat betreft, je kent ze nog helemaal niet, je hebt geen idee hoe ze op de meest normale dingen reageren. Ik weet nog dat ze één keer gromde naar Jamie, omdat Jamie wou spelen, dat vond ik best eng en ik was echt bang dat er iets zou gebeuren. Nu denk ik ze toch wel zo goed te kennen dat ik weet hoe ze reageert wanneer en waarom.

een herplaatser is in het begin overigens nog "enger" als je kleine kinderen hebt.de eerste tijd moet je dat dan ook constant observeren, zorgen dat de hond een plek heeft voor zichzelf, en de kids daar wegblijven. dat moet natuurlijk bij elke hond, maar nog meer bij een herplaatser, omdat die misschien slechte ervaringen heeft met kinderen.

Moon is helemaal niet agressief naar mij en heeft ook nog nooit gehapt (wel tijdens het spelen eens bijna doorgebeten toen ze het speeltje in mijn hand wou nemen) maar naar vreemde mensen die in huis komen, werd ze de laatste tijd steeds agressiever. Toen de GT kwam en Moon haar ook zo agressief benaderde, gaf de GT aan dat Moon wel eens zou kunnen bijten uit agressie. Ik schrok best, ik ging er gewoon vanuit dat Moon echt wel niet zou bijten maar ben daar nu realistischer in.
Ik ben helemaal niet bang van Moon, al van in het begin niet. Ik kom vaak met mijn hoofd dicht bij haar kopje, kan naar haar tanden kijken, kan haar overal aanraken,... Ik denk dat het helpt in de vertrouwensrelatie tussen jou en je hond als je geen angst voelt en toont.

Saskia,

Dat heb je nice verteld haha.
Zo kan je het ook zien.
Nou kan ik me niet voorstellen dat mijn lieffie ooit vreemd gedrag naar mij zou vertonen maar je hebt gelijk het kan wel. En dan zou ik als eerst laten kijken of het komt door pijn. En zomaar weg doen? Nee ook niet maar voor hem ben ik dan ook niet bang/angstig.

Voor een evt. hond die ik b.v. uit een asiel zou halen en die uitvalt naar me zou ik dan niet vertrouwen en het eng vinden zeg maar.

Ik ben nu ook niet direct van plan om een andere hond te nemen of iets dus geen pup en dus ook geen hondje uit asiel maar wie weet ooit in de toekomst.
Nu is mijn doggie net 1 jaar en 2 maanden dus dat vind ik voorlopig wel ff goed zo haha.

Vind het gewoon interessant zeg maar hoe jullie er aan begonnen zijn en of jullie nooit die angst voor vreemde honden die zich niet vriendelijk gedragen hebben gehad enz.

Trouwens allemaal tnx voor de reacties.
Misschien volgen er nog wel meer.

Grtz

Nu ik erover nadenk ben ik wel heel even bang geweest van Perdie. De eerste week dat ze hier was, ze probeerde toen altijd bij me op schoot te klimmen en ik vond dat erg eng, zo een grote hond  

Maar dat heeft niet lang geduurd dat gevoel

Ik denk dat een zekere/niet bange houding van de baas al heel wat scheelt, dat kan een angstige hond zekerheid/zelfvertrouwen geven en een soort van respect voor de baas uitlokken.

En nog iets...herkennen jullie 'de klik'? het moment dat je de herplaatser gaat 'uitkiezen' zeg maar.
Dat moment is zo bepalend voor de verdere relatie, heb je bij die 'klik' vertrouwen gevoeld, een open blik, een open houding...dan hou je dat gevoel ook vast en bouw je daarop verder.(dat kan ook met een getraumatiseerde hond, maar als jij iets 'goeds' voelt, dan zit dat er ook in, en ga je het trauma 'samen' te lijf)
Dan kan er niet snel iets gebeuren dat je van je sokken bent geblazen, zo van oow, dit is er over, nu is onze 'relatie' stuk...want dat speelt voor een groot stuk ook mee.
Zeker weten doe je het nooit, maar als die eerste verstandhouding er is, dan kom je al een heel eind.

En nogmaals, ik spreek voor mezelf, er zijn ook herplaatsers die na een tijd zo'n gedrag vertonen dat je toch een 'scherpe' bocht moet nemen, of dat er geen echte klik was...tja dan zijn er nog oplossingen, maar vaak is de baas dan toch op dat moment het nodige vertrouwen in de al hond kwijt, en omdat het al een herplaatser was, komen die dan ook sneller weer in het 'circuit' terecht...(de aanleiding voor dit topic...he Anja?)

Ik herken zeker die 'klik'. Ik had het eigenlijk nooit gedacht dat ik zo een goede band met Perdie zou kunnen hebben. De moment dat ik dat echt voelde was toen ik zag hoe hard Perdie me vertrouwd. Het zit in die kleine dingen zoals na enkele dagen in mijn armen (ja zo een grote Perdie in mijn armen ) in slaap vallen. Of tijdens het wandelen mij in het oog houden. Of hoe ze stilletjes aan begon zelf dingen te ontdekken in huis of op straat omdat ze weet dat het oké is als ik erbij ben. Op de hondenschool merk ik dat ook hoe enorm ze zich focust op mij en hoe ze mij durft vertrouwen en dat vind ik zo mooi om te zien. 
Zo durft ze door een autoband, tunnel of op een hangbruggetje te lopen. Dit zijn dingen die voor veel baasjes vanzelfsprekend zijn, maar dit zijn de momenten waarop ik merk hoe goed ze zich voelt en dat gaat elke dag een klein beetje beter. 

Ik kan me echt niet inbeelden dat ik ooit mijn vertrouwen in haar zou verliezen... 

Oké er zijn nog steeds dingen waar Perdie angstig op reageert maar toch... Zo viel ze daarnet half op mij in slaap terwijl de loodgieter hier was en dan dacht ik toch: ja ze vertrouwd het hier volledig

ik neem alleen honden waarmee ik "de klik" heb, anders kun je veel minder van een hond hebben.

de klik die wij met misty kregen was gelijk in het asiel
ze zatten er toen met 3 honden misty kwam gelijk knuffels halen,ze was wel gestrest, knabbelen met de tandjes aan mijn hand haar kopje ging ook naar beneden toen ik weer weg ging echt zielig om te zien .het was absoluut geen makelijke hond maar we hadden haar voor geen goud willen missen

angelique en lana

Ik ben wel bang geweest voor Chenak, dat was namenlijk geen grommen uit onzekerheid maar uit prooinijd. Op zich was het denk okk niet erg dat ik op sommige momenten bang was. Want de confrontatie aangaan met hem was op die momenten ok hetzelfde alseen gevecht aangaan mat iemand die een stuk beter bewapend was dan ikzelf. Dat betekent niet dat je er niet aan gaat werken om het te voorkomen en ik heb wel moeten leren doorpakken. Chenak was zo'n mooie man, qua uiterlijk en ook verder qua karakter, dat we het wilden laten lukken. Verder was ik niet alleen, ik had mijn partner diehem beter de baas kon en de fokkers die mij heel veel advies hebben Dat scheelt.

Ik denk dat als je een asielhond zou nemen die jou op wat voor moment okk oncomfortabel maakt, dat je dan naar je eigen gevoel moet luisteren en hulp moet zoeken van een goede GT. dan komt het wel

Mireille

Hier een moeilijke herplaatser(Amstaff)
Onze Tajo is een hele fijne trouwe en betrouwbare hond binnenshuis, buiten daarintegen is het een vreemde vogel, buiten is Tajo nooit ontspannen hij loopt er altijd bij alsof er op elke hoek is staat te wachten/gebeuren.
Op veel honden reageert hij erg agressief, toch hebben wij laatst heerlijk een stukje gelopen met de buurvrouw en haar hond waar hij dan weer bijna geen aandacht aangaf.
Tiepies geval, het komt er dus op neer dat onze hond buiten onbetrouwbaar is, en dat is niet altijd even prettig wandelen.
Suukses

Mijn verhaal aan Anja. 

Ik heb in de afgelopen jaren 7x een herplaats/rugzak hond gehad, variërend van Duitse herder, 2x  Bouvier, bastaardhond tot nu 3x Westie’s en nog nooit enige angst gehad.
Er zijn uiteraard wel eens begin situaties geweest van grommen, bijten tanden laten zien, vooral bij de al wat oudere reuen, maar grommen en bijten kan IK ook.
Er is slechts één echte regel in onze roedel en dat is dat ik de Alfa ben, Klaar! Zo stel ik me op en zo blijf ik. Ook tijdens het wandelen, ravotten, knuffelen en stiekem de hele zooi mee op bed om samen te slapen (als m’n lief weer eens in het ziekenhuis ligt).
Voor onze huishonden is het gezin zijn roedel. Hiertoe behoren alle levende huisgenoten. Het is belangrijk dat alle gezinsleden in rangorde boven de hond staan. Als het voor je hond niet duidelijk is waar zijn plek is, zal hij altijd proberen hogerop te komen en hierdoor kunnen dus gedragsproblemen ontstaan.
De roedel-hiërarchie-positie bepaalt wat zijn rol is in iedere groepsactiviteit, maar ook waar en wanneer het dier slaapt, eet, jaagt of vlucht.
Een hond voelt jouw energie en weet dat jij bijvoorbeeld angstig bent en zal dan zijn rangorde in de hiërarchie willen herzien. Tegen je hond(en) dus altijd consequent zijn.
En wat mij erg heeft geholpen was me verdiepen in hondentaal om er zo samen een stabiele en gezellige roedel van maken. 

Succes, PackMember

Wat een leuk onderwerp voor een topic. Dit heb ik mij namelijk ook altijd afgevraagd. Om die reden wilde ik ook altijd een pup en geen herplaatser, eigenlijk een beetje uit angst voor 'gromgedrag'.

Toch hebben we op een bepaald moment voor een herplaatser gekozen. We kregen van een kennis de vraag of we Bil wilden hebben omdat hij herplaatst moest worden. We zijn met de kids wezen kijken en er was gelijk een enorme klik. De eerste paar dagen was ik best bang als ik zijn lange vacht ging borstelen. Wat zou hij doen als ik hem per ongeluk pijn zou doen? Maar die lieverd heeft nog nooit gegromd of gehapt. Dat heeft mij wel overtuigd, ik zou direct weer voor een herplaatser gaan.

Hoewel ik dus niets kan zeggen over omgaan met een grommende hond, wil ik wel heel graag dit topic volgen.

Na onze eerste hond, een herplaatser, die we moesten laten inslapen nadat hij mij en mijn vriend had aangevallen (na een jaar lang pogingen van ons om hem op de rit te krijgen) ben ik wel even bang geweest. Heb een zenuwinzinking gehad tijdens mijn werk op de dierenambulance en alles wat ook maar een beetje op een herder leek werd ik bang van. Onze oplossing: weer een hond... maar wel een waarvan we zeker wisten dat ze nog nooit een mens had gebeten. Zij heeft ons weer vertrouwen gegeven, ze is echt een engel. Ook heb ik op den duur de honden bij de dierenambulance weer durven benaderen. Maar nog steeds krijg ik af en toe een flashback, dan is het slikken, tot tien tellen en gewoon doen. Als ik het niet doe doet niemand het. Maar ja voor mij is het op dat moment werk. En met kennis kom je ook een heel eind.

Maar in het dagelijks leven hoef je toch ook andere honden niet te benaderen of te vertrouwen? Ik negeer altijd alle honden die ik niet ken. Dat vinden de honden(en de baasjes) zelf ook prettiger. En als je er een gaat uitzoeken in het asiel dan moet je maar gewoon vertrouwen op de kunde van de medewerkers daar. Die zullen je echt geen hond in de handen drukken die je daar ter plekken in stukken scheurd

Je eigen houding is ook belangrijk, als je al denk, oh die gaat me bijten, dan gebeurd het waarschijnlijk ook. Ze voelen jouw onzekerheid en daar worden ze ook onzeker van. Gewoon niet zo bij stilstaan.

Bij mij is het heel simpel. Ik ben niet bang voor haar omdat ik niets doe dat bijten zal uitlokken.
En ik heb een angstbijter (niet meer naar ons toe hoor).

Ze viel veel uit, met name als ze iets van een kluifje in haar bezit had.
Maar daar leer je mee omgaan. Niets afpakken, niet de hond onverwacht benaderen, geen wilde stoeispelletjes etc.

Op een gegeven moment leer je wat je hond aankan en wat niet.
Ik ben nog nooit gebeten, ik heb nog nooit heftige vechtpartijen tussen de honden onderling meegemaakt en eigenlijk heerst er hier altijd rust in huis.

Misschien komt het omdat ik niets van mijn honden verwacht en mezelf aanpas aan wat zij aankunnen.

Ik heb tot nu toe alleen maar herplaatsers gehad. Nog nooit heeft er een naar me gegromd of me gebeten. Ik was met ze allemaal al snel heel vertrouwd.Mira (weimaraner x mechelse herder) kan wel soms omgerichte agressie hebben. Met name bij spel agressie. Hierdoor heeft ze meerdere malen in mijn arm gehangen en ook bij mijn man. Ik ben toch niet bang geweest. Ik weet dat dit geen gerichte aanval op ons is. Al heeft het soms wel zeer gedaan hoor  En heb ik er flink wat gescheurde kleding aan over gehouden. Nu herkennen we de signalen sneller en komt het eigenlijk nooit meer voor.

Ik heb een uitlaatservice en ben gelukkig ook nooit bang voor de hond van iemand anders. Ik denk dat de honden dat wel door hebben.

Neemt niet weg dat in me wel kan voorstellen dat je wel bang bent. Als kind was ik zelf bang van honden...

Kobus is mijn eerste eigen hond en een asielhondje, maar wel een redelijk "makkelijke" gelukkig . Het is een schat van een hond, maar toen hij bij kwam kon hij wel af en toe eens flink grommen en happen (bijten zou ie nooit doen, maar dat wist ik toen natuurlijk niet, want toen kende ik hem nog niet!). De eerste keer schrok ik daar ook wel van (was hem aan het aaien en kwam toen bij zijn billen met mijn hand; daar mocht ik ab-so-luut niet aan komen!). Ik ben toen meteen gestopt met aaien en van de schrik gewoon weggelopen. Maar zodra ik er niet meer aan zat, was het goed en was ie weer lief.

Hij gromde ook als ik zijn pootjes ging afdrogen. Dat kende hij niet en dat vond ie maar niks. Maar ja, die pootjes moesten wel droog... Ik ben toen heel voorzichtig te werk gegaan. Heel voorzichtig een pootje opgepakt en heel erg zachtjes en rustig afgedroogd. Hij gromde nog steeds een beetje, maar wel al minder. Ik heb hem toen sussend toegesproken en na ieder pootje kreeg ie een snoepje. Na een aantal keren ging het al veel beter, hoewel het nog lang heeft geduurd voordat het helemaal over was. Als ik het nu nog iets te ruw naar zijn zin doe, gromt ie nog wel een beetje... Maar dan doe ik weer wat rustiger en dan is het over. Bovendien weet ik nu ook gewoon dat ie niks zal doen, maar dat wist ik toen nog niet!

Het aanraken van zijn billen  is op eenzelfde manier overgegaan uiteindelijk. Het is nog steeds wel een "gevoelige" plek voor hem; als hij al een beetje wild is en je raakt zijn billen aan, wordt ie helemaal gek haha Maar aaien kan nu wel gewoon, dat is gelukkig geen probleem meer. Het was ook gewoon een kwestie van wederzijds vertrouwen. Wij wisten na een tijdje dat hij écht niet zou bijten en daardoor vertrouwden we hem meer. En hij wist na een tijdje dat wij hem echt niets zouden doen en vertrouwde ons daardoor meer.

Het is natuurlijk wel wat anders als je al door je hond gebeten bent, maar eigenlijk is het voornamelijk een kwestie van geduld en vertrouwen...

Ik werk in een honden- en kattenpension en voor andermans honden ben ik soms ook echt wel bang (vaak ook terecht: dat zijn dan de honden die vrij onbetrouwbaar en onvoorspelbaar zijn en later iemand bijten of ooit al iemand van ons gebeten hebben ). Zo ben ik ook al een paar keer bijna gebeten of serieus aangevallen en heb het ook al van een paar collega's gehoord die serieuze verwondingen hadden... Als je zulke dingen meemaakt word je toch altijd wel wat alerter en angstiger. Ik in ieder geval wel  Maar met honden die in een pension zitten ga je dan ook geen vertrouwensband aan en die leer je ook niet kennen... (Overigens zijn die honden wel allemaal heel lief voor eigen gezin.) Dus dat is toch anders.

Tja, je moet zeker zijn van jezelf, ik heb iig als een hond vecht stap ik er tussen. Mijn honden ken ik. En Die stoppen zodra ik erbij kom of ze mij voelen.

Daarbij is het denk ik je hond leren kennen. Ze zullen nooit zomaar de roedelleider aanvallen.

Wij hadden Lola op een foto uitgekozen, ze werd via een stichting uit een pools asiel gehaald. Ik had lang naar haar aankomst uitgezien en toen uiteindelijk de dag kwam dat we haar op konden halen, kregen we een telefoontje: de hond had verschillende mensen gebeten die haar in de transportbox wilden zetten. De mensen moesten toen een beslissing maken, of haar in het asiel achterlaten of haar gemuilkorfd meenemen. Ze kwam dus met muilkorf mee. Eenmaal bij ons in de auto was ze rustig en stopte haar gemuilkorfde koppie onder mijn jas, ik aaide haar de hele tijd en sprak haar geruststellend toe. Ik maakte me geen zorgen want ik vond het logisch dat ze van zich afgebeten had in een voor haar zo bedreigende en onzekere situatie.

Thuis deed ik dan ook gewoon de muilkorf af en wilde haar aaien. Ineens had ik een wild grauwende wolf voor me. Echt bang was ik niet, maar wel onder de indruk en wist even niet wat ik er mee aan moest. Met rust laten leek me het beste.
In de volgende dagen werd het duidelijk dat ze helemaal geen vertrouwen had en knorde en gromde en viel uit. Daar kon je gerust respect voor hebben en ze moest dan ook met beleid begeleid worden.

Gelukkig is het ook goedgekomen ze is nu een heel lieve hond (was ze ook al hoor, ze had er alleen geen vertrouwen in)

Ik wil maar zeggen, ik snap je wel,  bang hoef je niet te zijn, wel met alles rekening houden en weten dat het met geduld en inzicht goed komt.