"
ik ben blij met de behulpzame reacties van velen, maar eerlijk gezegd verbaas ik me ook over de negativiteit van enkelen. ik heb mijn hele leven al honden (uit het asiel) en wil alles doen voor een hond, maar krijg af en toe het gevoel dat sommigen zich wentelen in negativiteit en zeiken om het zeiken !
bah "
Zeker wil ik niet zeiken en ik zeik ook absoluut niet om het zeiken!
Lastige zin.
Maar het klinkt zo raar, een hondje voor mijn 6-jarige dochtertje.. vandaar de reacties..
Een gezin kan prima bestaan uit wat kids en huidieren, waaronder een hond of honden maar er is zeker wat voor nodig om alles in de juiste banen te lijden!
De hond moet leren wat wel mag en kan, m.b.t. je dochtertje maar ook je dochtertje moet weten wat kan en niet kan met de pup/hond!
Beide hebben hun eigen ruimte nodig, letterlijk EN figuurlijk!
Als je dochtertje aan het eten is, moet de pup leren bij haar uit de buurt te blijven, als de pup-hond eet, moet je dochtertje leren daar uit de buurt te blijven, als de pup-hond speelt of slaapt (wat heel vaak is op een dag, want pups hebben heeel veel rust nodig op een dag, 16/18 uur p/d! dit moet je dus ook allemaal inplannen en combineren met je dochterje!), moet je dochtertje de pup/hond met rust laten etc etc..
Altijd moet er toezicht zijn op je dochtertje en de pup/hond samen, nooit alleen laten, ook niet voor een paar minuten!
Altijd samen uitlaten, nooit alleen laten gaan!
Je dochterje is te jong om de verantwoordelijkhied te dragen voor een wandeling, je weet nooit wat er kan gebeuren!
Heel leuk, een hondje voor je dochterje, maar JIJ bent degene die verantwoordelijk is en de zorg draagt.
Je dochtertje kan enkel wat helpen met sommige dingen.