Verlies van een hond, invloed op de andere hond en komst van baby

Vorig jaar kwam onze Engelse Stafford, Kyra, bij ons wonen (ze was toen 9 weken oud). Wij hadden op dat moment ook een Amerikaanse Bulldog, Dana. Kyra was helemaal weg van Dana en volgde haar overal. Dana vond haar wat druk maar vond haar voor de rest prima. Ze lagen gerust uren samen op een mat te slapen/liggen. Beide honden waren weg van onze oudste zoon van toen bijna 2 jaar. Enkele weken later kreeg Dana een ongeluk, waardoor haar knieband scheurde. Een operatie, enigszins herstel, training, veel medicijnen, pijn en constatering van nog een aantal fysieke aandoeningen later werd besloten Dana te laten inslapen. Kyra was al die tijd heel voorzichtig bij Dana en alleen druk als ze buiten was. Dana overleed in november.

In augustus bleek ik zwanger. We merkten al aan Dana dat ze waakser werd, wat ze ook bij mijn eerste zwangerschap was. Kyra deed alles na wat Dana deed en ook dat gedrag. Toen Dana overleed was ik dus vier maanden zwanger. 5 maanden later werd onze tweede zoon geboren. Sinds hij er is, werd Kyra nerveuzer. Nu heeft ze kale plekken rond haar staart en borst (we gaan volgende week naar de DA om te laten kijken of ze iets aan haar huid heeft of dat het geen fysieke oorzaak heeft). Rondom onze oudste zoon is Kyra hartstikke leuk. (hij wordt over 2 maanden 3). Als ze aan het spelen is en hij roept los, dan brengt ze haar bal naar hem, roept hij zit dan gaat ze zitten en dan pakt hij de bal en gooit hem weg voor haar. Een heel leuk spelletje voor hen samen. (altijd onder toezicht natuurlijk!) Ze is nog nooit vervelend geweest naar hem. Maar bij de jongste lijkt ze meer problemen te hebben. Ze is ongelooflijk onvoorzichtig rondom hem (bijvoorbeeld op zijn wipstoeltje springen als hij er in zit) in zodanige mate, dat als Joey laag bij de vloer is, wij haar altijd op moeten sluiten in de bench. Bij Mike is ze veel voorzichtiger. Ze is nog nooit tegen hem opgesprongen of iets dergelijks. Ook niet als hij op de grond speelt enzo.

Natuurlijk zijn de kinderen en de hond nooit alleen! Als ik de woonkamer uit ga, om wat voor reden dan ook, gaat Kyra met mij mee of ze gaat in de bench. Of de kids gaan met mij mee en Kyra blijft even in de woonkamer/tuin of welke ruimte ze zich bevind.

Nu vroegen wij ons af waarom ze zo anders reageert op de jongste. Waarom ze zo nerveus is om hem heen. (en niet alleen als hij huilt. Ook gewoon als hij rustig is). Als ik haar uit laat en de oudste loopt mee, dan luistert ze gewoon en is het een hele nette hond. Hooguit trekt ze wat meer uit ongeduld, omdat hij nog niet zo snel loopt. Maar als de kinderwagen erbij is, waar de jongste altijd heel rustig in is, dan is het echt een draak van een hond! Ze lijkt haar complete opvoeding vergeten, terwijl we haar (denk ik) hetzelfde behandelen. Mijn man had het vermoeden dat ze Dana mist en dat ze de jongste als indringer ziet, als verstoter van Dana ofzo. Kan dit?

Geen idee waarom bovenstaande onder gast staat. Ik heb dit net gepost en dacht ingelogd te zijn...

Ik heb dit al eens gezien bij de serie Dog Whisperer van Cesar Milan.
Maar ikweet het eigenlijk niet zo goed.. erg vervelend voor jullie en ik hoop dat jullie een oplossing kunnen vinden!

Ik durf er geen zinig woord over te zeggen wel denk ik dat ze van je andere honf geleerd heeft met je eerste kindje om te gaan en nu weet ze dat niet. Ze zie een spelend kindje en een die nog niets doet. Ik moet zeggen heb dit nog nooit meegemaakt zelf. Wat je nu doet is prima en verders begeleiden door steeds ...........zachtjes met het kind  te zeggen 
Gr tineke

Probeer niet te veel 'menselijke gevoelens' op de hond te projecteren zoals het kindje als indringer bekijken, en zo. Misschien spelen er heel andere dingen. Een baby is ook iets raars: het maakt vreemde geluiden en onverhoedse bewegingen, het spartelt en kirt en huilt en het ruikt anders. Dus de hond is tegelijk nieuwsgierig naar dat vreemde wezentje en ook wat onwennig en onzeker, misschien een beetje bang ervan. Door de hond weg te houden vd baby, hem in de bench te zetten, creeer je nog meer de sfeer van: dit is iets vreemds.
Ik kan natuurlijk van hieruit de situatie niet inschatten, en kan enkel afgaan op de tekst in je topic. Maar als de hond wel rustig is bij je oudste kind, zou je misschien kunnen proberen via hem de hond te leren rustig te zijn bij de baby. Laat Mike rustig naast de baby zitten, hem zachten aaien, weer gewoon rustig naast het kleintje zitten. Herhaal dit regelmatig. Misschien kan je hond de 'rust' dan oppikken en van je oudste leren dat de baby okee is. Je zou ook kunnen proberen de baby een hemdje of truitje aan te trekken dat van je oudste zoon is, zodat de baby de geur van Mike bij zich heeft. Laat de hond aan het kindje snuffelen. Als je dit niet vertrouwt: laat de hond eerst vele malen aan de kleedjes en spulletjes van de baby snuffelen. betrek hem in dagelijkse verzorging vd baby (zonder dat de hond iets mee 'doet' natuurlijk): dus bijvoorbeeld: neem de hond mee naar de plaats waar je de baby verschoont en laat hem toekijken. Zo ziet hij de liefdevolle handelingen, het verzorgende, en pikt hij die energie op. Doe zelf steeds rustig bij de baby als de hond er ook bij is. Als je de baby hebt opgepakt, laat daarna de hond aan je handen snuffelen. En vergeet niet: elke keer (al is het 3 seconden) dat de hond rustig bij de baby is: zeggen dat het goed is! Steeds onmiddellijk een 'flink zo' of 'goed zo' zeggen met een blije stem. Alleen dan weet de hond dat dit echt is wat je van hem verlangt.