Kobus: Teckel x Basset Fauve de Bretagne
Energiek, zeer eigenwijs, gelukkig wel heel voergericht, ongeduldig, vasthoudend, snel overprikkeld, lief, heel erg sociaal, doet zich heel erg stoer voor, maar is eigenlijk een beetje onzeker. Vroeger waren alle grote reuen zijn helden, het liefst als ze hem negeerden. Dan liep hij ze de hele tijd achterna, "als een hondje"
Sinds hij gebeten is door een grote Herderkruising, is dat een beetje over en is hij veel voorzichtiger geworden, vooral bij grote honden of meerdere honden. Op loopse teefjes heeft hij dan ook nooit gereageerd, ook niet voordat hij gecastreerd was. Hij is dus eigenlijk homoseksueel haha
Hij heeft het ook niet zo op pupjes, dat is echt niet zijn ding. Andere dieren dan honden zijn vijanden, hoewel onze kippen best oké zijn.
Hij vindt het héél erg moeilijk om te wachten, dan begint hij vaak heel hard en lang te blaffen. Als hij eenmaal blaft, is het ook erg moeilijk om hem te laten stoppen. Bij Teckels hoor je vaak hoge, kefferige blafjes, maar Kobus heeft zijn blaf van de Fauve: een zware jachtblaf, waar veel mensen dan ook verbaasd van opkijken: komt dát uit zo'n klein opdondertje?!
Kobus is erg nieuwsgierig en kan ook verbazingwekkend hoog springen als hij iets echt de moeite waard vindt. Zo laat hij met behendigheid nog wel eens bij de lage sprongetjes de balkjes eraf vallen en zo is hij nieuwsgierig wat er zich achter een 1 m 20 hoog stenen muurtje bevind en springt er zo op (uit stand, hij stond er vlak naast).
Hij springt ook eigenlijk overal in en op, als het kan.
Stoeien met honden houdt hij niet van, op een enkele uitzondering na (er zijn tot nu toe 3 honden waarmee hij ineens begon te stoeien). Hij vindt dat vaak te eng. Rennen, daarentegen, is een van zijn grote hobby's. Het liefst rent hij zo hard als zijn korte pootjes hem kunnen dragen, met een andere hond achter hem aan. Soms is de andere hond sneller en gaat hij erachteraan, ook een geliefd spelletje. Als hij hem dan niet kan bijhouden, begint hij hard te blaffen.
Kobus is uitgekookt. Als hij iets lekkers ziet, moet en zal hij het opeten. Als je hem aan de riem doet, hem meeneemt en hem een halve kilometer verder loslaat, is het eerste wat hij doet, regelrecht terug rennen naar het eten en het alsnog opvreten. Als er voor een andere hond een stok of balletje wordt gegooid, zal hij veel doen om het te proberen af te pakken. Ten eerste zal hij erachter aan gaan, waardoor veel honden al afhaken. Als de andere hond toch de stok of bal heeft gepakt, blaft hij heel erg hard tegen ze. En door die zware blaf van hem, klinkt hij al gauw veel indrukwekkender dan hij eigenlijk is. Negen van de tien honden laat van schrik de stok of bal los, waarna Kobus er gauw mee vandoor gaat. En niemand die het ding ooit nog terugziet, want hij is níét van plan het los te laten. Hij zal alleen stoppen met proberen om de bal of stok af te pakken, als de hond gromt of terugblaft, want zo'n mietje is het wel (gelukkig
).
Bij kinderen, gehandicapten of ouderen gaat er bij Kobus een knopje om. Waar hij soms nog weleens wil gaan spelen als je hem aait (het is bepaald geen schoothondje!) en dan speels gaat grommen en happen, zal hij dit nooit of te nimmer bij kinderen, gehandicapten of ouderen doen! Hij voelt aan dat deze "anders" zijn en ook al vindt hij iets niet prettig (de manier van aaien, bijvoorbeeld, vaak tegen de haren in), hij blijft netjes stil staan, met zijn oortjes naar achteren (onderdanig) en laat zich aanhalen. Kobus is echt een mensenhond. Hoewel hij niet snel bij je zal komen knuffelen en op schoot zal gaan liggen (alleen 's avonds heel af en toe), geniet hij wel van de aandacht en een aai kan er meestal ook wel van af. Hij is een allemansvriendje.
Zo, het is een hele lange tekst geworden, vrees ik, en ik kan nog wel even doorgaan
Maar het is voor mij echt onmogelijk om hier dingen uit te schrappen, hihi 