Op bezoek bij Moeder lief

Hoi allemaal,

Gisteren heb ik al een beetje gepraat over ons lieve probleemkindje Sjuppie. Nog even voor een recap: Sjuppie komt uit het asiel en kon daar niemand vinden omdat hij een bijter is die bijt zonder waarschuwing, maar alleen wanneer je iets doet wat hij niet wilt/bang voor is/gewoon chagrijnig is. Moeilijk om soms mee te werken maar voor de rest is het een schat van een beest.

Het gaat inmiddels super met Sjuppie die ons echt begint te vertrouwen, maar helaas stressed hij nog steeds heel erg vanwege de heren die op de beneden etage wonen (we delen een huis en wij hebben de bovenverdieping). Als hij met ons boven zit is hij geobsedeerd met naar beneden kijken bij het trappengat en zodra hij de mannen ruikt schiet hij de stress in (wat natuurlijk kan resulteren in bijten naar ons wat vaak niet eens echt bedoeld is waardoor hij zich schaamt na zijn gebijt). Samen met hem zitten en gerust stellen dmv beloning lijkt niet te werken omdat de mannen geen zin hebben om mee te werken. Het zit mij dwars dat ik Sjuppie, ondanks alle verwachtingen en beloftes van de mannen beneden, geen stress vrije omgeving kan geven.

Mijn moeder, die altijd met honden bezig is geweest, al een tijdje weer een hond wilt  en in de buurt woont, heeft met mij besproken dat we Sjuppie bij haar zouden kunnen plaatsen, totdat wij zijn verhuisd (momenteel aan het kijken naar een appartement waar we geen gedeelde oploop hebben). 

Ik zit hier een beetje mee in mijn maag aangezien het voelt dat ik het opgeef en mijn hond afschuif, maar het betekend dit dat Sjuppie rustig ergens kan wonen waar hij zich niet zorgen hoeft te maken dat er de kans bestaat dat vervelende mannen hem komen lastig vallen (zeker als zijn baasjes er niet zijn). Ik wil niet dat er wordt heen en weer gesleept met een hond maar dat hij een stabiel huis krijgt. Het blijft mijn hond, maar hij zou eventjes op een ander adres verblijven. Voor mij staat Sjup in het middelpunt en dat hij na al deze tijd gewoon ontspannen ergens kan verblijven. We kunnen een aardig eind met Sjuppie zijn training komen maar als hij paranoïde blijft vanwege de mannen is het   gerust stellen natuurlijk moeilijk. 

Bovendien woont mijn moeder in de buurt dat zouden we Sjup meerdere malen per week en in het weekend bezoeken. Het jochie heeft een stabiele omgeving nodig en toen we hem in huis haalden hadden we niet verwacht dat onze beneden buren zo in de weg zouden gaan zitten (gezien er overleg is geweest). Gezien het zo'n probleem kindje is die moeite had met de mensen in het asiel is het voor ons ook geen optie om hem terug te plaatsen, we willen kosten wat het kost ervoor zorgen dat hij een goed leven krijgt, al wordt het misschien een gedeeld ouderschap.

Oei, oei, ik vind het moeilijk. Wat zouden jullie doen?

Waarom zo in de 'verontschuldiging'?
Je hebt toch je best gedaan? Overleg, stressvrij etc...
Sjup gaat toch niet weg wegens bijten, want hij gaat naar je moeder; dat is helemaal iets anders dan een asiel of pleeggezin of herplaatsing.(mijn hond bijt; ik wil hem kwijt; die strekking, snap je?)
Lijkt mij voor Sjuppie, die je geen 100 procent meer 'recht' krijgt een heel diervriendelijke oplossing.

je kunt altijd langs bij je moeder, lijkt me heel fijn!

succes met de keuze!
geen schuldgevoelens!...asielen zitten vol met honden van bazen met te weinig schuldgevoelens...

Heerlijk toch zo'n oplossing en moeder?
Ik weet wat het is als buren niet meewerken, draagt alleen maar bij aan nog meer stress...ik ozu me hier niet zo rot door voelen hoor, gewoon lekker doen..

je moeder wil graag een hond, dus geen belemmering toch. als de hond daar goed aard, helemaal goed.

en je kan altijd de hond een weekend bij je laten logeren, het blijft toch je hond.

en dat de hond op twee adressen vertoeft is niet erg, als tie maar liefdevol wordt behandeld, altijd goed.

Mij lijkt het eigenlijk ook een prima oplossing!

Een prima oplossing denk ik!
Zoals je zelf ook al zei, het zou maar tijdelijk zijn. En je moeder heeft het zelf voorgesteld.
Je kan nog altijd regelmatig langst gaan en met hem gaan wandelen enzo.
Ik denk dat deze oplossing, zowel voor jou als voor Sjuppie, de meest stress vrije uitkomst is.

Bedankt allemaal! Omdat ik er zelf midden in sta is het moeilijk om subjectief naar alles te kijken en of ik wel het goede ding doe.

Ik heb juist Sjup uit het asiel gehaald omdat het beetje een probleemkindje was. Ik ben aardig wat moeilijke hondjes gewend geweest, zowel uit het asiel thuis als het dierenpension waar ik werkte. 
Sjup is natuurlijk nog niet zo heel erg lang bij ons maar is van een bijtend monstertje naar een fijne hond aan het gaan, elke dag gaat hij met sprongen vooruit.  Juist daarom vind ik dit zo frustrerend omdat ik eigenlijk natuurlijk elke dag erbij wilt zijn. Vandaag echter weer een proef wandeling met m'n moeder gedaan en de twee hebben echt een click, dus ik kan mij zorgen opzij zetten betreft dat onderdeel.

Voor mij is het voornamelijk zo moeilijk omdat wij natuurlijk Sjup in huis hebben gehaald en ik mij verantwoordelijk voor hem voel. Ik kan zo slecht tegen mensen die een hond in huis halen terwijl ze er niet klaar voor zijn, en ondanks dat dit te maken heeft met dingen waar ik niet direct controle over heb,  blijft het me dwars zitten. Komt allemaal wel goed uiteindelijk maar soms kan ik moeilijk dat soort gevoelens van me af zetten.

Dit weekend een proefweekendje doen om te kijken hoe Sjup het doet met de katten van ma lief, hij is nog niet aan katten gewend dus dat wordt spannend! 

... jeetje, volgende keer zal ik niet zulke lappen tekst schrijven zeg!

ik vind het een geweldige oplossing!!