het was naar mijn mening de veiligste manier, ik kon geen risico's nemen, en al heel snel, na een paar weken konden we het al beetje bij beetje uitbreiden. Het ging erom de hond te leren dat samen met baasjes buiten zijn iets leuks is om gezamelijk te ondernemen, en niet een stressvolle tocht voor beide partijen waarbij de hond denkt uit te moeten vallen tegen van alles en nog wat. Als je bijv. heel vroeg in de ochtend gaat wandelen, zie je hier weinig mensen, en degene die je dan tegen komt, daar kan je ook in het begin rustig in een boog omheen lopen, dat kalmeert de hond. (en dat moest ik ook wel, aangezien ze echt uitviel en ik wilde perse niet dat iemand mij ging aanklagen dat ik met een gevaarlijke hond rondloop) En elke wandeling die lekker rustig was is weer een positieve ervaring, waardoor de hond de volgende keer alweer met wat meer vertrouwen naar buiten gaat. Je zou ook in de auto kunnen stappen en naar een natuurgebied kunnen rijden. Na een reeks van goede ervaringen merk je dat de hond veel minder gespannen is en kan je proberen hoe het gaat op een drukker tijdstip, en met wat kleinere bogen. Nu kunnen we gewoon door de stad, wandelen, niet te lang, maar dat hoeft ook niet. "
Bij jullie was er natuurlijk ook een probleem van andere aard...namelijk het enorm hoge stress level van een hond die uit het buitenland kwam, lang in een enorm stressvolle omgeving heeft gezeten, etc etc etc. Met recht een hond met enorm veel stress. En dan is jouw methode perfect om de hond rust en basis vertrouwen te geven in de mensen om haar heen.

De Rottweiler in dit verhaal is een huishond, 2,5 jaar oud in een huis waar niemand fysiek tegen haar is en er blijkbaar een positieve opvoeding heerst (het afleiden met snoepjes als testament daarvoor)



