Mijn ouders zijn het er niet mee eens.

Hallo, ik ben een meisje van 15 en ik wil echt ontzettend graag een pup. We hebben al een oudere hond van 7 jaar, die binnenkort een paar uurtjes per dag alleen thuis moet blijven. Ik dacht dat het leuk voor haar zou zijn als ze wat gezelschap had, een hond erbij dus. Vorige week heb ik een lange brief geschreven naar ze waarin ik uitlegde wat ik graag wilde, en oplossingen voor de eventuele problemen (hoe moet het dan met de vakantie etc). Ze reageerden hier opzich wel goed op, ik heb ze ook vriendelijk gevraagt erover na te denken. Mijn moeder en ik hadden al verschillende sites bezocht om een beetje te oriënteren wat voor hondenrassen allemaal mogelijkzijn en zo. Ik was helemaal blij, want ik dacht dat ik een goede kans had dat het ook door zou gaan, de aanschaf van een pup. Maar het ene moment zei ze 'Oh nee. Ik moet er eigenlijk echt niet aan denken, nog een hond. Ik heb al genoeg aan mijn hoofd. Ik krijg het er helemaal benauwd van, als ik eraan denk' en dat soort dingen, het andere moment zat ze weer met mij op marktplaats te kijken voor een hondenbench! Ik raakte hierdoor nogal in de war. Een paar dagen geleden lieten we ons oog vallen op de Friese Stabij. In de brief had ik geschreven dat ik ALLE zorgtaken op mij zou nemen (3x per dag uitlaten, borstelen, dingen die hij vies maakt schoonmaken, eten geven, cursussen volgen, etc), het zou dus echt een beetje mijn hondje worden. Ik wil dit ook echt heel graag, en zou mij hier ook zeker aan houden als het zover was. Mijn moeder vond dit nogal ongeloofwaardig klinken, en dacht dat het een beetje een bevlieging van me was. Maar ik weet dat dit niet zo is, ik wil dit eigenlijk al heel lang, een eigen hondje die ik zelf opvoed en waar ik zelf voor zorg. Ik weet ook dat ik dit kan. Iniedergeval, mijn vader was er nogal tegen in het begin, later zijn mijn ouders gaan praten erover en voor zover ik het kon horen klonk het best wel positief. We hebben een heel lieve Friese Stabij gevonden van een goed thuis op Marktplaats, met stamboom en hij woont nu bij zijn beide ouders. Mijn moeder heeft al naar ze toegebeld of de pup nog beschikbaar was, en dat was hij. Ik was echt helemaal blij. Ze zei tegen ze dat we nog moesten overleggen en dat ze nog wel van zich zou laten horen. We hebben er daarna lang over gepraat. Het wisselende gedrag van mijn moeder hield nog steeds aan. (Eerst zei ze weer: het is natuurlijk wel erg leuk voor onze hond. En even later: Ik weet niet of het wel zo'n goed idee is. Ik word er helemaal zenuwachtig van'). Het is nu een goede tijd om een pup te nemen, aangezien we nog een maand vakantie hebben en dus even de tijd de pup een beetje op te voeden en te laten wennen. Gisteren hebben we er erge ruzie over gehad. Ineens wilde mijn moeder het weer helemaal niet, waardoor ik ook weer boos en verdrietig werd en zo ontstond er ruzie. We hebben er daarna weer lang over gepraat en het zag er toch wel weer positief uit, ze zouden nadenken over wat ik allemaal gezegd had en ik zou nadenken over wat zij gezegd hadden. Vanmorgen kon mijn geluk niet op, mijn moeder vroeg nu serieus of ik een vriendin van me wilde bellen of ze de bench nog hadden van hun hond, en of we die dan mochten lenen. Het was dus best wel menens, dacht ik. Ik vroeg of dit ook wat later kon, toen zei ze 'Nou het moet wel een beetje opschieten want deze week gaat papa weer werken en ik ga niet in mijn eentje een pup ophalen!' Oftewel: we zouden vandaag de pup halen. Ik belde mijn vriendin dus op, ze hadden de bench helaas niet meer. Dus mijn moeder zei dat ik maar moest gaan kijken op marktplaats, dat heb ik toen een tijd gedaan boven op mijn kamer. Ik had wat dingen opgeschreven en ben toen weer naar beneden gegaan. Ineens was mijn moeder helemaal weer omgeslagen. Ze begon bijna te roepen dat ze het eigenlijk helemaal niet wil, dat ze het al druk genoeg vinden en dat ze er helemaal geen zin in heeft. Ik barstte automatisch in tranen uit; dit had ik echt niet verwacht. Ik wil het zó ontzettend graag, ik heb er echt alles voorover. Al mijn tijd wil ik geven aan de hond. En nu ineens wil ze niet meer. We hebben daarna flink ruzie gemaakt, met schreeuwen en al. Ik vind het echt heel erg rot, ik had me er echt al op verheugd. Maar haar besluit staat vast. Ze wil het echt niet meer, en nu mijn vader ook ineens niet meer.

Wat moet ik nu?
Hoe moet ik ze nou overtuigen dat zij er weinig werk aan zullen hebben, ik doe alles voor de pup!?

Ik zou zeggen wachten tot je op je eigen woont maar dat wil je natuurlijk niet horen. Je ouders er van overtuigen dat ze er weinig werk aan hebben is heel moeilijk want iedereen weet dat een meisje van 15 na een week al iets heel anders kan willen. Nu beloftes maken die je 10 tot 15 jaar moet nakomen kan eigenlijk niet en dat weten je ouders.

Groetjes Thijs

Tja, er zijn veel mensen die dat meemaken, ook ik heb uiteindelijk pas honden genomen toen ik op mezelf ging,
toch even wachten..

Had jij hier van de week niet ook een topic over geopend of vergis ik me nu?

Je hebt op je vorige topic al een heleboel antwoorden gehad maar ik heb nooit je reactie daarop gehoord.

Als je nog thuis woont en je ouders staan er niet voor 100% achter, neem dan alsjeblieft geen hond.
Een hond neem je voor het leven, als je 15 bent gaat er de komende jaren zoveel veranderen in je leven dat je de backup voor de verzorging van je hond door je ouders hard nodig hebt.

Groet,
Carla

Je zegt dat jullie ook een oudere hond hebben van 7 jaar?
Wat onderneem je met die hond? Een pup erbij is wel leuk maar als je ouders ook twijfelen kun je het beter niet doen.

Dit topic wordt gesloten omdat het hier dubbel is. Gelieve in het andere topic door te gaan.

Groeten het moderatorteam

Een hondje met wel welkom zijn, in het hele gezin! Ik heb het idee dat jouw moeder het graag naar je zin wil maken en daarvoor bezwijkt, terwijl ze eigenlijk gewoon geen hond wil. Het is 'pubereigen' om door te gaan tot je je zin hebt, maar dit is niet leuk voor de nieuwe hond! NEE is NEE, ik zou het dus maar accepteren en als je later op jezelf woont dan neem je zelf een leuke pup!