jb (gast)
Bij onze 1e hond hadden we achteraf spijt dat we de knoop niet eerder hadden kunnen doorhakken. We vroegen notabene nog aan de DA, en wat denkt u ervan..........nou die had geen twijfels dat het maar beter meteen kon gebeuren. Kortom onnodig leed voor de hond.
Bij onze laatste hond zei mijn man eerst ook zullen we het nog een weekje aankijken...........en toen heb ik de knoop maar doorgehakt en meteen afspraak met DA gemaakt. Het zou egoistisch zijn om haar bij ons te willen houden, ze had pijn in haar poten, hoeste veel en was benauwd bij minst geringste. Ze kwispelde en kroelde nog wel maar was wel geregeld aan het heen en weer lopen en draaien eer ze eens ging liggen. Ook stond ze vaak heel raar op haar poten, net of ze er doorheen zou zakken. Ze is 15,5 jaar geworden en was een middelgrote hond, we hebben haar toch lang mogen hebben en denken maar aan de mooie tijden en dat ze nu rust en geen pijn meer heeft. Het klinkt misschien hard maar uiteindelijk is het even flink huilen met zijn allen en het gemis thuis............stilte..........maar we hebben er vrede mee, het was voor onze hond het beste besluit. Ik wilde haar verder lijden besparen, daar waren we met onze 1e hond al de fout mee ingegaan.................De DA was overigens wederom van mening dat het voor de hond inderdaad beter zou zijn. Ik zei tegen hem, voor ons is het niet goed maar voor de hond denk ik wel....... Het is wel een gemis maar je moet het besluit wel tijdig nemen zodat je achteraf geen spijt krijgt. Ik ben dat na 16 jaar na inslapen 1e hond dan ook nooit meer vergeten.
