Er staat een puber in de gang (verhaal der teckelmeneren)

Pepijn is aan het puberen. Van een klein, lief, stuiterend pupseltje is hij nu getransformeerd in een dwarse, stronteigenwijze, slungelige (jaja, geloof het of niet, maar zelfs een knakworst op poten is slungelig in de puberteit) 10 kilo zware stuiterbal/standbeeld. Dit laatste is er van afhankelijk of ik wil dat hij stil blijft staan of juist beweegt. Uiteraard kiest mijn puberale etterbuil dan voor het tegenovergestelde.

Zijn favoriete spelletje van het moment is het zogenaamde “ganghangen”. Na iedere wandeling is het weer raak: Pepijn wil niet uit de gang. In het midden van de gang hangt er namelijk een centrale verwarming aan de muur. En op die verwarming liggen mijn handschoenen. En als er hier íéts in huis is wat die kleine draak wil hebben, dan zijn het wel mijn handschoenen.

Afijn, het is weer zover: hij zit in de gang, náást de verwarming uiteraard, en weigert om er uit te komen. Hij zit daar met een compleet uitgestreken smoelwerk alsof hij wil zeggen: “Ga jij maar naar binnen hoor. Ik blijf hier wel gewoon zitten. Ik doe hélemaal niets, ben gewoon aan het zitten.” Jaja, ik ken hem langer dan vandaag, het uitgekookte monster. Het spelletje gaat beginnen…

Ik loop de woonkamer in en roep vrolijk: “Kom maar, Pepijn!” Geen beweging. Hij kijkt me niet eens áán. Stoïcijns kijkt hij de andere kant op en doet hij net alsof ik niet besta. Ik probeer het nogmaals op mijn allervrolijkst: Pepijntje, kom je hier?! Langzaam draait hij zijn kop naar mij toe. Hij kijkt alsof hij me voor het eerst ziet. Lastig, zo’n mens in huis… Hij trekt een fronsend koppie: “Huh? Had je het tegen míj?” “Ja, jou bedoel ik ja. Sjongejonge kom hier, kleine aap!” Geen reactie natuurlijk. Ik besluit de koekjestroef in te zetten en zeg met een inmiddels licht geïrriteerde ondertoon: “Pepijn, kom je hier? Lekker kóékje!”

Ik hoor getrippel, een bek die met iets te veel geluid wordt afgelikt en voel een neus tegen mijn been. Karel. “Dag moppie, koekie krijg je zo, eerst moet Pep even uit de gang komen”, zeg ik tegen hem. Met een zucht laat Karel zich languit op de grond vallen. Ik bedenk me dat het toch eigenlijk te zot voor woorden is: “Kom hier” lijken ze 9 van de 10 keer ‘niet te snappen’, hun naam vergeten ze 80% van de tijd spontaan, maar een complete volzin waar het woord ‘koekie’ in voorkomt lever geen enkel probleem op. Rare jongens, die teckels.

Maar goed, Pepijn houdt zich nog steeds van de domme. Handschoenen winnen het blijkbaar van koekjes. Ik doe het licht uit in de gang, misschien vindt hij het er dan minder leuk. Het doet hem niets, hij gaat alleen nog wat luier tegen de verwarming aan hangen. Ik heb een onvervalste hangjongere in de gang,

Ik probeer een andere aanpak. Gewoon duidelijke taal, dat helpt vast. Met rustige, neutrale stem zeg ik: “Pepijn, hier, nu.” In het donker houdt Pepijn zijn kop zo schuin als maar kan: “Húh? Watte?!” Koppie draait de andere kant op: “Ik snap jou echt niet hoor, vrouwtje.” Rotjoch.

Ik ben eigenlijk een beetje klaar met dit spelletje en twijfel even om voor de makkelijke aanpak te kiezen: Pepijn oppakken en de woonkamer in pleuren. Ik ken dit monstertje (zijn ‘ik-moet-bijna-voor-het-eerst-geplukt-worden-en-nu-staat-mijn-haar-alle-kanten-op-look’ past wel bij zijn houding op het moment bedenk ik me tussendoor) echter al langer dan vandaag en ik weet dat ik, als ik dat doe, waarschijnlijk nog maanden aan dit gedoe vast zit. Ik kies dus toch maar weer voor iets anders en zeg: “Nou Pepijn, veel plezier in de gang, dááááág!” Ik kwak de deur dicht, maar blijf wel staan luisteren. Ik bedacht me net iets te laat dat hij nu niet alleen zijn gang kan gaan met mijn handschoenen, maar dat mijn gehele schoenencollectie ook open en bloot in dezelfde gang staat als waar ik net mijn stoute pubertje heb opgesloten. Lekker bezig…

Op de gang blijft het doodstil en als ik na 5 minuten toch maar weer eens de deur open doe, zit Pepijn nog altijd in dezelfde houding tegen de verwarming aan geleund. Hij is totáál niet onder de indruk van het feit dat ik hem net in het donker in de gang heb laten zitten. Met de droogste kop die ik ooit gezien heb kijkt hij me aan: “Ik zéí toch al dat ik hier gewoon lekker wilde zitten, vrouw.” Karel blaft eens chagrijnig naar Pepijn, want hij ziet dat beloofde koekje al bijna aan hem voorbij gaan door het gebakkelei van zijn puberbroertje. Ik weet niet meer wat te doen. Ik wil potverdikkie gewoon lekker op de bank zitten en wel nu. Maar nee hoor, wat doe ik? Ik laat me weer in de maling nemen door een onvervalste relteckel.

Vanuit de deuropening roep ik nog eens: “Wat ben je nou aan het doen dan?!” Hup, koppie weer schuin, verfomfaaid bekkie er bij, ogen groot van onbegrip: “Húh? Watte? Ik snap ’t niet…” Dit wordt een gebed zonder eind. Hij is niet van plan om uit de gang te komen en ik ben niet van plan om hem nogmaals op te sluiten en ongestoord zijn gang te laten gaan met mijn handschoenen. Ik loop op hem af en wil me bukken om hem op te pakken. Op hetzelfde moment springt Pepijn recht omhoog, grijpt met zijn bek de handschoenen van de verwarming, glipt onder mijn armen door en stuift zo gang uit en de woonkamer in.

Dit keer ben ik degene die verdwaasd in de gang blijft staan. Karel staat nu druk kwispelend in de deuropening en blaft een paar keer vol spanning naar me: “Pak hem dan! Pak hem dan!” Ik loop inderdaad maar weer de woonkamer in en probeer Pepijn te vangen die, met mijn handschoenen, onder tafel verstopt zit. Karel sjeest al loeiend van spanning achter me aan. Dit is veel beter dan een koekje! Ik grijp Pepijn bij zijn kladden en zeg luid en duidelijk: “Los!” Met grote verontwaardige ogen laat hij de handschoenen prompt los: “Nou, je hoeft heus niet zo heel hard tegen mij te praten hoor. Ik laat ze echt wel los hoor, vrouw. Ik ben hartstikke braaf altijd.”

Ik pak de handschoenen op en leg ze weer terug in de gang op de verwarming. Ik loop naar de keuken om wat te drinken te pakken. Zodra ik me omdraai en eindelijk naar de bank wil lopen om daar lekker op neer te ploffen, struikel ik bijna over twee teckelmeneren heen die allebei keurig netjes naast elkaar zitten en smachtend naar me omhoog kijken: “Waar is nou dat koekie?!?!”

Hahaha echt geweldig!
Maar je hebt het wel moeilijk met die relteckels volgens mij.

Kostelijk! Ik zie het weer helemaal voor me

Weer een super verhaal.

Ik benijd je niet hoor,wat een dwars hondje is het toch.

Hahaha, geweldig die Pepijn!

Helemaal leuk weer je verhaal!

Ja Leila, ik heb met je te doen, 1 teckel is al zwaar, laat staan twee!
Mooi verhaal weer!
Jimoh heeft hetzelfde, maar dan met pannelappen en vaatdoekjes...

ooit gedacht een boek te schrijven vol kortverhalen over de relteckels?

hi hi geweldig, ik zie het helemaal voor me

Geweldig geschreven, hahaha!

hahaha wat een verhaal

Dank jullie wel!

@ Miora: ik ben me daar langzamerhand een klein beetje in aan het verdiepen. Het lijkt me namelijk wel heel erg gaaf. Eerst durfde ik het niet, maar dankzij alle leuke reacties die ik hier altijd krijg begin ik wat meer zelfvertrouwen m.b.t. mijn schrijfsels te krijgen. Ik moet alleen wel nog wat meer verhalen hebben voordat ik het aan een uitgever zou kunnen sturen, maar die komen vanzelf haha.

ohhhhhh geweldig leuk weer. ik moet er altijd zo om lachten en kijk altijd uit naar de belevenissen van de teckelmeneren.echt heel erg leuk

Mocht je een boek gaan schrijven koop ik het zeker.
Zulke leuke verhalen

Echt superleuk geschreven!

Als ik jou was zou ik eens een verhaal sturen naar het blad SeriousDogs. Wie weet plaatsen ze het wel. Er staat in ieder editie dat ze graag stukken van mensen ontvangen; niet geschoten is altijd mis toch?! Ik weet niet precies waar je heen moet mailen, maar dat staat vast op de site:

www.seriousdogs.nl

Prachtig verhaal weer.

Lig echt in een deuk hier.

Helaas weet ik niemand die bij een drukker werkt.
Zodra het boek er ooit komt koop ik een exemplaar.
Maar dan wil ik wel die relteckelmeneren poottekening erin hebben.

Misschien kan je dan bij uitbrengen van het.boek een signeersessie met de 2 hoofdrol spelers doen.

inspiratie genoeg toch, met die knakwordsten
boek ligt binnen een jaar op de planken



ps; misschien de volgende keer je handschoenen hoog wegleggen, anders moeten de heren het hele jaar met het 'kusjes' bordje om blijven lopen

Zo'n boek met korte verhaaltjes is ideaal voor op de wc! Klinkt idioot, maar net zoals er scheurkalenders zijn...

Heb je al gedacht om je handschoenen op te bergen? Het word zomer hoor... Hoop ik. Ooit.

Geweldig verhaal weer leila

ik verslikte me spontaan in me drinken toen Pepijn zijn handschoenenactie uitvoerde
als je ooit toch dat boek schrijft sta ik gelijk in de winkel om hem te kopen!
Wat een heerlijke ventjes heb je toch

Zooo herkenbaar!
Soms zou je ze het liefste achter het behang plakken, maar wat blijven het toch geweldige beestjes.
Laat dat boek maar komen....

weer 'n pracht verhaal Leila!

Oh help!!! Waarom komt dit me zo bekend voor???
En oh help, mijn Doby is pas een kleuter, die hele puberteit zit er nog aan te komen!!!

En hij doet het niet alleen in de gang, hij doet het ook buiten. Na elke plasstop. Je leest het goed: na elke plasstop. Daar sta ik dan. Met een pup die niet meer naar binnen wil.
Want ja, het is zo leuk daar op die oprit: er vliegen vogeltjes in alle soorten en maten over, de poes wil nog wel eens vanuit de bosjes opduiken, al die voorbijgangers die enthousiast begroet moeten worden én, met een beetje geluk, nog een hond bij zich hebben ook. En passeert er niets, kun je nog altijd een beetje in de verte staren.

Hij heeft een baas die het principe: "Na het plassen/poepen niet meteen naar binnen, anders leer je ze om het een tijdje op te houden en sta je daar elke keer lang te wachten." hanteert. Werkt prima, hoor: het heerschap gaat linea recta naar zijn vaste plasplek en doet meteen zijn behoefte.
Daarna mag hij nog wat paardenbloemen happen of slakken vermorzelen (vindt mijn vader, de tuinman van dienst, stiekem prachtig) of gezellig tegen me aan zittend van het uitzicht genieten. Vaak rolt hij zich dan lekker op zijn rugje zodat het baasje zijn buikje fijn wrijven kan.

En dan, ja dan vindt het baasje het welletjes geweest. Want het baasje hanteert dit principe om sneller terug in haar zetel te raken.
Doby denkt daar anders over. Die ziet het nut van die zetel niet in. Die wil fijn buiten blijven zitten. Dus blijft het manneke gewoon staan.
Het baasje gebruikt voor het plassen zo'n flexiding, toevallig de langste die ze maar vinden kon , dus dan kun je nog wel even blijven staan.
En je kunt best ook nog wel blijven staan eens dat ding op maximale lengte uitgerold is en er wat druk op komt te staan. Prima oefening, hoor. Een beetje kracht- en evenwichtstraining: altijd mooi meegenomen, toch?
Tegen beter weten in roept het baasje, eerst zo verleidelijk mogelijk, daarna iets minder verleidelijk. Daarna springt ze maar eens op en neer, klapt op haar billen, staat te trappelen. Helaas: het enige effect daarvan is dat het baasje zich, in het volle zicht van de buitenwereld, nog belachelijker maakt dat ze met haar zitactie op de oprit al doet.

Dus besluit het baasje uiteindelijk maar die flexi al trekkend steeds een stukje in te korten, een pup die met horten en stoten dichterbij komt, eraan hangend.
Het wordt nog erger als de poes zich komt moeien: dan stapt het mannetje weerbarstig achteruit (ja, echt: recht achteruit!), desnoods het hele stuk van de oprit naar de voordeur. Je weet immers maar nooit of de poes ditmaal wel spelen wil, stel je voor dat je dat dan niet zou zien.

Op een mooie dag besloot dit baasje dat ze daar genoeg van had, angst dat de flexi het zou begeven door het gewrijf langs een hoek van de muur (tussen oprit en voordeur) speelde daarin mee.
Dus: zodra er naar binnen gegaan moet worden, zet ze de flexi vast op een kort stukje.
Het hielp, hoor.
Even toch...

Want toen ontdekte het manneke dat dat gezellig naast elkaar zitten perspectieven bood: je blijft gewoon zitten. Effectief, hoor.
Het wordt nog effectiever als je je op je zij laat vallen zodra het baasje aan die lijn trekt.
En het wordt er alleen maar nog effectiever op met elke cm die je groeit en elke kg extra die al dat groeien met zich meebrengt. Want kon het baasje je ooit nog makkelijk opheffen en naar binnen dragen (met het idee dat hij dan sowiezo zijn zin niet kreeg, want niet langer buiten kon zitten, met andere woorden: dat hij dit snel zou afleren omdat het hem niet bracht wat hij wilde...), lukt dit nu niet meer.
En als het baasje je op je 4 pootjes zetten wil, rol je lekker op je rug, speels met je pootjes in de lucht spartelend en naar de leiband happend. Wedden dat het nog niet zo simpel wordt om je zo op alle 4 je pootjes te zetten?
Het heeft als extra voordeel dat je dan die leiband in je mond hebt: kun je fijn een trekspelletje beginnen, het liefst de hele afstand van halverwege de oprit tot aan de voordeur.

En eens in de gang, kan de pret opnieuw beginnen. Want ja, daar staan die fantastische planten, met hun grote bladeren die zo onweerstaanbaar leuk heen en weer wiegen als je er met je neus tegen duwt. En heftig heen en weer schudden als je er eens aan trekt en dan los laat.
En daar hangen die handtassen en die zakken die van die lange dingen hebben om aan te slingeren. En die zo leuk zijn om dood te schudden. Morsdood te schudden.

Het ergst van al is, dat hij niet eens het fatsoen heeft om te doen alsof hij me niet hoort/ziet. Hij kijkt me recht in de ogen met de meest guitige uitdrukking die je maar kunt bedenken, draait daarvoor desnoods zijn kopje om, en doet fijn waar hij zin in heeft.
En dat is dus buiten/in de gang blijven. Met of zonder baas.

Ik kan alleen maar hopen dat een heftige kleuterpuberteit een nauwelijks te merken tienerpuberteit voorspelt...
Zeggen ze dat niet? Oh, laat alsjeblieft iemand zeggen dat hij/zij dat al gehoord heeft. Al is het maar één iemand. Toe???

P.S.: schitterend verhaal weer!!! Zodra ik ergens in het onderwerp: "Teckelmeneren" zie staan, lees ik het meteen. Omdat ik weet dat het me zeker aan het lachen zal brengen en prachtig geschreven is.

Leila, het is werkelijk weer een geweldig verhaal, haha!

knakworsten op poten haha
wat lees ik die verhalen graag van jou teckelmeneren
ja de pubertijd hou me al klaar tegen da het hier zo ver is,het is zo al een varken laat staan een varken in de pubertijd haha

Dank jullie wel voor de lieve reacties!

@ isis: ik heb al even gekeken, maar zag zo snel geen email-adres. Ik zal later nog eens kijken. Bedankt voor de tip!

@ Anna: speciaal voor jou laat ik ze er dan een teckelpoot-tekening inzetten!

@ Ina: haha dat bordje is al een woeste dood gestorven dankzij Karel de Verschrikkelijke Sloper

@ Wilma: dat van die WC had ik me ook al bedacht ja haha! Handschoenen zijn inmiddels ook al verhuisd. Dit verhaal is eigenlijk stiekem ook al van een tijdje terug, maar had alleen wat aantekeningen gemaakt. Hij is nog steeds geobsedeerd door mijn handschoenen, maar het ganghangen is al wel voorbij.

@ Floortje: hahaha ik wou dat ik je gerust kon stellen meis, maarre... hier hebben ze beiden een flinke peuter-,kleuter-,kinder- én tienerpuberteit gehad haha. Pepijn is nu ruim een jaar en wil nog steeds niet naar binnen de flat in. Hij verzet zich met alle 4 z'n poten haha. Karel zit inmiddels in zijn 4583789e volwassen puberteit.