Waarom een zwerf/asielhond uit het buitenland?

Naar aanleiding van een ander topic ben ik eigenlijk wel nieuwsgierig waarom misschien jij een hond hebt gekozen van een stichting of organisatie in het buitenland terwijl de asiels hier ook overvol zitten.
DIT IS ABSOLUUT NIET BEDOELD OM DE HONDEN AF TE KRAKEN OF OM IEMAND PERSOONLIJK AAN TE VALLEN!

IEDEREEN IS NATUURLIJK HARTSTIKKE GEK MET ZIJN OF HAAR HOND, RAS OF BASTAARD.

ik wou al sinds mijn 6e een hond en bezocht sites.

mijn moeder ook en uiteindelijk kwam ze olly tegen en heeft ze met haar vriend gepraat en uiteindelijk vooral mij verrast met olly

dat was de beste dag van mijn leven

wat ik leuk vind aan kruisingen:

1) gezonder
2) je hebt een hond die niemand anders heeft
3) je geeft ze nog een kans

olly die komt uit het buitenland, maar kwam uiteindelijk in NL terecht om geadopteerd te worden

Ja ok, maar waarom niet een hond uit een nederlands asiel? ik geloof direkt dat Olly lief is (leuke foto trouwens!)

wij hadden er al een lange zoektocht op zitten voordat we Plato kozen.
We hadden meerdere opties hier in Nederland die we graag wilde. De eerste kwam eigenlijk toevallig op ons pad. Een vriendin wilde een 2de hondje erbij en vond het perfect hondje. Een kruising jack russel en labrador die weg moest om een verhuizing. Hij kwam uit een heel liefdevol gezin met mensen die hem echt niet kwijt wilde maar helaas moesten. Het bleek dat het hondje niet met haar eerste hondje over weg kon en zo ontstond bij ons het idee dat hij misschien perfect zou zijn voor ons. Om een lang verhaal kort te maken zijn we op de dag van het ophalen gebeld dat het niet doorging. Waarom is nog steeds onduidelijk maar het komt er volgens mij op neer dat ze gewoon een aanbod dichterbij hadden gekregen zodat hij nog dicht bij hun was. Helaas hebben zij dit niet zo gezegd en veel rare vage verhalen verteld. Maargoed.
Toen zijn wij van asiel naar asiel gegaan opzoek naar het perfecte hondje. We hadden al een kat en wonen in een flat dus dat beperkt de mogelijkheden wel erg.
Nadat we een puppy hadden gekozen ging er volgens het asiel iets mis met de papieren en was de puppy ineens al vergeven aan een ander gezin. Opnieuw een grootte teleurstelling.
Om mijn verdriet een beetje weg te krijgen ging ik voor de lol hondjes kijken op MP. En daar zag ik Plato. Toen nog Elvis genaamd. Ik viel onmiddellijk voor zijn puppy fotos. We hebben meteen gebeld maar moesten er wel goed over nadenken omdat we hem dus niet van te voren konden zien en eigenlijk dus niet echt wisten hoe en wat voor hondje hij echt was. Vooral ook omdat dit ons eerste hondje is en een spaanse zwerver natuurlijk niet het makkelijkste is.
Maar ik kreeg hem niet meer uit mijn hoofd. Dus hebben we de knoop doorgehakt en zijn we er voor gegaan!
Op de dag dat we hem eindelijk van het vliegveld mochten komen halen gingen er ineens allemaal rampscenarios door mijn hoofd. Wat als het totaaaaaal niet zou klikken en alles mis zou gaan of dat hij me zou bijten of of of.... En toen was hij daar ineens.
En vanaf het aller eerst moment dat ik hem zag wist ik dat het goed was!

Begrijp me niet verkeerd Plato heeft een rugzakje en dat kost zeker tijd en geduld maar ik zou niet meer zonder hem kunnen!!!!

lang verhaal sorry

Niks sorry, gewoon heel duidelijk. Dank je wel dat je dat verhaal wilde delen.

Ik gun de asielhonden uit het buitenland ook een warme mand maar heb er zelf geen.

Heb wel een hondje uit een Nederlands asiel en 2 nederlandse herplaatsertjes bij particulieren vandaan.

Mocht mijn ideale herplaatertje in een ander land wonen is geen grens mij te ver om hem of haar te komen halen maar tot nu toe mijn grote liefdes in Nederland gevonden

Ik heb zelf geen buitenlandse hond, maar mijn ouders hebben er wel twee. Zij zochten gewoon naar de hond met de juiste klik. Ze hebben zowel bij asiels gekeken als op websites van stichtingen. Die klik voelden ze met geen enkele hond hier in Nederland, maar bij de foto's van Kazan en Floris sprong er iets over. Daar vielen ze voor.

Mij zou het ook niets uitmaken waar een hond vandaan komt. Een hond uit Nederland is voor mij niet zieliger of wat dan ook dan een hond uit bijv. Spanje. En andersom geldt hetzelfde.

Ik heb een hond uit Spanje.
Ik had al een hond en was op zoek naar een hondje erbij.
Ik ben ook bij verschillende asiels geweest, maar vond niet HET hondje.
Tijdens een zoektocht op internet zag ik de foto van J-jay...en was verliefd
Ik heb contact opgenomen met de stichting en mijn vragen gesteld.
Nadat ik alle voor en nadelen tegen elkaar afgewogen had, heb ik het besluit genomen haar te adopteren.
Ik heb er nog geen dag spijt van gehad!

Om gelijk de volgende vraag te beantwoorden, waarom niet uit een Nederlands asiel?
Heeft eigenlijk geen enkele reden, ik zag J-jay werd verliefd en dan maakt het mij niet uit waar ze vandaan komt.
Maar ik heb ook nog een hond uit een Nederlands asiel..om de boel in balans te houden
Ik heb in het verleden ook enkel honden uit Nederlandse asiels gehad

Valt me op dat iedereen die een succesverhaal heeft spreekt over verliefd op een foto... Over de tips die men gelukkig vaak leest over waar je op moet letten als je een pup koopt spreekt niemand meer!!!!!!!!!
Socialiseren???? Welnee, bejjegek, niet belangrijk, geen idee wie de vader of moeder zijn zelfs, te oud eigenlijk altijd meer dan 3 maanden in ieder geval.. en er word vet aan verdiend, reken maar eens uit of google het na, de tarieven van de da aldaar kun je ook googelen, prijs van een paspoort en die paar entingen, vervoer gaat per volgepropte bus dus een paar euro per hond.
MENSEN GEBRUIK JE VERSTAND EN KOOP GEEN HOND VAN EEN HANDELAAR, TENZIJ JE EEN HEKEL AAN HONDEN HEBT..

ps ik heb eens gebeld naar een organisatie over een hond, een pup van anderhalf jaar hihi, beetje oud om pup te noemen maar goed, of hij bij katten kon. Fantastisch, geen probleem! Uur later vriendin laten bellen, dat ze wilde dat hij de katten uit haar tuin wegjoeg dus graag hond met aversie tegen katten en ja hoor... dezelfde hond haatte plotseling katten!!! Hij wilde hem meteen komen brengen, geen probleem hoor. Daarom dus NIET! Meestal gaat het niet zo goed, uitzonderingen bevestigen helaas de regel in deze.... maar zolang men blijft kopen alsof het een kastje uit een catalogus is blijven de handelaren lachen (en de baasjes en hun kinderen huilen, zo triest)

IK zocht een hondje en kwam in aanraking met de adoptiesites'....sprak een man die honden opving uit Portugal en stond vaak met hem te praten, mijn belangstelling was gewekt..
Hij werkte voor de stichting Mirbessa en liet altijd samen met iemand anders een stuk of 5 honden uit en dat viel wel op in mijn oude woonplaats...

Ik heb de naam van de Organisatie gevraagd en ben thuis op Internet gaan kijken.
Daar las ik vreselijke verhalen en kwam zo van de ene site op de andere terecht en de rillingen liepen me over de rug toen ik las wat er gebeurde met honden in Spanje, Turkije, Roemenie, Griekenlang en ga zo maar door...
IK heb toen ook in Nederlandse asiels gekeken ,je hebt zo'n landelijke site en dan kun je zo'n beetje alle hondjes wel bekijken...
had ondertussen al de foto van Elah gezien en die prachtige ogen van haar bleven maar door mijn kop gaan, ik was eigenlijk een beetje verliefd op dat koppie geworden. En dan praten we dus over die klik die je voelt, want Elah was totaal niet de hond die in in gedachten had, verre van dat, wilde een beetje een grote hond met iets van een Bull erin, dus dit ging helemaal nergens over, Elah beantwoorde daar helemaal niet aan, dus ik heb nog even gevochten om bij mijn standpunt te blijven, maar dat lukte dus niet.
Een dag of twee later was ik met mijn vriend onderweg en ik vertelde het verhaal en hij zei direct', 'volg je gevoel toch joh, dit gebeurt niet voor niks"...
We zijn naar mijn huis gegaan , ik heb nogal gehaast het formulier ingevuld en was net op tijd, want zo'n 5 minuten nadat ik mijn formulier verzond kwam er een andere aanvraag binnen voor Elah van iemand die haar dolgraag wilde adopteren...

Gewoon een klik , gewoon een gevoel, en dat heeft niks te maken met een hondje uit Nederland of niet. Elah hoort gewoon bij me, zo voel ik het..totaal niet van belang waar ze vandaan komt, dit had ook kunnen gebeuren met een hondje in een Nederlands asiel...
Heb na Elah nog twee honden genomen, beide gewoon uit Nederland..

Hier in Nederland zat geen hond in het asiel die mij aansprak. Toch vooral agressieve herders/jack russels/staffords. Ik heb een jaar stage gelopen in een asiel in Nederland, nooit een hond tegengekomen welke ik wel 'zou willen hebben'. Ben ook in een asiel in Spanje geweest waar genoeg honden rondliepen welke ik wel mee zou willen nemen. Heel andere soort honden zitten er daar vergeleken met hier, minder agressie, alles loopt gewoon door elkaar enz enz. Mijn dierenliefde stopt niet in Nederland. Vind ik een buitelandse hond, komt er een buitenlandse hond maar het kan ook goed zijn dat mijn volgende hond een Nederlandse herplaatser wordt. Ik heb in ieder geval geen spijt van mijn buitenlander, ze is de perfecte hond voor mij! Heel sociaal, geen greintje agressie en luistert graag en goed!

Ik ben eigenlijk tegen een hond halen uit het buitenland hoe zielig ze ook misschien zijn en ik begrijp de intentie van mensen wel om een hond uit het buitenland te adopteren. Maar waarom niet uit assiels hier in Nederland? Bovendien ik zou zelf nooit een hond uit een assiel nemen hoe zielig die dieren ook zijn. Je weet nooit exact wat de achtergrond van die honden zijn. Waarom die mensen hun hond weg hebben gedaan. En met buitenlandse honden heb ik vaak de gedachten dat ze onbekende ziektes met zich mee dragen die hier in Nederland niet voorkomen. Dat is voor mij de reden waarom ik nooit voor een hond uit het buitenland zou gaan.

Ik wilde al jaren een hond, maar die moest wel samen kunnen leven met poes Puk.
Zoveel honden gezien die ik graag wilde adopteren, maar óf het was niet bekend of ze met katten konden óf ze konden niet met katten óf niet alleen zijn.
Vielen dus allemaal af.

Vorig jaar kwam ik via deze site op de site van het asiel in Balkbrug. Zij werken samen met een aantal buitenlandse asiels.
Omdat ik al zoveel leuke honden had gezien besloot ik op mijn eerste vakantiedag die kant uit te rijden.
En daar lagen ze, twee bruine hondjes in een bruine mand. Niet tegen de tralies opspringen zoals de andere honden.
Ze waren nog maar net 2 dagen in NL.
Een kleine 2 uur later zaten we met z'n drieën in de auto terug naar huis.

Mellow komt van Malta, waar ze met haar broertje op straat is gevonden. Na even in een Maltees asiel te hebben gezeten zijn ze naar NL gekomen.

Ja, het is best een pittige hond als beginnershond. Door haar gebrek aan socialisatie, maar ook doordat er behoorlijk wat jachtinstinct in zit. En eerlijk is eerlijk, als we van tevoren hadden geweten van haar jachtinstinct (en het feit dat ze daardoor ook niet echt met poes Puk kan), hadden we haar waarschijnlijk niet uitgekozen.
Maar... ze hoort er nu zó bij, ik kan haar écht niet meer missen
Wat betreft poes Puk moeten we ze gewoon goed in de gaten houden. Mellow doet niet lelijk, maar helemaal vertrouwen doe ik haar niet, dus ze zijn nooit alleen.

Kortom: Maltees hondje via NL asiel geadopteerd. Huisgenoot van poes Puk die uit het asiel in Lelystad komt.
Een volgende hond (kat kan gewoon niet meer) komt ook zeker uit het asiel en of dat nou een buitenlandse of een Nederlandse hond is, dat maakt mij niks uit.

wij zijn honden gaan opvangen uit het buitenland. waarom? omdat wij een noodoproep ontvingen en daar zo van onder de indruk waren dat wij echt wilden helpen! wij zijn toen honden gaan opvangen. waarom niet uit NL. ten eerste hebben de dieren het hier beter, maar dat vind ik niet echt de beste reden. daarnaast heb ik nog geen echte stichting gevonden waarvan je dieren uit NL opvangt en elk dier die je red is er weer 1 mij maakt het niet uit of dat nu uit hier of het buitenland is.

een andere vraag dan waarom geven we miljoenen uit aan het buitenland terwijl we dat hier ook zo goed kunnen gebruiken

1 van onze opvangers is gebleven omdat het zo onwijs goed klikten.

ik doe wel de dierenopleiding en heb diverse keren in het asiel stage gelopen

Voor ieder doel is er een mens. Je hebt mensen die zich inzetten voor apen, je hebt mensen die zich inzetten voor walvissen, misschien zijn er mensen die zich inzetten voor kwallen. , ga zo maar door, dus....
er zijn mensen die zich inzetten voor honden uit het buitenland of asiels wat maakt het uit, zo doen we allemaal dàt, wat bij een ieder past.

Anoniem (waarom trouwens anoniem en niet via je profiel?) ik denk dat je een paar dingen door elkaar haalt

Ik wil ook nog wel even mijn verhaal vertellen al heb ik het al vaker gedaan.

Mijn eerste eigen hond was een duitse herder, met stamboom, rechte rug uit gezonde lijnen, lang naar gezocht, bijna een jaar voordat ik de hond naar mijn zin gevonden had. En nooit spijt uiteraard. Ze was een geweldige hond, uniek. Toen zij overleed wilde ik eerst geen hond meer aangezien ik haar teveel miste. Maar na een paar maanden las ik eens een gedichtje, heel sentimenteel, het heette testament van een hond, waarbij de hond die een goed leven had gehad haar kussen, speeltjes, drink- en etensbak en vooral het plaatsje in het hart van het baasje, nalaat aan een hond die niet zo gelukkig geweest was in het leven. Dat zette mij aan het denken, waarom zou ik niet voor een hond in nood kiezen.

Toen begon een andere zoektocht, niet in de wereld van goede fokkers, maar in de wereld van asiels en stichtingen. Heel schokkend vond ik. Ook erg moeilijk om uit al die honden te kiezen, en ook het onderzoek naar goede stichtingen.
Waarom in niet koos voor een hond uit het asiel bij me in de buurt, was omdat ik vond dat ik liever een hond wilde nemen die anders nooit een kans zou hebben. En dat was Lola,al vier jaar zat ze in een asiel in Polen. Wat ze allemaal meegemaakt had was onbeschrijfelijk, de vrouw van de stichting zei: je weet niet uit wat voor hel je haar weggehaald hebt.
Grote zwarte volwassen honden worden meestal niet zo snel gekozen, en juist daarom heb ik wel voor een grote zwarte hond gekozen. En ook weer geen seconde spijt. Ook zij is een geweldige hond, hartverscheurend dat er veel collega's van haar nu, na drie jaar dat wij haar hebben nog steeds wachten. Gelukkig zijn de omstandigheden verbeterd door de stichting en de poolse vrijwilligers, maar toch...zo luxe als het asiel hier in de buurt, haalt het nog lang niet helaas.

De 'gast' krijgt een rode pijl, maar begrijpt eigenlijk niet waarom. Zij mag toch ook voor haar mening uitkomen, ze promoot toch geen dieronvriendelijke praktijken of scheldt toch niet?
Ik begrijp de reactie ook gedeeltelijk wel. Pas op, ik heb niets tegen stichtingen e.d., en van mij hebben alle honden ter wereld recht op een tweede kans.
Maar soms wordt er wel met twee maten, twee gewichten geoordeeld.
Als iemand hier schrijft dat ie een foto op internet heeft gezien en helemaal verliefd is op de pup en 'm wil 'bestellen', krijgt ie meteen volle bakken kritiek dat het onaanvaardbaar is om een hond vanop een foto te kopen. Zo kies je toch geen hond!
Zelfde verhaal via een stichting, en dan is het meteen lief en schattig en geweldig. Terwijl je toch ook louter en alleen op een foto afgaat en de hond nooit hebt ontmoet?
Nogmaals, ik juich het alleen maar toe als mensen voor een adoptiehond gaan en er al hun tijd en energie in steken om de hond een nieuwe, mooie thuis te gunnen. Dat is echt geweldig. Maar soms zie ik ook het verschil niet met een impulsaankoop via het net...

Ik vraag mij af hoe diervriendelijk het op lange termijn is om steeds honden uit het buitenland te "redden" door ze naar hier te brengen?

Dat er zoveel "arme" straathonden zijn in dat soort landen komt door een wanbeleid wat fok aangaat. De mensen laten hun eigen teefjes langere tijden alleen, die worden dan gedekt en er komen pups. Moeders is niks meer waard die paar maanden daarna, en een andere hond is dan voordeliger. Moeder en pups worden vervolgens daar straat op gedumpt, waar ze overlast gaan veroorzaken voor de rest van de bevolking.

Deze praktijken stoppen, op het moment dat de overlast van die dieren dusdanig groot is, dat de overheid (en dergelijke instanties) het fokken en de nalatigheid van de originele eigenaren aan banden gaan leggen. Maar doordat wij de honden steeds van de straat plukken houden we de overlast kleinschalig, en is er dus helemaal niet genoeg motivatie voor het land om haar eigen problemen te regelen.

Resultaat: het wanbeleid en het slecht omgaan met de dieren blijft voortbestaan.

eerlijk gezegt vind ik een hond adopteren uit het buitenland niets te maken hebben met honden uit het buitenland redden..
dat kun je haast vergelijken met broodfok pups.. die ene pup is gered, maar er komen er zooooveeel meer achteraan dat het eigenlijk totaal geen zin heeft.

ik kan me vreselijk goed voorstellen dat je zo'n hondje wilt redden want het is vreselijk sneu als je soms leest / ziet hoe honden het daar hebben. vaak vreselijk. maar aan de andere kant zitten er hier in nederland ook genoeg honden in het asiel die een baasje nodig hebben.

ik vind het beter als er echt grote sterrilisatie programma's worden geregeld in buitenland. of programma's om asielen daar beter in orde te krijgen of dat soort dingen.. dat het dus ter plaatste wordt opgelost.

--
dit gezegt te hebben wil ik hierbij echt geen mensen afkraken die wel een buitenlands hondje hebben.
ik zou er zelf alleen niet voor gaan om bovenstaande reden.

@Kai:
Ik als dierenvriend, en me nu vooral inzet in het buitenlnd, wil je toch iets zeggen/uitleggen.

Ik begrijp volkomen het beeld wat je hebt..maar dit is niet helemaal de werkelijkheid.

In Spanje is een grote ontwikkeling/bewustwoording aan de gang wat betreft het zwerfdieren probleem, en niet te vergeten de mishandeling van bv. de eigenaren van de Galgo, die als werkhond worden gebruikt, en als ze niet meer voldoen op een niet goede manier ter dood worden gebracht..wat deze dieren na hard werken niet verdienen.
De bewustwording is nu voor deze dieren zo, dat er al veel van deze bazen, hun dier bij een asiel afgeve en ze niet meer als trofee aan de boom hangen...maar we zijn er nog lang niet, het is een klein stapje.

Het zwerfhonden probleem. De honden worden niet alleen maar van de straat geplukt en op transport gezet naar bv. Nederland. Elk dier dat in een ander land wordt geadopteerd, wordt voor betaald, en met dat gel, wat overblijft voor vervoerskosten bv. wordt weer een ander dier gecasteerd/gesterriliseerd. Er zijn gemeente asielen/dodenstations, die ondersteuning krijgen van bv. een stichting. De burgemeester is verantwoordelijk voor zo'n doden station. Zo'n stichting gaat met de burgemeester om tafel zitten, om een no kill beleid te bespreken, dat betekend dat zo'n dodenstation geen eutanisie meer als beleid heeft...natuurlijk wel als een dier onnodig lijd.
Door de burgemeester, zit je toch al een stapje politiek. En daar moet je naar toe. Dan kun je starten met projecten van educatie..lees voorlichting, castratie. Dit is nog maar een heel klein stukje van wat er gedaan wordt.

En natuurlijk is er altijd kaf tussen het koren...mensen die er een slaatje uitslaan. Dat is helaas in onze mensenwereld niet te voorkomen, je kan alleen maar allert blijven.