Mijn zwager daarentegen, prostaatkanker, werd bestraald. Twee maanden later weer aan het werk, het jaar daarna had hij het weer terug. Zware chemokuuren gehad, een stuk of zes. Paar maanden later begon hij al weer met halve dagen werken en binnen een jaar werkte hij weer fulltime.
Dat soort voorbeelden zijn er talloos en dat kan toch niemand ontkennen.
Ik zelf ben alleenstaande moeder, 1 van mijn jongens heb ik toch ook talloze dingen mee meegemaakt, maar ik werk, zorg voor mijn kinderen en doe het huishouden. Een hond? dat zit er echt niet, daar is mijn leven meestal veel te druk voor. En ik weet zeker dat er hier mensen zijn op HP die echt niet kunnen werken, maar er zullen er ongetwijfeld ook een aantal zijn, die het best zouden kunnen. Want als je namelijk je honden kan verzorgen en een paar uur per dag mee buiten zijn en je kan ook uren achter de computer zitten, dan is er ook licht werk wat je zou kunnen doen. Dat, je dat niet fulltime kan is volledig te begrijpen, maar als je bijvoorbeeld 25 uur per week werkt, ben je meestal al uit de uitkering. Niet iedereen hoeft zich daar bij aangesproken te voelen, want iedereen weet volgens mij zelf wel of die zoiets kan ja, of nee.
Ik vind wel dat mensen moeten begrijpen, dat diegene die het ook zwaar hebben en toch zelf hun geld verdienen, die mensen om zich heen zien, die het vaak het vaak minder of net zo waar hebben en er niks aan doen om te gaan werken, zich daar ook wel eens boos over kunnen maken.
Maar goed, dat is de maatschappij waarin we leven en het is goed dat iedereen recht heeft op een uitkering als het niet anders kan, want het kan iedereen overkomen. Maar het is ook goed, dat het momenteel strenger wordt aangepakt. "
Hier ben ik het dus volledig mee eens.. Het voorbeeldje van mijn oom, hij had een tumor in zn hoofd, overleefde een operatie waarbij hij een sterfkans van 70% had, toch overleefd, tumor eruit, hersenen zwaar gekneusd, kon amper praten, was constant moe, motoriek was heel heel slecht, wilde na 2 maand weer aan het werk, dat lukte niet uiteindelijk, omdat het allemaal nog niet genoeg genezen was... toen bleek dat hij uitzaaiingen had, konden ze niet bij, toch willen werken, maar niet kunnen, maar wel vanuit zijn ziekbed werktelefoon aan, collegas belden hem met vragen, toch op die manier een beetje werken. dat vind ik klasse.. nu inmiddels kan hij niet meer, hij is te ziek.. maar als ik naar hem kijk, word ik boos om fay's uitspraken .....
als ik kijk naar de mensen die wel kunnen maar niet willen, begrijp ik het wel...


















