tumor aan rechterkant bek

vandaag hebben we onze trouwe viervoeter laten inslapen,
hij bleek en tumor aan de rechterkant in zijn bovenkaak te hebben ,en het liep door tot aan zijn neus het zat ook al onder zijn neus bot..hij ademde nogmaar met 1 neusgat/hij had moeite met ademen en stonk erg uit zijn bek,
nu mijn vraag aan u : hebben wij er juist aan gedaan om hem te laten inslapen?
de dierenarts zei dat hij de tumor wel weg kon snijden/alleen wat hij kon zien maar het gedeelte bij zijn neus daar kon hij niet bij en onze hond zou zijn hele leven dan nog pijn medicatie gekregen moeten hebben.
maar hij zei ook dat de tumor weer terug zou komen binnen 4 weken..
wat denkt u hebben we de juiste beslissing genomen?
mvg j.hofstee / delfzijl

Ik denk het wel,, jullie lieve hond heeft nu geen pijn meer.
Natuurlijk voel je jezelf schuldig, maar dit was het beste voor hem
Grr vivian

Eerst en vooral, heel veel sterkte! Ik denk persoonlijk dat je de juiste beslissing hebt gemaakt en vind dit ook een heel moedige beslissing.

Nogmaals veel sterkte!

Onzettend veel sterkte!
ik denk dat je de juiste beslissing hebt gemaakt.

nogmaals veel sterkte

wat triest voor jullie allemaal, zo triest is dit, inslapen .

heb je de juiste beslissing genomen ? ja zeker, je hebt samen met je dierenarts deze beslissing genomen, je hebt veel gekregen van je hond, en jullie hebben veel gegeven, daar hoort ook dit bij.
de hond kan niet zelf een beslissing nemen, die moeten jullie voor hem nemen, je hebt heel veel leed bespaart bij je hond, een tumor die al zo groot is en weer terug komt in dat gebied, wordt een lijdensweg, dat wens je je beste maatje niet toe.

je hebt goed gehandeld, en het zal altijd verdrietig blijven, altijd, je bent je maatje kwijt.
herinner je hond in zijn beste dagen, laat het laatste stukje los. en geef de dood van je hond een mooi plekje, bij ieder overlijden wordt er een herinnering geboren, denk aan alle mooie herinneringen.

heel veel sterkte met dit verlies van jullie hond.

Jullie hebben de juiste beslissing genomen
Ik wens jullie veel sterkte

Uit liefde voor je hond,als mijn arts dit bericht aan mij zou geven,hoef ik niet lang na te denken.Je heb de goede beslissing genomen hoe erg ook,Sterkte.

Je hebt een moedig besluit genomen en gekozen voor je hond en niet voor jezelf. Dat is pas echte (dieren)liefde!

Sterkte!

Een tumor in een hoofd, dat doorgroeit naar weke organen die de ademhaling bemoeilijken...ja je hebt wijs gehandeld.
Zo'n tumor zit dicht tegen speekselklieren en zacht neusweefsel, en doordat dat zacht weefsel is, is de kans ook heel groot dat de kankercellen al overal in z'n bloedbaan zaten.
Natuurlijk stel je je nu deze vragen, en je hebt het volgens jouw gevoel misschien te snel moeten doen (het laten inslapen), maar vanbinnen weet je dat dat een moeilijke en wijze beslissing was.

Het gemis is toch niet te onderschatten...

De vragen over het 'heb ik het wel goed gedaan' blijven nog lang door je hoofd spoken, maar tegen een tumor die het ademhalen al bemoeilijkt is niet veel te doen...(ook niet bij mensen, dit zijn de meest gecompliceerde operaties)

veel sterkte

Wat denk je zelf ? Natuurlijk heb je er goed aan gedaan. Als de DA niet overal bij kan maakt je hondje geen kans. Als de chirurg bij een bepaalde tumor denkt of bijna zeker weet dat hij alles weg krijgt dan bestaat de kans nog dat er kwaadaardige dingen of uitzaaiingen zijn, maar dan kun je nog zeggen... Er is een redelijke kans, we wagen het erop. Al de moeite, de tijd, de negatieve kanten voor je hondje bij een operatie kun je dan nog aan de kant schuiven met het idee van genezen...

Maar wanneer de operatie uitzichtloos is... Neen, 'k zou ook voor inslapen kiezen. Je hebt je hondje waarschijnlijk heel veel leed bespaard.

Het is goed dat je je echt om je hond bekommerde. Hij ziet nu niet meer af. De pijn en de last zijn voorbij. Voor jou is dit een heel moeilijke tijd... Eerst de beslissing en het meevoelen en nu het gemis. Laat schuldgevoelens hier niet bij komen, ik denk dat je die eerder zou mogen hebben als je dit niet gedaan had. Je hebt voor je hond gekozen want je hield van hem. Je zag en voelde dat het zo niet verder kon. Ga nu echt niet twijfelen.

Je schrijft niets over de leeftijd van je hond en of hij lang ziek was. Ik hoop dat je veel fijne jaren met hem gehad hebt. Dat is wat telt. Hoewel we ons nooit willen neerleggen bij het afscheid nemen omdat we het altijd te vroeg vinden, weten we dat die tijd ooit komt. Maar je herinneringen aan je hond blijven. Denk niet enkel aan die laatste dagen of weken. Ze maken slechts een klein deeltje van z'n leven uit. Dat pupje zijn is voorbij, maar ook het ziek zijn is voorbij... Maar jullie vriendschap, jullie band die blijft. En dat is belangrijk.

Sterkte en in gedachten een knuffel voor je trouwe viervoeter.

Het is triest dat je de hond heb moeten laten inslapen.

Maar je hebt de goede keuze gemaakt en de dierenarts weet ook wel wat het beste is voor de hond.

Heel erg veel sterkte. Je hebt de juiste keus gemaakt!

Heel veel sterkte met het verlies van je maatje !
De beslissing die je gemaakt hebt dat is pas echte dierenliefde
je hebt je hond heel veel leed bespaard .

Allereerst heel veel sterkte gewenst met het verlies van jullie maatje.
Ik vind dat jullie zeer zeker de goede keuze hebben gemaakt. Verder leed is jullie maatje bespaard gebleven en zoals Hanne al zegt, dat is pas echte dierenliefde !

Sterkte .....

Het grote nadeel aan laten inslapen, is dat je nooit 100 procent zeker bent of je wel de juiste beslissing hebt genomen.
Ondanks dat ik 100 procent zeker wist dat mijn hondje een erg kwaadaardige kanker had (labonderzoek) en dat dat niet haar enige probleem was, heb ik me nog een hele tijd afgevraagd of ik wel de juiste beslissing had genomen. Op het moment zelf was ik er zeker van, voelde ik dat ze moe was, dat het voor haar genoeg geweest was. Maar een half uur later trok ik me zowat de haren uit de kop. De eerste paar dagen heb ik er heel veel spijt van gehad, voelde me erg schuldig, maar daarna (met hulp van dit forum) besefte ik geleidelijk aan steeds meer dat ik de juiste beslissing genomen had.
Maar soms, soms bekruipt de twijfel me nog steeds, ook al is het nu 6 maand geleden.

Gelukkig is er ook een voordeel aan inslapen en dat is dat je een dier verder lijden kan besparen. Als het leven vooral lijden geworden is en er weinig hoop is op beterschap, is inslapen een heel mooi geschenk.
Al blijft het voor diegenen die achterblijven een ontzettend harde beslissing.

Maar je hebt je hond laten inslapen op advies van de dierenarts en je hebt het gedaan omwille van je hond zelf, niet omdat je er geen zin/moeite/geld voor op kon brengen.
Als je met je hond een sterke band hebt, voel je het volgens mijn dierenarts wanneer het tijd is om hem/haar te laten gaan. Het schuldgevoel achteraf lijkt gewoon bij het rouwproces te horen.

Veel sterkte!

veel sterkte met het grote verlies
ik denk wel dat je de juiste beslissing hebt genomen,
mijn eerste hondje had ook een kwaadaardige tumor in zijn mond,ik heb hem laten weghalen in de kliniek,hij was terug supergoed maar na drie maanden was het terug hetzelfde,ik had hem dus die operatie kunnen besparen,want ik moest hem uiteindelijk toch laten inslapen

heel erg bedankt voor jullie steun ..
ik heb het er nog steeds heel erg moeilijk mee,
en vraag me nog steeds af of het de juiste beslissing was..zelf toen de dierenarts de naald in hem zette dacht ik nog doe ik hier wel goed aan..maar ik kon hem geen pijn zien lijden dat verdiend hij niet ..ik weet ook dat het egoistisch was geweest als ik hem op pijn medicatie weer mee had genomen naar huis..
maar wat voor leven had hij dan gehad? maar dan komt ook het gevoel van maar wat als??ik weet het echt niet ben er nog erg van in de war ik weet ik krijg hem er niet mee terug en zou dit moeten verwerken ,
het begon met een verdikking aan de rechterkant van zijn bek, de dokter dacht het komt door het ravotten van onze honden hij kreeg antiobiotica en pijnstillers,
maar het ging niet weg ..hij begon erg uit zijn bek te stinken naar en ontstekking, eten ging moeilijk en hij ademde ook slecht dus ik belde maar weer de arts hij zei dan wil ik toch ff in zijn bek kijken ..danger ging onder narcose en daar kwam hij met de mededeling dat het en tumor was die hij gedeeltelijk weg kon snijden/dus wat hij kon zien maar het zou terug komen,en zijn bek zou niet beter worden dus hij zou slecht blijven ademem,
toen stelde hij ons de vraag wat willen jullie doen ik kan het weg snijden en dan kun je hem mee nemen met pijnstillers..of iets wat heel moeilijk is maar wel humaan hem laten inslapen ...wij hebben voor het laatste gekozen,en het doet me erg veel pijn vraag me nog steeds af of ik er juist aan heb gedaan, mis hem zo ontzettend..zou hij het me niet kwalijk nemen??had hem graag mee naar huis genomen..want met hem is er ook en stukje van mijzelf dood..hij heeft me altyd bijgestaan..en ik weet ook wel waarschijnijk heb ik de beste keuze gemaakt maar dat maakt het verlies niet minder..wil hem zo graag nog ff knuffelen en vasthouden..maar dat gaat niet meer..hij zal altyd in me gedachten zijn en ik zal hem nooit vergeten
het is nu 3 dagen geleden dat we hem hebben moeten laten inslapen,
ik wil hem ook herinneren hoe hij was en niet de laatste weken ...
hij is 10 jaar geworden maar had hem toch nog liever bij mij gehad..mis hem zo..
we zitten nu te wachten tot het crematorium belt zodat we de urn met zijn as kunnen ophalen ,
heb al en mooi plekje gemaakt in de woonkamer voor zijn urn ..maar mis hem zo..zijn bench staat er ook nog weet niet of die ooit weg gaat..
als ik de achter tuin in kijk mis ik hem ook normaal rende en speelde danger er..nu is die er niet meer..
alles ruikt nog naar hem..ik hoop dat hij vrede met mijn keuze heeft..want ik wou hem en lijdensweg besparen..
hij was nog zo vitaal voor zijn leefdtijd nooit ziek en dan ineens dit..ben er erg van geschrokken het is snel gegaan ..minder dan en maand tijd..hij mocht 10 jaartjes bij ons zijn maar het waren de 10 mooiste jaren van mijn leven..LIEVE DANGER R.I.P 4 EVER IN MY HEART IK ZAL JE NOOIT VERGETEN !!!

J.Hofstee. je hoeft je maatje niet te vergeten die krijgt bij jou een plekje in je hart. niet voor even , maar voor altijd.

straks het moment van thuiskomen, ook dat zal even slikken zijn, maar heus , een hele goede beslissing, wij hebben de zorg voor onze huisdieren, dat is niet alleen in goede tijden, maar zeker in slechte tijden, je maatje zal je dankbaar zijn, dat je hem leed bespaart hebt.

en wat nou, straks is je maatje thuis, hij zal altijd naast je blijven.

"Zou hij het me niet kwalijk nemen???"

Je kunt de vraag ook omdraaien: "Had hij het me niet kwalijk genomen had ik hem niet laten inslapen?"
Ik weet ook niet of mijn Caedlih nog gelukkig had kunnen zijn als verlamde hond. Maar die verlamming was niet haar enige probleem en actief zijn was haar lust en haar leven. En daarom heb ik haar laten inslapen.
Zeker zal ik nooit zijn en het heeft maanden geduurd voor ik niet meer steeds geplaagd werd door heftige twijfels, vragen ("wat als..." en "Had ik maar...") en schuldgevoelens. Mij heeft het geholpen om het hier verschillende keren over te hebben. Je vindt hier zo veel herkenning en troost.
Die pijnstilling had misschien zijn pijn verzacht/weggenomen, maar zijn ademhalingsproblemen zouden er nog steeds zijn.
En als hij snel achteruitgegaan is, is de kans groot dat het om een kwaadaardige soort ging. Een soort die snel terug aangegroeid zou hebben en die zich snel verspreid zou hebben.

Het is ook nog maar 3 dagen, je kunt niet verwachten dat je het zo snel verwerkt. Omgaan met je schuldgevoelens, vragen en twijfels is een deel van je rouwproces en zal zijn tijd nodig hebben. Geef/gun jezelf die tijd.

Je hoeft zijn bench niet weg te halen, na 6 maand ligt de mat van mijn hondje er ook nog altijd.

Op den duur zullen de beelden van zijn laatste tijd steeds meer naar de achtergrond verdwijnen en zullen de goede herinneringen weer bovenkomen. Wat mij daarbij geholpen heeft, is overal lievelingsfoto's rondzetten waarop ze al die dingen doet waar ik zo dol op was (vb"en daarvan vind je op mijn profiel) en het lezen van "Leuke hondeverhalen" hier op het forum.
De eerste weken zul je waarschijnlijk nog niet toe zijn aan die "Leuke hondeverhalen", maar na een tijdje zul je misschien wel merken dat ze fijne herinneringen aan je eigen hond naar boven brengen.

En wat mij ook helpt, is het ashangertje en het medaillon (met een foto en een beetje haar) rond mijn hals. Mij geeft het het gevoel dat ik op die manier nog een beetje contact met haar heb, dat ze op die manier nog een beetje bij me is.

Sterkte!

Hallo allemaal,

Tranen met tuiten op dit moment, mijn lieve Luuk, rottweiler en bijna elf jaar oud, heeft 8 maanden geleden een diagnose gekregen van een tumor in zijn mond, tumor laten onderzoeken en was kwaadaardig, ik kon kiezen voor een operatie en daarna een chemo kuur. De kans dat de tumor opnieuw zou groeien was erg groot en chemo op 10 jarige leeftijd vond ik geen beste keus. Zelfs combinatie van beiden gaf absoluut geen garantie dat de tumor lang weg zou blijven, ik heb er dus voor gekozen om geen van beiden te doen omdat mijn hond bij de biopsie al heel veel van de narcose heeft geleden op zijn leeftijd, nu zijn we 8 maanden verder, mijn liefste en trouwste vriend is het aan hrt opgeven, hij beweegt amper meer, verliest bloed uit zijn mond (af en toe) en heeft de zin in het leven verloren. Ik heb vandaag geschakeld met de dierenarts en die wil pijnmedicatie gaan proberen, maar voor wie vraag ik me af, mijn hond gaat niet meer beter worden, het zal alleen maar slechter gaan, en dat soort egoisme kan en wil ik niet op mijn naam hebben staan, bijna 11 jaar lang heeft deze loebes voor mij klaar gestaan, en nu wil ik er voor hem zijn, alleen vraag ik me zo vaak af, zou hij niet nog even bij ons willen zijn? Doe ik dit goed, heb ik 8 maanden geleden al de goede keus gemaakt? Ik weet het niet.....maar lijden wil ik hem zeker niet laten doen, as maandag komt de dierenarts langs en laat ik mijn lieverd gaan, ik doe dit voor hem....hij word thuis ingeslapen en daarna wil ik hem graag laten cremeren en hem uitstrooien over het water, want zwemmen was zijn lust en zijn leven...

Ik wilde het verhaal graag met jullie delen...waarom weet ik niet...
Ik wens iedereen die hetzelfde meemaakt of gemaakt heeft heel veel sterkte toe.

@ J Hofstee
Het is vrij normaal dat je jezelf afvraagt of je de goeie beslissing hebt gemaakt.
Maar natuurlijk is dat zo!
Je hebt hem niets aangedaan, behalve dat je hem veel pijn en ellende bespaard hebt.
Het duurt gewoon even voordat het een plekje heeft..maar dat komt en dan weet je ineens
wel dat je de juiste beslissing gemaakt hebt.
Heel veel sterkte!

@Dyana
Dyana sterkte hoor, maar misschien is het beter om even zelf een nieuw topic aan te maken want dit is het topic van J Hofstee

In de eerste plaats heel, heel veel sterkte.Het doet pijn maar ik kan je vertellen dat het schrijnende gevoel iets zachter wordt maar vergeten doe je het nooit.
Ik denk dat je spijt had gekregen als je te lang door had gegaan en ik sluit mij aan bij bovenbeschreven berichten.
Je hebt het uit liefde gedaan......