Deze middag zoals elke dag vertrokken voor een wandeling van 2 à 3 uur.
Waar ik wandel zijn er veel ‘boerenhoven’, waar ook veel honden zitten. Tot nu toe eigenlijk nog maar weinig tot geen problemen gehad hiermee, tot vandaag… en meteen serieus ook.
In de verte zag ik dat bij de betreffende boerderij het hek open stond. Rune aangelijnd, de rest was al aangelijnd. We passeren, 2 razende jack russels aan het hek. We zijn al voorbij als plots 1 van die honden komt afgelopen en Paloma in haar achterpoot grijpt en begint ermee te schudden. Ik heb hem uiteindelijk kunnen wegjagen, maar vlug bijt hij Pixie ook nog.
Bij Pixie valt de schade mee, een heel klein wondje.
Maar bij Paloma stroomt het bloed er uit. Resultaat: 3 grote bijtwonden. Ze kon niet op haar pootje staan en piepte (terwijl ze heel hard is voor zichzelf wat pijn betreft).
Wat nu?
Ik ga naar het hek en zie iemand achter het raam staan, dus ik doe teken om naar buiten te komen. Geen reactie, die persoon blijft gewoon aan het raam staan.
Dus, maar aangebeld, verschillende keren, maar ook hier kwam geen reactie op.
Mijn kalmte was ondertussen verdwenen en ik werd behoorlijk kwaad.
Uiteindelijk kwam er toch een vrouw buiten (blijkbaar iemand die daar op bezoek was). Ik vertelde wat er aan de hand was. Onverschillig zegt ze dat ze de vrouw (baasje) het zou vertellen en terug zou komen.
Ik sta dus te wachten en te wachten en niemand meer te zien.
Nou, kwaad was nu een understatement, ik kookte.
Mijn stoute schoenen aan en gewoon het erf opgestapt en naar het raam. Door het raam zie ik 3 mensen aan tafel zitten. Ik vraag om naar buiten te komen en de oude vrouw (het baasje) haalt gewoon haar schouders op. Verder werd ik gewoon genegeerd. Ik dus voor het raam maar mijn verhaal beginnen doen: of zij het normaal vinden dat haar hond de mijne bijt en ze niet eens met mij willen praten. Negeren… negeren…
Ok, daar stond een bankje aan het raam. Ben daar gaan zitten (ondertussen liepen haar honden nog altijd rond ons, maar ze kwamen niet meer dichter). Mijn telefoon genomen en mijn ouders gebeld voor advies.
Na 10 minuten nog altijd niemand naar buiten gekomen, was zelf al wat gekalmeerd, dus nog maar eens aan het raam gevraagd of we dit rustig en als volwassen mensen konden regelen. Weer geen reactie. Na nog 5 minuten komt die vrouw (dezelfde als daarvoor) terug buiten.
Eerst beweert ze dat de hond daar al 8 jaar is en nog nooit van het erf is geweest. Dan dat hij nog nooit heeft gebeten en dan zei ze dat mijn honden op het erf waren geweest.
Ik was onmiddellijk weer mijn kalmte kwijt en vroeg haar of ik mijn hond dan gebeten had misschien. Er was bloed op straat, al voorbij het huis. Mijn honden waren alle 4 aangelijnd en zijn al zeker niet op het erf geweest.
Ik vroeg haar hoe ze dacht dat ik thuis zou geraken nu. Ik moest maar iemand bellen.
Alles wat ik vertelde was niet waar. Het kwam er eigenlijk op neer dat het mijn schuld was. Als ik haar vroeg om naar de wonden te kijken, zei ze: ik durf niet want uw hond gromt ook. Ja, wat wil je. Ze was net zwaar gebeten en die honden liepen nog steeds te keffen en constant rond ons heen. Ik moest ze steeds wegjagen.
De vrouw draait zich om en gaat gewoon naar binnen. Deur dicht.
Ja, en dan sta je daar.
Ten einde raad heb ik de politie gebeld. Alleen wist ik niet waar ik was, dus naar de buren om te vragen in welke straat ik was. Buren niet thuis, dus naar de hoek van de straat (is een heel lange straat tussen de velden). Terwijl ik terugkeer, komt de man buiten, maar zodra hij me ziet, loopt hij vlug weer naar binnen.
Terwijl ik naar de hoek loop, zie ik dat ze wegrijden met de auto, hek dicht. Op het hek staat trouwens een bordje ‘kwade hond’… Hoe ironisch…
Op de hoek, politie terug gebeld en ze waren al op weg.
Aangekomen, mijn verhaal verteld. De ene agent heeft onmiddellijk foto’s genomen van Paloma haar verwondingen. Ze waren ook zo vriendelijk om me naar huis te voeren met de hondjes.
Ze gingen pv opmaken en hun collega’s komen nog langs om mijn verklaringen op te nemen. Zij gingen ook die mensen gaan verhoren.
De agenten hebben me verzekerd dat ik in mijn recht ben. Ben wel benieuwd wat die mensen te zeggen hebben. De manier waarop ze mij behandeld hebben, is voor mij eigenlijk een schuldbekentenis.
De dierenarts is dan Paloma en mij komen ophalen. In de praktijk werd duidelijk hoe erg haar pootje eraan toe is. 3 Grote bijtwonden en volledig gekneusd, blauw, dubbel zo dik als normaal. En Paloma had echt pijn. Mijn lieve meisje.
Pootje verzorgd, medicatie. Ik had dan nog geen geld bij, maar was gelukkig geen probleem. De dierenarts heeft ons ook weer thuis gebracht. Heel lief van haar.
De verzekering breng ik morgen op de hoogte.
Wat me eigenlijk het meest kwaad heeft gemaakt in deze situatie is hoe deze mensen mijn negeerden, deden alsof ik daar niet stond en absoluut weigerden om nog maar met mij te praten, te kijken of vragen hoe het met Paloma was en dan op de koop toe nog beweerden dat het mijn fout was. Ik voelde me zooooo machteloos en vond het zo onrechtvaardig en was volledig over mijn toeren. Ik kon er met mijn hoofd niet bij dat mensen zo kunnen reageren. Dit kan toch niet????
Als we dit op een normale manier hadden kunnen regelen, had ik niet eens lastig gedaan. Maar nu, ze moeten en zullen hun verantwoordelijkheid nemen. Op welke manier kan me niet schelen, maar hier komen ze niet mee weg!
De altijd zo kalme en rustige Adinda… wel zo kan je me boos krijgen en serieus ook!
Raak aan mijn honden, raak je aan mij.



3 doggies


















Hopelijk wordt Paloma snel terug de oude