En toen had ik er drie.

Ik had vanochtend niet zo'n beste start. Hoofdpijn, moe. Dobby die is een ochtendmens en die stond al klaar zo van "ik ben wakker! Jij ook?" *stuiter* Ik had nog een uurtje nodig om op te starten. We gingen dus laat naar het park.

We liepen ons vaste rondje en komen twee Basset Fauves tegen bij een bruggetje. Ik zag nog wat mensen in de verte, maar vond het wel gek dat de hondjes bleven staan. Ik loop het rondje verder en weer terug bij dat bruggetje. Stonden die hondjes er nog. Ik was toch minstens 10 minuten verder gelopen, dus ze stonden daar gebroederlijk al minstens 10 minuten bij het bruggetje. Ik liet Dobby wat snuffelen, en ze vonden Dobby best leuk. Ik liep het veld op om even om een bosje in de verte te kijken waar regelmatig hondeneigenaren staan te kletsen. Niemand. Naar links. Niemand. Waar ik vandaan kwam was niemand, maar ook niet toen ik nog een keer die kant op keek.

Ik wachtte nog 10 minuten, maar er kwam niemand aan, ook niet in de verte. Tja, en dan. Ik besloot ze mee te lokken naar de parkeerplaats. Ik kende ze niet van frequent parkbezoek, dus waarschijnlijk waren ze met een auto gekomen. Aangezien Dobby het teefje wel héél interessant vond, lukte mee lokken niet heel goed. Ik besloot ze maar aan te lijnen. Leve mijn politielijn met twee musketons.

Ik lokte de eerste en greep voorzichtig van onderaf naar de halsband. Geen hap gelukkig. Aangelijnd, en toen de tweede. Die was wat eigenzinniger, maar vooruit, ook aangelijnd. Die had een penning om met een mobiel nummer. Bleek de batterij van mijn eigen mobiel leeg te zijn. Die had ik namelijk aan laten staan (ik heb hem normaal uit).

Dan maar mee naar de parkeerplaats, of mee naar huis en daar bellen. Vlak bij de parkeerplaats kwam ik een buurtgenoot tegen met haar twee hondjes en ik vroeg of ze deze twee kende. Nee dus. Ik meldde dat er een een penning had, maar dat mijn mobiel leeg was. Toen heeft zij even gebeld. Bleken de hondjes van een advocaat te zijn, die al 3 uur had lopen zoeken. Hij moest echter naar de rechtbank, en had dus het zoeken opgegeven. Kan ik me iets bij voorstellen.

Maar, hij gaf het adres van zijn kantoor en inderdaad, dat lag vlak bij het park. Dus ik zeg "ik breng ze wel even". Dus gedaan. Wel via een omweg om een grote diepe plas die een pad overspoeld heeft te ontwijken. Dat leek me namelijk niet handig om door de glibberige modder er omheen te gaan met drie honden.

Dobby aan de flexi (lang leve het meenemen van 2 lijnen) Eerst de hondjes links en Dobby rechts, maar de hondjes liepen me voor de voeten. Dus over de hondjes en lijn heen gestapt en hondjes rechts en Dobby links. Dat ging beter. Al wilde Dobby wel af en toe voor mijn voeten langs schieten om toch maar bij de hondjes te zijn.

Al met al ging het prima, en ze gingen trekken toen we het park uit gingen. Een teken dat ze inderdaad uit die straat kwamen. Ik heb ze netjes bij het kantoor afgeleverd, waar men al op de hoogte was van mijn komst. Baasje had al naar zijn secretaresse gebeld, blijkbaar, en had volgens de secretaresse de hele ochtend in het park gelopen.

Maar héél even had ik er dus drie. En dat was best even leuk, zo met kleinere hondjes lopen. Enne, Dobby is een bravert, want die deed helemaal niet vervelend terwijl dit toch écht nieuw was voor hem.

wedden ???/ jij krijgt een bos bloemen van deze advocaat, dat heb je verdient, compliment.

Wat een avontuur
Goed van je dat je ze niet aan hun lot over hebt gelaten.. Wie weet hoelang ze daar dan nog hadden gestaan..

Wat goed van je Wilma!

En wat een brave hondjes, Dobby ook natuurlijk. Die zag het vast al helemaal zitten, gezellig twee hondjes in huis erbij!

Super van je Wilma.
Zo zie je maar weer dat een penning ook weer heel goed is om een hond thuis te krijgen.
Knap van Dobby dat hij het zo goed deed met 2 vreemde honden erbij.

Een heerlijk begin van de dag
En zo zie je maar
Zoek de zonzijde van het leven
Zelf 6 jaar met een grote en een kleine gelopen
Was altijd een leuk gezicht