Wist even niet waar ik dit moest plaatsen maar vraag me hier toch ernstig wat over af...
Mijn schoonouders hebben 2 husky's, een reu en een teef. Toen de teef als pup kwam was de reu redelijk uitgegroeid (1,5 bijna 2) maar ze wilden hem niet laten castreren ivm eventuele gedragsverandering en verandering in de vacht. Maar ze willen absoluut geen nest en gebruiken geen benchen oid..
Ik heb haar (mn schoonmoeder) toen na een gesprekje met een vriendin (ook fokker en werkt op een hondenschool) van mij, aangeraden om de reu te lagen steriliseren. Dus gewoon stukje ertussen uit. De hormonen blijven dan werken, dus geen nadelige invloeden alleen is ie wel onvruchtbaar. In goed overleg met haar dierenarts hebben ze dat dus gedaan.
Maar goed, teefje werd dus voor het eerst loops en de hormonen van de reu werken natuurlijk nog gewoon.
M'n schoonzusje vertelde op een gegeven moment dat ze vast gezeten hadden in de tuin. Ik vroeg hoe daarop gereageerd was, nou, niks...
M'n schoonmoeder haar instelling is: ze doen het zelf dus lullig voor ze... Als het genoeg pijn doet, doen ze het ook niet weer...
Ze liepen inderdaad samen in de tuin en ineens hoorde ze de reu hard gillen en zag ze dat ze vast zaten. De honden bleven niet staan maar gingen lopen, logisch natuurlijk dat dat pijn doet..
Ik heb haar proberen uit te leggen dat ze ze vast moet houden op zo'n moment of het moet zien te voorkomen, omdat er volgens mij echt schade aangericht kan worden zo. Maar helaas trekt ze zich er weer eens niks van aan. En is niet van plan er ook maar iets aan te gaan doen. Ze luistert zowiezo nooit hoor, weet altijd alles beter, dus ik was al verbaasd dat ze wel luisterde over die sterilisatie....
Maar nu? Ik begin er spijt van te krijgen dat ik haar die sterilisatie heb aangeraden, vind dit gewoon vreselijk zielig voor de honden..
Hoe 'gevaarlijk' is het als ze vast zitten en niet blijven staan?
En wat zouden jullie in een situatie als deze doen??



3 doggies







.