Hond overleden na maagtorso. We missen haar zo!

Onze Grote Zwitserse Sennenhond 'Baila' is op 07.07.08 overleden.
Heel plosteling. Baila zou in november 6 jaar worden. veel te jong natuurlijk. We hebben er ontzettend veel verdriet van.
Het begon in de loop van de avond. Steeds braken of poging tot en veel gras eten, maar dat doen honden wel vaker. Later in de avond begon ze echt over te geven en gaf duidelijk aan dat zij zich niet lekker voelde. Om 01.00 uur zijn we toch naar de dierenarts gegaan. Daar heeft zij injecties gekregen waar de maag weer rustig van moest worden. Volgens de dierenarts hoefde we ons geen zorgen te maken. En stuurde ons weer naar huis. Toch bleef Baila onrustig. Ze lag te kreunen op haar bedje. Ook dronk zij veel water, maar dat kwam er gelijk weer uit. Ze gaf een soort slijm over. Tegen de ochtend waren we haar kwijt want toen had zij zich helemaal afgezonderd onder de keuken tafel in een hoekje. Toen bleek dat haar tandvlees ook helemaal bleek was zijn we weer naar de dierenarts gegaan. Daar was ondertussen de eigenaar van de praktijk. Toen we nogmaals verhaal deden wat er zich voorspeelde onderbrak de arts ons al omdat zij al zag wat er aan de hand was en er spoed achter zat. Ze had een maagtorso. (Een soort gedraaide maag wat veel voorkomt bij grote honden) Haar maag moest leeg gepompt worden. Ondertussen raakte de lieve meid in shock. Het leegpompen was goed verlopen, maar de inhoud wat er uit was gekomen was foute boel. Bloed met stukjes maagwand. Het zag er niet best uit. Ondertussen had Baila wat vacuum toegedient gekregen om wat tot rust te komen. Ze hoopte haar in de middag te opereren. Toen we met de hele familie bij elkaar in het wachtkamertje zaten (Ze was een echte familiehond!)Kwam de dierenarts vertellen dat ze overleden was. Wat een steek in ons hart. Wat een verdriet! Niet te vatten. Baila was uit haar zelf overleden. 07.07.08 om 10.30uur. Twee dagen ervoor zijn we nog met haar naar het strand geweest. Niks aan de hand. Ze was zo blij dat ze mee mocht. We hebben toen heerlijk gespeeld. En dan is ze er opeens niet meer. De vraag speelt wel door ons hooft, wat zou er gebeurd zijn als er in die nacht eerder ingegrepen was. Volgens die dierenarts die nachtdienst had, hoefde we ons niet ongerust te maken. Een paar uur later is zij dood. Er heeft waarschijnlijk al langer iets niet goed gezeten. Misschien zat er kanker. Toch wilde we het niet meer laten onderzoeken. Baila komt er niet mee terug. We hebben haar mee naar huis genomen en daar heeft zij in haar bedje met haar knuffeltje gelegen tot de volgende ochtend. Toen hebben we haar meegenomen naar een crematiecentrum waar we op een hele mooie manier voor het laatst afscheid hebben kunnen nemen. We hebben haar individueel laten cremeren zodat we haar as daarna in een mooie urn konden doen en weer mee naar huis konden nemen. Nu staat ze op een mooi plekje samen met haar knuffeltje. Zo loop je nog met je hond op het strand en zo zit zij in een potje. Zo onwerkelijk. Het zal nog wel even duren voordat dat begint te wennen. We missen haar zo ontzettend veel.

Groetjes
Birgit

Hoi Birgit,

Wat een vreslijk triest verhaal....

Of je dierenarts nu wél of geen inschattingsfout heeft gemaakt bij Baila....
Dat is iets waar je - misschien - nooit achter zult komen...
Werdt de hond niet dik dan....?

Jullie zijn haar kwijt en dat is vreselijk!!! En nog geen 6 jaar...zó jong nog....Pfff...

Om te voorkomen zonder dat ik op de hoogte ben dat mijn hon ziek wordt/werden, of om welke reden dan ook, kan de hond altijd bij mij op de slaapkamer komen. Alhoewel haar bench/bedje in het vertrek ernaast staat...

Ik wens jullie en je ouders heel veel sterkte met dit verlies van Baila...

Het is altijd moeilijk te verteren een hond te verliezen, zeker als ze zo jong zijn...

Lieve groet en heel veel sterkte, Ilja

Hoi Birgit,

Arme Baila, veel te jong al door zoiets vreselijks te moeten sterven.

Door de verkeerde inschatting van de dierenarts heeft ze waarschijnlijk een "helse" nacht gehad, afschuwelijk....

Heel veel sterkte met het verlies van jullie maatje, ik kan me voorstellen dat je er heel veel moeite mee hebt.

Hoi birgit
Wat een afschuuwlijk verhaal zeg of het een fout was van de dierenarts daar kom je nooit achter ik wil je heel veel sterkte wensen
groetjes joke en taat

Ik zou een gesprek aanvragen met de arts die waarschijnlijk een verkeerde diagnose heeft gesteld,een maagtorsie is een heel duidelijk beeld,je krijgt haar er wel niet mee terug,maar nu stik je van de vragen,ik wens je heel veel sterkte met het verdriet en verlies van je hond

Hoi Birgit,

Wat een triest en onverwacht verhaal. Zo jong nog! Dat je niet wilt weten wat nu de echte oorzaak is geweest, kan ik me heel goed voorstellen. Je krijgt Baila er niet mee terug. Achteraf stel je jou toch de vraag "wat als...", maar hoe meer je dit doet, hoe langer het duurt om het een echte plek te geven. Ze heeft gevochten zover ze kon, maar heeft de strijd helaas niet gewonnen....Veel te jong moest ze jullie verlaten en mocht ze niet meer bij jullie blijven. Ik wil jullie heel veel sterkte wensen met dit grote verlies.

Liefs en een dikke steunknuffel van Monique

Birgit,

zeer veel sterkte met dit verlies. Wat kan het inderdaad snel gaan en blijkbaar weet niet elke dierenarts goed om dit te beoordelen. Bij mij op het werk was er ook iemand wiens hond een maagtorsie opliep, ergens na een medische ingreep, maar gelukkig is dit wel goed afgelopen.
Het is zo één van die nachtmerries waar ik ook soms aan denk.
Nogmaals veel sterkte !

Heeft iemand een idee of dit vaak voorkomt of hoe het eventueel kan worden voorkomen?

Christ

Maagtorsie/maagdraaing komt vaker voor bij grote honden dan bij kleine rassen. Maar het is ook bij kleine rassen is het niet onmogelijk.

De hond wordt vaak kort na het eten niet lekker, probeert te braken maar er komt niets, vaak alleen iets slijm.

De maag sluit zich af door de draaing zowel van voren
De hond zwelt op, het meest links achter de ribben...
De hond wordt heel kortademig en benauwd. Een shock vaak tot gevolg...

De dierenarts zal proberen een slang in de keel te krijgen bij de hond om de lucht uit de maag te laten ontsnappen.
Soms direct een narcose voor een operatie. De maag wordt dan terug gedraaid en soms vastgezet zodat hij niet meer kan draaien.

Wat je kan doen om een torsie te voorkomen; Eten verdelen over minimaal twee maaltijden op één dag...
Niet - na het eten - wandelen, zeker niet rennen en/of spelen.
De hond die schrokkerig eet en veel lucht naar binnen krijgt op die manier, de bakken/eten en drinkbak hoger zetten.

Maar soms krijgt een hond gewoon spontaan een maagtorsie zonder ogenschijnlijke aanleiding...

Lieve groet, Ilja

Hoi Birgit,

Het spijt me zeer dat jullie Baila op deze afschuwelijke manier moesten verliezen. Ik heb in september 2006 ongeveer het zelfde meegemaakt met onze lieve Bracco Italiano Gio, hij was net 7 jaar geworden in juni. Ik kon er ook niet over uit, dat je binnen 13 uur je hond kwijt raakt. Het begon rond 21.00 uur `s avonds en `s morgens om 10.00 uur heb ik hem in moeten laten slapen. Ik stond erbij vol ongeloof, ik heb geen traan gelaten. Ik kon het maar niet geloven, hier was ik steeds bang voor geweest. En ik had altijd alles geprobeerd te doen, om het te voorkomen, en toch overkwam het hem. Onze allerliefste schat. Hij had een half bekertje brokken gehad niet gespeelt of gewandelt. Het gebeurde zomaar.
Hij lag in het gras te kokhalzen en liep niet met me mee om onze pony te voeren, anders hield niets hem tegen. Hij stond steeds te drinken, maar moest steeds weer overgeven. Ik heb binnen een half uur de dierenarts gebeld en gezegd ik ben bang dat hij een maagtorsie heeft. Maar hij zei: als hij drinkt kan het geen maagtorsie zijn. Hij zei precies wat ik wilde horen, geen maagtorsie, gelukkig.
Ik ben beneden bij hem blijven slapen die nacht, en heb hem zien lijden. Hij had soms zo`n pijn, maar ik durfde de dierenarts niet meer te bellen. Gio had wel vaker buikkrampen gehad, hij was voor van alles allergisch.Ik was ook al vaker `s avonds en in het weekend met hem naar de dierenarts geweest, en dan was hij ziek, omdat hij iets verkeerds gegeten had.
En ik had ook al een maagtorsie meegemaakt met mijn Weimeraner van 13 jaar, die kreeg binnen korte tijd een hele dikke buik. Hem heb ik toen, ondanks zijn leeftijd nog laten opereren, na 6 dagen is hij toen toch overleden. Maar Gio zijn buik was niet dik, alleen een kleine verdikking had hij links achter zijn ribben. Dus ik wist het eigenlijk ook niet meer.`s Morgens liep hij gewoon noch naar buiten met me. Nadat mijn dochter naar school was heb ik toch de dierenarts gebeld en gezegd ik wil nu met hem langs komen. Zo rond half tien waren we daar, en toen ik hem uit de auto liet zag ik het meteen. Zijn buik was opeens helemaal opgezwollen, maagtorsie, daar had ik geen dierenarts meer voor nodig om dat te constateren. En toen restte me er niets anders meer, dan hem zo snel mogelijk in te laten slapen, zodat hij niet verder meer hoefde te lijden. Achteraf heb ik vaak gedacht waarom heb ik die nacht maar afgewacht, en ben ik niet toch naar een dierenarts gegaan.
Mijn man en ik hebben het daarna nog zo vaak gezegd, als we aan het wandelen waren vooral, eerst zonder hond en later met een nieuwe Bracco. Hij had nu hier bij ons moeten zijn, hij had nog zo veel langer van het leven met ons moeten kunnen genieten.
Ik heb meerdere honden verloren op oudere leeftijd, maar een jongere hond verliezen dat duurt echt een hele tijd voordat je daar vrede mee hebt. En dan op deze manier, waarbij je steeds weer denkt "had ik maar" en "misschien als", helaas brengt niets ze meer terug.
Ik wens jou en je gezin heel veel sterkte met de verwerking van het verlies van Baila, die heel speciaal moet zijn geweest.
Hartelijke groet,
Ans

Hallo Ans,

Wat een vreselijk dramatisch verhaal van je Bracco...
Dit zal je ook niet snel kwijt zijn...

Ik wens je nog heel veel sterkte...

Lieve groet, Ilja
Troost pootje van *Sterre*

Ans en Birgit,

Ik word er allemaal wat stil van.
De laatste tijd hoor ik meer en meer van die triestige verhalen en hoop dit nooit te moeten meemaken met onze Engelse pointer Dayla. Zij is nu 4 jaar, hoogzwanger van een groot aantal pups volgens de DA (dus dat wordt een harde karwei !) en altijd was ze heel schrokkerig en enthousiast bij het eten en spelen direct erna

Ik let nu de laatste maanden ook meer en meer op een aantal preventieve zaken die dat kunnen voorkomen zoals:
- de porties van de maaltijden meer verdelen over de dag.
- na de maaltijd Dayla een tijdje rustig binnen houden en niet direct laten spelen en rennen buiten
- vroeger kreeg Dayla enkel hondenbrokken maar nu vermeng ik het met vlees en andere zaken en maak ik alles wat week met melk of water.

allemaal veel sterkte

groetjes Christ

Christ,

Dobers krijgen ook maagtorsies, daarom ben ik net als jij geinteresseerd in het voorkomen ervan. Ik ben daarom overgestapt naar geperste brokken i.p.v. geëxpandeerde. Zie voor het verschil deze link:

http://www.farmfood.nl/hondenvoeding/hondenvoer/farmfood-he/geperste-brokken.html

Groetjes,

Linda.

Hoi Ans en Birgit,

Ooit verloor ik een rood katertje, dat aangereden werd. En wat ben ik daar van streek van geweest. Gelukkig heb ik het met mijn honden nog niet meegemaakt, ze zijn allemaal nog jong. Maar wat erg, als zoiets je overkomt.

Wel heb ook ik de ervaring geluisterd te hebben naar de dierenarts terwijl iets in me zei dat het mis was. Had ik mijn hond Aidan eerder naar een orthopeed gebracht, dan zou zijn knie er beter aan toe zijn geweest. Maar de DA was volledig van zichzelf overtuigd, dat er niets in die knie kapot kon, en dat een operatie niet nodig was. Zo kwam het dat Aidan pas met één jaar oud geopereerd werd.

Steeds als ik zijn knie zie wordt ik eraan herinnerd dat die er veel beter uit had gezien als ik maar tegen de DA ingegaan was. Het slijt, maar het doet echt nog wel eens pijn. Gelukkig heeft Aidan er tegenwoordig nog maar weinig pijn aan...

Ik hoop voor jullie dat het ooit slijt, net als het bij mij aan het slijten is.

met vriendelijk groet,

Linda.

Bedankt allemaal voor jullie lieve reakties,i ik heb er tranen van in mijn ogen. Ik heb mijn verhaal eigenlijk geschreven om Birgit en haar familie mijn medeleven te tonen.Ik weet nog zo goed hoe dat toen voelde.In het begin mis je hem/haar alleen nog maar erger.
Bij mij slijt het nu wel, het is 27 september 2 jaar geleden. Ik kan nu wel naar zijn foto`s kijken zonder tranen in mijn ogen. Maar de eerste tijd zonder hem was vreselijk, het deed zo`n pijn in mijn lijf.
Als ik `s morgens beneden kwam stond er geen grote witte blije hond met een knuffel in zijn bek te wachten. `s Avonds als ik onze beesten buiten ging voeren was het aller ergste moment, dan deed ik mijn oude jas aan en dan kwam hij niet om mee naar buiten te gaan.
Je durft er eigenlijk niet over te praten, de mensen denken dan al snel "het is maar een hond". En natuurlijk is dat ergens ook zo, als er iets met mijn man of kinderen zou gebeuren zou dat veel erger zijn. Maar je mist zo`n dier wat altijd bij je is geweest toch ook zo erg.
Ik had Gio van af zeven weken oud gekregen, hij was als puppy al de allerbraafste hond die ik ooit gehad heb. Hij was zo lief en braaf, dat ik angst had dat hij ziek was.
Maar hij was zoals zijn fokster eens tegen me zei "een Zoetertje".
Hij at altijd rustig, het was een slechte eter.Ik gaf hem het laatste jaar niets anders meer als 3 maal per dag 200 gram Farmfood brokken.
Helaas Linda, ook met Farmfood kan het je overkomen.
Ik heb er met veel mensen over gepraat. Het blijkt dat in sommige gevallen, de banden waar de maag aan/in hangt uitgerekt kunnen zijn. Dan is het onvermijdelijk dat de maag een keer kantelt.
Je kunt de maag ook preventief vast laten zetten. Bij Gio`s zus hebben ze dat gedaan, en die is ondertussen 9 jaar oud geworden. Zijn ouders zijn beiden ook aan een maagtorsie overleden, ik weet niet zeker of het erfelijk kan zijn.
Verder las ik dat je beter vers vlees kunt voeren dan brokken, maar ik weet niet zeker of dat ook echt zo is.
Ik ben eigenlijk bang dat je gewoon geen garantie krijgt, dat het niet zal gebeuren, hoe eng dat ook is. Ik heb nu weer een Bracco Italiano en een Bassethound, en beiden kunnen het ook weer krijgen, wat ik ook doe.
Hartelijke groeten,
Ans

Bedankt allemaal voor jullie lieve reakties,i ik heb er tranen van in mijn ogen. Ik heb mijn verhaal eigenlijk geschreven om Birgit en haar familie mijn medeleven te tonen.Ik weet nog zo goed hoe dat toen voelde.In het begin mis je hem/haar alleen nog maar erger.
Bij mij slijt het nu wel, het is 27 september 2 jaar geleden. Ik kan nu wel naar zijn foto`s kijken zonder tranen in mijn ogen. Maar de eerste tijd zonder hem was vreselijk, het deed zo`n pijn in mijn lijf.
Als ik `s morgens beneden kwam stond er geen grote witte blije hond met een knuffel in zijn bek te wachten. `s Avonds als ik onze beesten buiten ging voeren was het aller ergste moment, dan deed ik mijn oude jas aan en dan kwam hij niet om mee naar buiten te gaan.
Je durft er eigenlijk niet over te praten, de mensen denken dan al snel "het is maar een hond". En natuurlijk is dat ergens ook zo, als er iets met mijn man of kinderen zou gebeuren zou dat veel erger zijn. Maar je mist zo`n dier wat altijd bij je is geweest toch ook zo erg.
Ik had Gio van af zeven weken oud gekregen, hij was als puppy al de allerbraafste hond die ik ooit gehad heb. Hij was zo lief en braaf, dat ik angst had dat hij ziek was.
Maar hij was zoals zijn fokster eens tegen me zei "een Zoetertje".
Hij at altijd rustig, het was een slechte eter.Ik gaf hem het laatste jaar niets anders meer als 3 maal per dag 200 gram Farmfood brokken.
Helaas Linda, ook met Farmfood kan het je overkomen.
Ik heb er met veel mensen over gepraat. Het blijkt dat in sommige gevallen, de banden waar de maag aan/in hangt uitgerekt kunnen zijn. Dan is het onvermijdelijk dat de maag een keer kantelt.
Je kunt de maag ook preventief vast laten zetten. Bij Gio`s zus hebben ze dat gedaan, en die is ondertussen 9 jaar oud geworden. Zijn ouders zijn beiden ook aan een maagtorsie overleden, ik weet niet zeker of het erfelijk kan zijn.
Verder las ik dat je beter vers vlees kunt voeren dan brokken, maar ik weet niet zeker of dat ook echt zo is.
Ik ben eigenlijk bang dat je gewoon geen garantie krijgt, dat het niet zal gebeuren, hoe eng dat ook is. Ik heb nu weer een Bracco Italiano en een Bassethound, en beiden kunnen het ook weer krijgen, wat ik ook doe.
Hartelijke groeten,
Ans

Hallo Ans,

Ja, de scherpe kantjes gaan er wat vanaf maar de pijn, het gemis en de nare herinnering blijft aan wat "je lieve maatje" is overkomen...

Gelukkig ervaren heel veel hondeneigenaren een hond als een voltallig lid van de familie.

Daarom doet het ook zo'n pijn een hond te verliezen, zeker op zo'n dramatische manier en zo vreselijk jong.

En ja, het is min of meer aangetoond dat maagtorsie erfelijk is....

Lieve groet, Ilja
High-five van *Sterre*

Lieve Ans,

Bedankt voor je verhaal.
Ik heb het mijn familie gelijk laten lezen want er zijn zoveel herkenbare punten.
Baila haar buik was ook niet opgezet.
Toen wij zeiden dat het iets bij zijn ribben was opgezet, toen vertelde de dierenarts dat dat normaal was.
Je kan er gewoon niet bij.
Onvoorstelbaar.
Het is echt je maatje missen. Vooral mijn vader heeft het er zo moeilijk mee. Baila liep overal met hem mee naartoe.
Heel erg bedankt voor je reactie.

Veel liefs,
Birgit

Hoi Birgit,
och och meid wat een intriest verhaal he, ik kan me heel goed voorstellen dat jullie met heel veel vragen zitten, zo van als dit en als we dat. misschien dat een gesprek met dierenarts zoals een van mijn voorgangers ook zei wat verheldering kan brengen. aan de andere kant jullie krijgen er Baila niet mee terug. Ik wens jullie allen heel veel sterkte toe en hoop dat ook jullie het met verloop van tijd jullie verdriet toch een plekje kunnen geven hoe moeilijk ook.
Een warme groet van Alice