Eigenlijk was ik nooit een hondenmens.
Ik vond ze leuk, maar ik hoefde niet per se zelf een hond.
Toen op een dag...op Ibiza vond Shasta, een hond van mijn vriendin, mij eng. Zij triggerde me. Ik ging mijn best doen om contact met haar te maken en overwon.
Het was tijdens deze vakantie dat ik besloot mijn zoon gelukkig te maken, en een hondje in het asiel te zoeken.
Zo vond ik Obelix.
Helaas bleef hij maar 5 weken bij me. Hij bleek een nekhernia te hebben. En wellicht ook nog een tumor.
Maar iemand vertelde me: het is slechts weinigen in dit leven gegeven zijn gidsdier te ontmoeten,
ook al is het maar voor even.
Dat was Obelix. We hadden echt iets heel speciaals die hond en ik.
Nu. Sinds maart jl. heb ik een nieuwe hond. BOYKE! Een Maltezer (zie foto) Ook een herplaatser. Ik ben zijn 3e baasje dus heel veel vertrouwen in de mens heeft hij niet, denk ik.
Obelix is voor altijd in mijn hart, en dat maakt het niet altijd makkelijk voor Boyke omdat ik toch vergelijk.
Maar Boyke is een schatje. En erg slim, dus ik hoop dat we ook een band gaan krijgen over een tijdje.
Maar (nu medio augustus) hebben we wel een band, maargaat het nog steeds met vallen en opstaan.
De buren klagen over het blaffen als ik weg ben.
Soms is hij stil en soms gaat ie aan een stuk door. Er is eigenlijk geen pijl op te trekken...
Ik lees JAN FENNELL en geloof wel in haar methode.
Fingers crossed...
