Sinds kort heb ik mij aangemeld op deze hondenpage.Leuke, gezellige site, en ook leerzaam om met elkaar van gedachte te wisselen. Vanaf mijn jeugd is er vrijwel altijd een hond aanwezig geweest in mijn leven, met uitzondering van mijn studiejaren. Twee jaar geleden heb ik mijn 17 jarige boomerhondje ( kruising malthezer-dwergpoedel) Sunny moeten laten inslapen. Na twee jaar rouwen was ik weer toe aan een andere hond. Mijn man en twee zonen vonden dat het goed zou zijn voor mij om weer een nieuwe hond te gaan zoeken.Het zou mijn verjaardagscadeau worden. Makkelijker gezegd dan gedaan.Vele avonden op internet gezocht en alles bekeken wat met honden te maken had. Aldoende kwam ik een nestje labradoodlepups tegen.Helaas, alle pups waren al gereserveerd.Ik kon op een wachtijst om over twee jaar misschien in aanmerking te komen voor een pup van het een nieuw nestje. Dat heb ik toen maar gedaan, en mij neergelegd bij het feit dat geen enkele hond mij meer aansprak nadat ik de labradoodle pups met moederhond Tara had gezien. Verwacht altijd het onverwachte," zeg ik wel eens.
Deze keer in de positieve zin van het woord, want ik kreeg onverwacht een bericht dat er nog een pup beschikbaar was. De eigenares had eigenlijk zelf deze pup uit dit eerste nestje willen houden.Om bepaalde redenen had ze samen met haar man besloten dat het toch beter was deze pup elders een goede thuis te geven. Mijn man en ik zijn gaan kijken en waren meteen verkocht. Op 25 juli is Amigo ( 12 weken ) bij ons komen wonen. Elke dag geniet ik van Amigo. Deze naam doet hij eer aan, het is inderdaad een echte vriend. Hij wijkt geen moment van mijn zijde. Of dat goed is ? Ik hoorde iemand zeggen;"als je de mensen echt goed leert kennen, dan ga je van dieren houden." Daar zit zeker een kern van waarheid in.
