Hallo iedereen,
Ik ben Adinda en leef samen met mijn 4 honden (Rune, Paloma, Wolf en Pixie) en poes Uncas. Ik woon heel rustig en er is een grote tuin waar de hondjes naar hartelust kunnen in spelen of in het zonnetje liggen.
Runeke (13 jaar) heb ik uit het asiel in Gent gehaald. Ze was al zwervend op straat gevonden, haar baasjes hebben haar nooit opgehaald. Het was liefde op het eerste gezicht toen ik langs de hokken liep. Ze gaf me likjes door de tralies, kwispelen. Sindsdien is het echt m'n maatje. Het was mijn eerste hondje ooit en wat is het een liefje, ze is heel intelligent, een echt energiebommetje (haar balletje is nooit ver weg).
Als ze moe is heeft ze wel last van een oude blessure (jammer genoeg nooit behandeld door haar oude baasjes) aan haar achterpootje. Dan loopt ze dus op 3 pootjes. Gelukkig heeft ze er geen pijn in.
Paloma (14 jaar) is een podenco campanero. We (m'n ex-vriend en ik) hebben haar via greyhoundsrescue geadopteerd. We wilden eigenlijk graag een windhond uit Spanje en gingen een kijkje nemen naar de honden die ter adoptie waren. Tussen al die grote honden liep er een klein, wit brompotje. Ze liep wat verloren... en wij verloren ook iets... ons hart. We hebben niet getwijfeld en zo kwam Paloma bij ons. Het was een angstig hondje, agressief in sommige situaties, maar wel superlief naar ons toe. Ze heeft ook heel wat meegemaakt in Spanje. Ze is gebruikt als kweekteefje, waardoor ze in heel slechte omstandigheden haar eerste jaren heeft doorgebracht, en dat laat z'n sporen na: ze is blind in 1 oogje, heeft artrose in alle poten, heeft niet zo veel tanden meer, er zijn stukjes uit haar tong, en dan is er nog het psychische trauma... Desondanks hebben we haar zien openbloeien tot een speels, grappig en superlief knuffelbeertje.
En toen besloten we dat er nog wel een hondje bij kon... en het werden er 2 ineens. We wilden opnieuw kijken om een windhond te adopteren, toen we hoorden over Pixie (toen Nandi) en Wolf (toen Maldini). Zij zijn 2 galgo's van 11en 14 jaar en komen ook uit Spanje. Aan hun littekens te zien hebben ze daar ook heel wat vreselijke dingen meegemaakt. Ze waren reeds 2 jaar in België en geadopteerd, toen hun toenmalig baasje plots andere prioriteiten in het leven stelde. De honden hoorden daar echter niet meer bij, dus werden ze gedumpt in een pension, vlak voor de zomer, waardoor ze dringend weer weg moesten want het pension was volgeboekt. We zijn gaan kijken en hebben geen seconde getwijfeld, als er ééntje bij kon, dan 2 ook. We hebben ze onmiddellijk meegenomen. Het heeft een hele tijd geduurd voor ze wat vertrouwen kregen, maar nu gaat het heel goed met hen: Wolf speelt heel graag met de 2 kleinste honden, houdt enorm van wandelen en ligt het liefst van alles in zijn zetel te snurken. Pixie is geen speelvogel, maar wel een knuffelaar en een grote schoeper, alle eten aan de kant want Pixie is heel snel...
Mijn oudste poes, Uncas, is ondertussen 17 jaar en heeft al heel wat watertjes doorzwommen op fysiek vlak. Ze heeft een immuniteitsziekte, waardoor haar tandjes allemaal zijn getrokken. Gelukkig heeft ze nu geen pijn meer (door ontstekingen aan het tandvlees) en ze doet het best goed. Ze houdt niet van vreemde mensen, die laten haar het best gewoon met rust. Voor mij is het echt de liefste poes...
Door omstandigheden zorg ik al een tijdje alleen voor m'n diertjes en dat bevalt me heel goed. Zij zijn mijn doel in het leven, mijn grote kracht, gewoon mijn ALLES.
Ik kies er heel bewust voor om diertjes te adopteren die het nog niet zo goed hebben gehad in het leven. Het is fantastisch om hen terug wat levensvreugde te schenken en ik pas mijn levensstijl dan ook zoveel mogelijk aan hen aan.
Groetjes
Sinds een paar jaar ben ik ook bezig aan een opleiding dierenzorg. Mijn grootste droom is om ooit een eigen opvangcentrum te kunnen starten...
Op 28 maart 2014 is mijn lieve ventje Wolf gestorven.
Op 25 december 2014 is mijn lieve meisje Runeke gestorven.
Op 19 januari 2015 is mijn knuffelbeer Paloma gestorven.
Op 16 juni 2016 is mijn poezemeisje Uncasje gestorven.
Op 7 mei 2019 is mijn lieve deugniet Pixiewix gestorven.
Wat mis ik mijn maatjes, de leegte is zo immens, het verdriet zit zo diep, kon ik hen nog maar 1 keer knuffelen en zeggen dat ik van ze hou...
